Eddie Durham

Eddie Durham (ur. 19 sierpnia 1906 w San Marcos, zm. 6 marca 1987 w Nowym Jorku) – amerykański puzonista, gitarzysta, kompozytor i aranżer jazzowy. Był związany z orkiestrami Waltera Page’a, Benniego Motena, Jimmiego Lunceforda i Counta Basiego, a jego aranżacje współtworzyły riffowe brzmienie stylu Kansas City i wczesnego swingu^[1][2]. Należał także do pionierów zastosowania gitary elektrycznej w jazzie; w 1938 uczestniczył z zespołami Kansas City Five i Kansas City Six we wczesnych nagraniach jazzowych z udziałem tego instrumentu^[1][3].

Pochodził z muzycznej rodziny z San Marcos w Teksasie. Podstaw muzyki uczył go jeden ze starszych braci. Początkowo grał na banjo, następnie na gitarze i puzonie, na których występował przez całą karierę. Pierwsze doświadczenia zawodowe zdobywał w przedstawieniach minstrelowskich z Durham Brothers Band^[1][4].

Po okresie występów z zespołami terytorialnymi południowego zachodu Stanów Zjednoczonych, m.in. z Walter Page’s Blue Devils, w latach 1929–1933 pracował z orkiestrą Benniego Motena. Przygotował dla niej kilka znaczących aranżacji, nagranych w 1932^[1]. Styl Kansas City rozwijał się w tym środowisku z tradycji ragtime’u, bluesa południowego zachodu i praktyki zespołów terytorialnych; jego dojrzałymi cechami były m.in. duży udział improwizacji, puls 4/4 oraz wykorzystanie bluesowych form i harmonii. W aranżacjach Basiego i Durhama powtarzane motywy, czyli riffy, służyły jako akompaniament dla solistów^[2].

W 1934 Durham przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował jako aranżer dla Williego Bryanta. Następnie grał z Jimmie’em Luncefordem oraz Countem Basiem, w którego orkiestrze występował od początku lipca 1937 do początku lipca 1938. W tym okresie dokonał także wczesnych nagrań na gitarze elektrycznej z Basiem oraz jako członek Kansas City Six^[1].

Pod koniec lat 30. XX wieku przygotowywał aranżacje m.in. dla Glenna Millera i Artiego Shawa, a w czerwcu 1940 założył własny big-band. W latach 1941–1943 pełnił funkcję kierownika muzycznego International Sweethearts of Rhythm, następnie prowadził własną żeńską orkiestrę oraz małe zespoły^[1]. W latach 50. i 60. pracował nadal jako niezależny aranżer, choć rzadziej występował publicznie. Do regularnej gry powrócił w październiku 1969, gdy dołączył do Buddy’ego Tate’a. W późniejszych latach występował z The Countsmen oraz koncertował w Europie z Harlem Blues and Jazz Band^[1][5].

Zmarł 6 marca 1987 w Nowym Jorku. Według nekrologu opublikowanego w The New York Times jeszcze kilka dni przed śmiercią występował z Harlem Blues and Jazz Band^[6].

Durham wcześnie eksperymentował z nagłaśnianiem gitary. Te eksperymenty zwróciły uwagę Charliego Christiana, którego Durham uczył i z którym grał^[1]. W marcu 1938 Kansas City Five, złożony z Durhama, Bucka Claytona i sekcji rytmicznej Basiego z wyjątkiem samego Basiego, nagrał jedne z pierwszych rejestracji jazzowych z udziałem gitary elektrycznej. Po dołączeniu Lestera Younga zespół nagrywał jako Kansas City Six^[3].

Jako aranżer Durham należał do muzyków istotnych dla ukształtowania riffowych tematów stylu Kansas City i przeniesienia ich do zapisu aranżacyjnego^[1]. Do jego najbardziej znanych kompozycji należała „Topsy”. Wśród wybranych aranżacji Grove Music Online wymienia m.in. „Moten Swing” nagrane przez orkiestrę Benniego Motena, „Avalon”, „Hittin’ the Bottle”, „Harlem Shout” i „Lunceford Special” nagrane przez orkiestrę Jimmiego Lunceforda oraz „Time Out”, „Topsy”, „Swinging the Blues” i „Jumpin’ at the Woodside” nagrane przez orkiestrę Counta Basiego^[1].

Jako lider nagrał m.in. albumy Eddie Durham z lat 1973–1974 oraz Blue Bone z 1981. Jako sideman uczestniczył m.in. w nagraniach „Good Mornin’ Blues” Kansas City Five, „Way Down Yonder in New Orleans” Kansas City Six oraz „Countless Blues”^[1].