Dawid Miąsik

Dawid Piotr Miąsik (ur. 27 sierpnia 1975 w Rzeszowie^[1]) – polski prawnik, doktor habilitowany nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa pracy i prawa konkurencji, sędzia Sądu Najwyższego, od 2024 do 2025 p.o. prezesa Sądu Najwyższego kierujący Izbą Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Syn Marka i Wandy^[1]. Był stypendystą Fundacji im. Stefana Batorego (Uniwersytet Oksfordzki, 1998), Fundacji Fulbrighta (Fordham Law School) oraz Fundacji Centrum Europejskiego Natolin (2010)^[2]. W 1999 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. W 2003 uzyskał tamże stopień doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Ryszarda Skubisza pracy pt. Reguła rozsądku w prawie antymonopolowym: studium porównawcze (I nagroda w XXIX konkursie „Państwa i Prawa” na najlepsze rozprawy habilitacyjne i doktorskie). W 2013 habilitował się w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk po przedstawieniu rozprawy pt. Stosunek prawa ochrony konkurencji do prawa własności intelektualnej (nagrodzoną przez Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego oraz wyróżnioną II nagrodą XLIX konkursu „Państwa i Prawa” na najlepsze rozprawy habilitacyjne)^[3][2].

Specjalizował się w zakresie prawa europejskiego, prawa konkurencji, prawa mediów, prawa własności przemysłowej, źródeł prawa unijnego, rynku wewnętrznego Unii Europejskiej. Od 1999 do 2006 był asystentem i adiunktem w Katedrze Prawa Wspólnot Europejskich (Prawa Unii Europejskiej) na macierzystym wydziale, w 2002 został pełnomocnikiem rektora UMCS ds. integracji europejskiej. Związał się następnie z INP PAN, początkowo z Zakładem Prawa Konkurencji, a od 2013 z Zakładem Prawa Europejskiego. Pomiędzy 2006 a 2011 nauczał także w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Autor i współautor publikacji naukowych, komentarzy do aktów prawnych, w tym m.in. „Zasady i prawa podstawowe” (seria: System Prawa Unii Europejskiej), nagrodzonej tytułem „Książki prawniczej najbardziej przydatnej w praktyce wymiaru sprawiedliwości w 2022 roku”. Wchodził w skład kolegium redakcyjnego „Europejskiego Przeglądu Sądowego”^[2][4].

Pracował w kancelarii prawno-patentowej prowadzonej przez Ryszarda Skubisza^[4], a od 2006 jako asystent ds. prawa europejskiego w Biurze Studiów i Analiz Sądu Najwyższego^[5]. W grudniu 2014 nominowany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych (od 2018 Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych)^[6]. 2 września 2024 został pełniącym obowiązki prezesa tej izby po upływie kadencji Piotra Prusinowskiego jako najstarszy stażem sędzia, odwołany ze stanowiska 10 lipca 2025. Zajmując tę funkcję m.in. odmawiał zwołania jej Zgromadzenia, nie chcąc dopuścić do wyboru na prezesa Izby tzw. neo-sędziego^[7]. W 2025 złożył także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na zarządzenie I Prezes SN Małgorzaty Manowskiej powierzające kierowanie Izbą Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jego następczyni, Agnieszce Górze-Błaszczykowskiej^[8].