Dewindtit
![]() okaz z DRK | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
H2Pb3(UO2)6O4(PO4)4·12H2O[1] |
|---|---|
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
płytkowy[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
dwupiramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
5,03 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółta[1] |
| Rysa |
jasnożółta[1] |
| Połysk |
żywiczny, woskowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,760–1,770 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,008[1] pleochroizm: widoczny; X = bezbarwny; Y = Z = żółtozłoty[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.EC.10[1] |
Dewindtit – bardzo rzadki minerał z klasy fosforanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie rombowym[1]. Wykształca kryształy o pokroju prostokątnych płytek[2][1]. Występuje w skupieniach proszkowych, drobnoziarnistych i masywnych[2][1]. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego i kruchym[1]. Charakteryzuje się doskonałą łupliwością[1]. Posiada żywiczny bądź woskowy połysk oraz jasnożółtą rysę[1]. Jest minerałem radioaktywnym[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym powstałym w wyniku przemiany uraninitu lub wcześniej powstałych wtórnych minerałów uranu[2]. Towarzyszą mu zwykle dumortieryt, parsonsit, uraninit, torbernit, metatorbernit, uranofan, curit, kasolit, wölsendorfit, autunit oraz bergenit[2][1].
Miejsce występowania
Występuje w Argentynie, Australii (Terytorium Północne), Bułgarii, Kanadzie (Quebec), Kolumbii, Czechach, DRK (Haut-Katanga), we Francji (Bretania), Gabonie, Niemczech (Bawaria, Saksonia), we Włoszech, na Madagaskarze, Portugalii, Słowenii, Hiszpanii, Szwajcarii (Valais), Tadżykistanie, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Idaho, New Hampshire, Pensylwania)[2][1].
Galeria
w towarzystwie torbernitu z Czech
w towarzystwie curitu i parsonsitu z DRK
