Dakowy Suche
| wieś | |
 Fragment centrum wsi | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Wysokość |
82-88 m n.p.m m n.p.m. |
| Liczba ludności (30.06.2019) |
436[1] |
| Strefa numeracyjna |
61 |
| Kod pocztowy |
64-320[2] |
| Tablice rejestracyjne |
PZ i POZ |
| SIMC |
0580983 |
Położenie na mapie gminy Buk  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego  | |
Położenie na mapie powiatu poznańskiego  | |
 52°17′25″N 16°31′06″E/52,290278 16,518333[3] | |
| Strona internetowa | |
Dakowy Suche (pol. hist. Dokowo Suche[4]) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Buk[5].
Położenie
Dakowy Suche leżą przy lokalnych drogach w równinnej, bezleśnej okolicy[6].
Historia
Miejscowość pierwotnie była związana z Wielkopolską. Istnieje co najmniej od drugiej połowy XIV wieku i ma średniowieczną metrykę. Kiedyś nazywała się inaczej - "Dokowo Suche". Po raz pierwszy odnotowana została w łacińskim dokumencie z 1388 jako "Docowo", 1409 "Suche Docowo", 1445 "Dakowo", 1563 "Dokowo Schuche"[4].
Miejscowość była początkowo własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty z rodu Dokowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. W 1478 leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Dokowo Mokre[4].
Pierwszy historyczny zapis związany ze wsią pochodzi z zapisów sądowych. W 1388 Budka z Uścięcic odpierał roszczenia Wojciecha z Klonowca i Henryka Falkenhana o 30 grzywien. Proces wygrał. Sąd orzekł, że pozywający go o tę sumę nigdy już nie mieli go pozywać z Dokowa Suchego oraz z Uścięcic. W latach 1389-1425 właścicielem we wsi był Jan z Dokowa Dokowski, brat Floriana, Gerwarta, Grzymka i Wilka z Dokowa Suchego. W 1398 Piotrek z Piotrkowic koło Czempinia pozwał Mikołaja z Baranowa koło Mosiny o część Borowa, którą ten miał w zastawie od braci Wilka, Floriana, Jana i Grzymka dziedziców Dokowa Suchego, zaś Wilk okazał dokument, że spokojnie posiadał Borowo przez 21 lat. W 1404 wspomniany został Jan Dokowski jeden z zastawników Strzępina. W 1410 Jan Dokowski jako dziedzic wsi Sarb zastawił ją swym braciom Florianowi, Grzymkowi, Wilczkowi i Gerwartowi dziedzicom z Dokowa Suchego za 701 grzywien i 42 grosze[4].
W latach 1505-1511 dziedzicem we wsi był Mikołaj Dokowski. W 1505 sprzedał swej córce Annie Dokowskiej dwa łany osiadłe i jeden łan opuszczony w Dokowie Suchym za 24 grzywny z zastrzeżeniem prawa wykupu. Zapisał też żonie Małgorzacie Grabowieckiej po 20 grzywien posagu i wiana na czwartej części dziedzictwa w Dakowach Suchych. W 1511 Mikołaj poręczył Janowi kustoszowi poznańskiemu i Piotrowi synowi zmarłego Mikołaja Opalińskiego, że będzie bronić od roszczeń innych osób połowę wsi Dakowy Suche, którą im dał w zamian za dwa łany opuszczone we wsi Zimna Woda oraz za 80 grzywien[4].
Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1494 w wykazie zaległości podatkowych wspomniani zostali obaj panowie Mikołaj i Jan Dokowscy (łac. „pro fertonibus et censu”). W 1510 wieś należała do dwóch panów: Jana Dokowskiego, który miał folwark, 8 łanów osiadłych, jeden łanów opuszczony, które sam uprawiał, dwa wiatraki, dwie karczmy, które miały wyszynk, karczmę opuszczoną oraz 5 zagrodników. Drugim właścicielem był Mikołaj Dokowski, który miał folwark, dwa łany osiadłe, 4 łany opuszczone, które uprawiali dla niego miejscowi kmiecie, 3 zagrodników. Panna Anna, córka Mikołaja Dokowskiego posiadała jeden łan osiadły oraz łan opust., który dla niej uprawia kmieć; w innym miejscu księgi: w S. D. 13 ł. os., niektóre łany opustoszały uprawiany przez kmieci, lecz za niską sumę (łac. "sed parwo precio"), ponieważ płacili tylko po 8 groszy czynszu z łana. W 1530 miał miejsce pobór z 4 łanów oraz 3 grosze od karczmy. W 1535 odnotowano jeden łan opuszczony. W 1563 miał miejsce pobór z 18 i 1/4 łana, od karczmy dorocznej, 3 komorników, wiatraka dorocznego, trzech rzemieślników. W 1581 pobrano z części Wawrzyńca Dokowskiego: 8 łanów, 4 zagrodników, jednego rzemieślnika, dwóch karczmarzy na 1/4 łana, a z częśc Piotra Opalińskiego od 9 łanów, 4 zagrodników[4].
Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Dakowy Suche należały do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski)[7]. Dakowy Suche należały do okręgu bukowskiego i stanowiły część majątku Wojnowice, którego właścicielem był wówczas Edmund Raczyński[7]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 322 mieszkańców i 34 dymów (domostw)[7].
Pod koniec XIX wieku Dakowy Suche liczyły 47 domostw i 354 mieszkańców[8]. Z wyjątkiem dwóch osób wszyscy byli katolikami[8]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego[6]. W 2013 w Dakowach Suchych mieszkało 431 osób[1].
Od 23 maja 2006 na terenie miejscowości działa uczniowski klub sportowy SKRA Dakowy Suche, który ma na celu szkolenie oraz promowanie najmłodszych piłkarzy.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 Demografia. UMiG Buk. [dostęp 2026-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-16)]. (pol.).
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 205 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 8 stycznia 2025, identyfikator PRNG: 21218.
- 1 2 3 4 5 6 Chmielewski 1982 ↓, s. 373-376.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 322s, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-10-19].
- 1 2 Alicja Dziewulska, Jan Maj: Kościan: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-149-6.
- 1 2 3 Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 198-201.
- 1 2 Dakowy Suche, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 894.
Bibliografia
- Stefan Chmielewski: Słownik historyczno-geograficzny województwa poznańskiego w średniowieczu, cz. I (A – H), hasło „Dokowo Suche”. Wrocław: Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 373-376. ISBN 83-04-00938-2.
Linki zewnętrzne
- Dokowo Suche, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014.
