Bergenit
 okaz z Saksonii | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Ca2Ba4(UO2)9(PO4)6O6·16H2O[1] |
|---|---|
| Pokrój kryształu |
cienkotabliczkowy, igiełkowy[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Gęstość |
4,82 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółta[1] |
| Rysa |
jasnożółta[1] |
| Współczynnik załamania |
1,66–1,722 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,062[1] dyspersja (optyka): słaba[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.EC.40[1] |
Bergenit – bardzo rzadki minerał z rodziny fosforanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[1]. Wykształca kryształy o pokroju cienkotabliczkowym i igiełkowym[1][2]. Jest minerałem przeświecającym o jasnożółtej rysie oraz radioaktywnym[1].
Występowanie
Występuje na hałdach kopalń, w złożach uranu i grafitowej rudzie uranu[2]. Towarzyszą mu zwykle autunit, kwarc, baryt, renardyt, torbernit, dewindtit, uranofan bogaty w bar oraz uranocircyt[1][2]. Spotykany jedynie we Francji (Owernia-Rodan-Alpy), Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Saksonia), Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych (Utah)[1][2].