División de Ascenso
| Państwo | |
|---|---|
| Dyscyplina | |
| Organizator rozgrywek |
ACF (1943–1945) |
| Data założenia | |
| Założyciel |
ACF |
| Data rozwiązania | |
| Zwycięzcy | |
| Pierwszy zwycięzca |
CD Maestranza Central (1936) |
| Ostatni zwycięzca |
CD Cuarta Zona (1951) |
| Najwięcej zwycięstw |
CD Ferroviarios de Chile i CD Cuarta Zona (po 2) |
División de Ascenso de la Asociación Central de Fútbol (w latach 1946–1951 División de Ascenso Amateurizada) – istniejąca w latach 1943–1951 chilijska męska liga piłkarska, stanowiąca nieoficjalny, drugi poziom rozgrywkowy w kraju.
Historia
Pierwsze wysiłki dotyczące utworzenia drugiego poziomu rozgrywek piłkarskich w Chile podjęto w 1933 roku, po rozegraniu premierowej edycji Primera División[1][2]. W 1934 roku powołano do życia rozgrywki pod nazwą Serie B Professional[1][2]. W okresie ich istnienia dwukrotnie dokooptowano najlepsze zespoły do chilijskiej ekstraklasy. Z powodu niechęci największych klubów do systemu awansów i spadków liga stopniowo traciła na znaczeniu i ostatecznie zaprzestała działalności po sezonie 1942[1].
W miejsce Serie B 24 lutego 1943 Asociación Central de Fútbol (ACF) utworzyła ligę División de Ascenso de la Asociación Central de Fútbol[2][3]. Pomysłodawcami rozgrywek byli Isidro Corbinos, Gilberto Lizana, Julián San Miguel oraz Eugenio Velasco. Założycielom ligi przyświecała idea kontynuacji zmagań najlepszych drużyn amatorskich, chroniąc przy tym interesy klubów profesjonalnych.
W pierwszej edycji udział wzięło 11 zespołów ze stolicy kraju – Santiago. Pierwsze miejsce w tabeli zajął CD Maestranza Central, jednak zdecydowano, że nie może on ubiegać się o awans ze względu na zbyt niski poziom sportowy[2][3].
W sezonie 1944 ustalono, że zwycięzca ligi zagra baraż z ostatnim klubem Primera División[3]. Triumfatorem został CD Bernardo O’Higgins, który w ostatniej kolejce wyprzedził Deportes Iberia[3]. 18 marca 1945 CD Bádminton pokonał CD Bernardo O’Higgins 3:1, jednak nazajutrz złożono protest, że w zwycięskiej drużynie zagrali dwaj nieuprawnieni zawodnicy[1]. ACF uznała skargę, jednak, zamiast przyznać walkower, nakazała powtórzenie meczu, który zakończył się remisem 1:1[1]. Wskutek tego federacja arbitralnie zdecydowała o pozostawieniu obu zespołów w swoich ligach, gdyż pretendent nie zdołał odnieść zwycięstwa[1].
W 1945 roku zapadły decyzje o automatycznym awansie i spadku. Zwycięzca ligi Deportes Iberia wszedł do chilijskiej ekstraklasy, ale kluby zarazem zagłosowały za pozostawieniem w niej spadkowicza CD Bádminton, więc w sezonie 1946 liczba uczestników Primera División wzrosła z 12 do 13[1][2].
14 grudnia 1945, na skutek lobbingu klubów z Primera División, Federación de Fútbol de Chile zgodziła się na powierzenie organizacji División de Ascenso AFS[1]. Rozgrywki przemianowano na División de Ascenso Amateurizada i zniesiono w nich możliwość awansów oraz spadków[1]. Liga przybrała formę całkowicie amatorską i rekreacyjną: udział w niej brały głównie zespoły przyzakładowe i osiedlowe[1]. Po sezonie 1948 część klubów przeniosła się do nowo powstałej División de Honor Amateur, w tym mistrz CD Ferroviarios[1][4]. W 1951 roku odbyła się ostatnia edycja.
Mistrzowie ligi
| Edycja | Sezon | Zwycięzca | Wicemistrz | |
|---|---|---|---|---|
| División de Ascenso de la ACF | ||||
| 1. | 1943 | CD Maestranza Central | CD Metropolitano | |
| 2. | 1944 | CD Bernardo O’Higgins | Deportes Iberia | |
| 3. | 1945 | Deportes Iberia | CD Bernardo O’Higgins | |
| División de Ascenso Amateurizada | ||||
| 4. | 1946 | Fortín Mapocho | ||
| 5. | 1947 | CD Ferroviarios de Chile | ||
| 6. | 1948 | CD Ferroviarios de Chile | ||
| 7. | 1949 | CD Copal y Flecha | ||
| 8. | 1950 | CD Cuarta Zona | ||
| 9. | 1951 | CD Cuarta Zona | ||
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Los 70 años de la creación del ascenso profesional chileno (parte II). asifuch.cl. [dostęp 2026-07-17]. (hiszp.).
- 1 2 3 4 5 Los 117 clubes profesionales del fútbol chileno. asifuch.cl. [dostęp 2026-07-17]. (hiszp.).
- 1 2 3 4 ¿Cuál fue el primer campeón del Ascenso chileno?. futuro.cl. [dostęp 2026-07-17]. (hiszp.).
- ↑ Club Deportivo Ferroviarios de Chile. Por José Antonio Lizana Arce. lemondediplomatique.cl. [dostęp 2026-07-17]. (hiszp.).
Bibliografia
- Carlos Ramírez: 75 Años de Campeonatos Profesionales del Fútbol Chileno. José Luis Fernández (red.). Santiago de Chile: Vial y Cía Limitada, 2008, s. 5–76. ISBN 978-956-8331-09-2.
- Héctor Gatica Wiermann: Almanaque del fútbol chileno. Clubes. Santiago: Hueders, 2019, s. 23–35. ISBN 978-956-365-114-0.