Douglass North

Douglass Cecil North

Państwo działania	Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia	5 listopada 1920 Cambridge
Data i miejsce śmierci	23 listopada 2015 Benzonia
profesor
Specjalność: historia, ekonomia
Alma Mater	Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley
Uczelnia	University of Washington
Nagrody
Nagroda Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii

Douglass Cecil North (ur. 5 listopada 1920 w Cambridge, zm. 23 listopada 2015 w Benzonii^[1]) – amerykański ekonomista i historyk. Wraz z Robertem Williamem Foglem w 1993 roku został laureatem Nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii „za wkład w odnowę historii gospodarczej poprzez zastosowanie teorii ekonomii i metod ilościowych do objaśnienia zmian gospodarczych i instytucjonalnych”^[2].

Douglass North urodził się w Cambridge w stanie Massachusetts 5 listopada 1920. Ze względu na pracę ojca w firmie ubezpieczeniowej MetLife w dzieciństwie wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. Northowie mieszkali w Ottawie, Lausanne, Nowym Jorku i Wallingford w stanie Connecticut^[2].

North studiował na Ashbury College w Ottawie (Kanada), a także w Choate School w Wallingford. Chociaż został przyjęty na Uniwersytet Harvarda, zdecydował się podjąć dalsze studia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, ze względu na objęcie przez jego ojca stanowiska szefa MetLife na zachodnim wybrzeżu. Studiując w Berkeley North, był członkiem Bractwa Chi Phi. W 1942 uzyskał stopień licencjata na wydziale nauk humanistycznych. Uzyskał stopień magistra w trzech dziedzinach: nauki polityczne, filozofia, ekonomia^[2]

Jako obdżektor, w czasie II wojny światowej North został nawigatorem Floty Handlowej Stanów Zjednoczonych, kursującej między San Francisco a Australią. W tym czasie czytał prace ekonomiczne i stał się pasjonatem fotografii. W ostatnim roku wojny nauczał nawigowania w morskiej szkole oficerskiej w Alamedzie, jednocześnie rozważając wybór pomiędzy zostaniem fotografem albo ekonomistą^[3].

Powrócił na Uniwersytet w Berkeley, by uzyskać stopień doktora w dziedzinie ekonomii. Ukończył studia w 1952 roku, równocześnie obejmując stanowisko adiunkta na University of Washington^[2].

Zmarł na raka przełyku 23 listopada 2015 roku, w wieku 95 lat.^[4][5]

W latach od 1951 do 1956 North pracował jako asystent profesora ekonomii na University of Washington, następnie między 1956–1960 pełnił tam funkcję profesora pomocniczego. W 1960 North został współredaktorem „The Journal of Economic History”, popularyzującą kliometrię (nową historię gospodarczą), a od 1960 do 1983 obejmował stanowisko profesora ekonomii na University of Washington, gdzie był także przewodniczącym wydziału ekonomii w latach 1967–1979. W 1979 Został wybrany na „Peterkin Professor of Political Economy” na Uniwersytecie Rice’a, a następnie w 1981-1982 pełnił funkcję „Pitt Professor of American History and Institutions” na Uniwersytecie w Cambridge. W roku 1983 dołączył do kadry naukowej Uniwersytetu Waszyngtona w St. Louis jako profesor prawa i wolności na wydziale ekonomii

W 1991 North został pierwszym historykiem gospodarczym, uhonorowanym nagrodą Johna R. Commonsa^[6].

Prace Northa zgromadzono w Bibliotece Uniwersytetu Duke’a.^[7]

Wraz z Ronaldem Coasem i Oliverem Williamsonem był jednym z założycieli International Society for the New Institutional Economics (ISNIE)^[8], które zwołało swoje pierwsze posiedzenie w Saint Louis w 1997. Jego badania dotyczyły praw własności, kosztów transakcyjnych, instytucjonalnych podstaw rynków handlowych, organizacji ekonomii w historii oraz rozwoju ekonomii w krajach rozwijających się.

North udzielał ekspertyz w sprawie Konsensusu Kopenhaskiego. Pracował również jako doradca rządów na całym świecie. Był zaangażowany w badania (z Johnem J. Wallisem z Uniwersytetu w Maryland i Barrym Weingast z Uniwersytetu Stanforda) nad procesem wychodzenia państw z tzw. „stanu naturalnego” i przejścia do wzrostu gospodarczego w długim okresie. Był doradcą organizacji Economists for Peace and Security i specjalnym doradcą dla organizacji non-profit Vipani.

Reputacja Northa po otrzymaniu nagrody im. Nobla poprawiła się zarówno dzięki uznaniu jego własnego środowiska akademickiego oraz międzynarodowym wpływom uzyskanym za pośrednictwem swoich badań i publikacji

W badaniach Northa w „New Economic History” udział brali ekonomiści i historycy, m.in. Jonathan Hughes, Richard Sutch, Lloyd Mercer, Jim Sheperd, Donald Gordon, Gary Walton, Lance E. Davis, Robert Huttenback, Roger Ransom, Gaston Rimlinger, Terry L. Anderson, P.J. Hill, Philip Coelho i David Knowles^[9].

• Beata Tarnowska (red.), Nagrody Nobla. Leksykon PWN, Warszawa 2001

• Douglass C. North The Concise Encyclopedia of Economics (ang.)