Emeli Sandé

Emeli Sandé
Ilustracja
Emeli Sandé (2014)
Imię i nazwisko

Adele Emeli Gouraguine

Pseudonim

Rio Sandé

Data i miejsce urodzenia

10 marca 1987
Sunderland

Pochodzenie

Alford (Szkocja)

Gatunki

R&B, soul

Zawód

piosenkarka, muzyk, autorka tekstów

Aktywność

od 2009

Wydawnictwo

Virgin Records, Capitol Records

Strona internetowa

Emeli Sandé, właśc. Adele Emeli Gouraguine z domu Sandé (ur. 10 marca 1987 w Sunderlandzie) – szkocka piosenkarka i autorka tekstów. Zdobywczyni statuetki European Border Breakers Award (2013).

Życiorys

Wykształcenie

W latach 2006–2009 studiowała medycynę (MBChB) na Uniwersytecie w Glasgow. Po trzecim roku uzyskała tzw. intercalated degree, jednoroczny fakultatywny tytuł licencjacki w dziedzinie neurobiologii. Nie ukończyła pełnego programu kształcenia lekarskiego i nie uzyskała kwalifikacji do wykonywania zawodu lekarza.

Kariera muzyczna

W dzieciństwie śpiewała w domu piosenki z repertuaru m.in. Whitney Houston, Céline Dion, Niny Simone, Mariah Carey i Alicii Keys[1.1]. Jako sześciolatka zapisała się na zajęcia do szkolnego chóru i na lekcje nagrywania w szkole podstawowej w Alford, gdzie jej nauczycielką była Morag Simpson[1.2]. W tym czasie zagrała główną rolę Maryi w szkolnym przedstawieniu Hosanna Rock i zaczęła pisać swoje pierwsze utwory[2]. Swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku siedmiu lub ośmiu lat[1.3]. Kiedy miała 11 lat, napisała swoją pierwszą piosenkę „Tomorrow Starts Again”, z którą wzięła udział w szkolnym konkursie talentów[3]. W tym samym wieku zaczęła uczyć się gry na fortepianie i wiolonczeli, wcześniej grała także na klarnecie[1.3]. Rok później rodzice zapisali ją na lekcje fortepianu w Inverurii, gdzie jej nauczycielem był Ian Milne[1.4].

Sandé (2007)

Jako nastolatka wzięła udział w konkursie talentów w Inverurie. Podczas konkursu zaśpiewała utwory „Cabaret” Lizy Minelli i „Never Forget You” Mariah Carey, jednak nie przeszła do kolejnego etapu. Rok później ponownie wzięła udział w konkursie i zajęła trzecie miejsce po wykonaniu piosenek „I Sing Because I’m Happy/His Eye In on the Sparrow” i „A Woman’s Worth” Alicii Keys[1.5]. Kilka lat później po raz kolejny wystartowała w konkursie, tym razem jako członkini trio Celeste, który współtworzyła z Nadią Donald i Lorną Routh. Wokalistki zajęły w konkursie pierwsze miejsce dzięki wykonaniu a cappella utworów „Bridge Over Troubled Water” Simon & Garfunkel i „Fields of Gold” Eva Cassidy. Mając 15 lat, wzięła udział w konkursie Rapology organizowanym przez radio Choice FM, który ostatecznie wygrała, dzięki czemu wygrała możliwość podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią muzyczną Telstar Records. Z powodu nauki na studiach zrezygnowała jednak z podpisania umowy[4][3]. W tym samym czasie przyjęła zaproszenie do programu telewizji MTV Camden, prowadzonego przez Richarda Blackwooda, w którym zaśpiewała w stylu gospel[3]. W wieku 16–17 lat napisała swoją debiutancką piosenkę o miłości[1.6], w tym czasie poznała także swojego menedżera Adriana Sykesa[1.7].

W 2005 nawiązała współpracę z nowo założoną wytwórnią muzyczną Urban Scot, którą założyli David Craig, Mel Awasi i Laura McCrum. Piosenkarka grała na koncertach organizowanych przez wytwórnię[1.8]. W 2007 wystąpiła gościnnie w audycji o nazwie Blackstreet Laury McCrum w BBC Radio Scotland[1.9], a także zaśpiewała na ceremonii organizowanej przez Pan African Arts Scotland z okazji rocznicy zniesienia ustawi u niewoli. Nagranie z koncertu zostało wydano w formie DVD w zaledwie 200 egzemplarzach, które zostały rozesłane uczestnikom wydarzenia[1.10].

W listopadzie 2008 wystąpiła podczas gali Independent Music Show, który był organizowany w Bullet Bar w Londynie[1.3]. W tym samym roku siostra Sandé zrealizowała nagranie, na którym Emeli grała na fortepianie i śpiewała jedną ze swoich ulubionych piosenek, „Nasty Little Lady”. Klip wysłała później na konkurs muzyczny organizowany przez Trevora Nelsona z kanału BBC Urban. Sandé ostatecznie wygrała konkurs, w którym otrzymała możliwość podpisania kontraktu płytowego. Jej menedżment odrzucił jednak propozycję. Piosenkarka zaczęła jednak promocję w Szkocji. W tym czasie wydała swoją pierwszą płytę zatytułowaną Have You Heard? wydaną przez Souljawn Records, którą sprzedawała podczas koncertów. Na płycie znalazło się osiem utworów, w tym m.in. „Patchwork”, „Dirty Jeans” i „Woman’s Touch”. Później ukazała się druga wersja płyty, która zawierała jedynie cztery utwory[1.11]. Rodzice piosenkarki także zaangażowali się w działania promocyjne córki i wysłali płytę z jej piosenkami do BBC Radio 1Xtra. Jeden z dziennikarzy radia, Ras Kwame, zagrał jej utwór podczas audycji Homegrown Sessions. Dzięki temu Sandé, razem z czterema innymi piosenkarzami, otrzymała propozycję zagrania koncertu w Soho. Wtedy poznała producenta Shahida „Naughty’ego Boya” Khana, z którym zaczęła współpracę jako autorka piosenek dla takich wykonawców, jak m.in. Jamelia[1.12], Alesha Dixon, Chipmunk, Professor Green, Devlin, Preeya Kalidas, Cheryl Cole czy Tinie Tempah. Sama Sandé tworzyła w tym czasie duet muzyczny z klawiszowcem Lornem Cowiesonem o nazwie Adele Sandé & Lorne Cowieson[1.13].

Sandé (2011)

W 2009 zadebiutowała na rynku muzycznym, zostając chórzystką brytyjskiego rapera Chipmunka w utworze „Diamond Rings”, który napisała dla niego podczas nauki na studiach[4]. Numer zadebiutował na szóstym miejscu krajowej listy przebojów[5]. Również w 2009 wzięła udział w przesłuchaniach do wytwórni muzycznej Future Music założonej przez Gary’ego Barlowa. Zaśpiewała tam utwór „Clown”, jednak nie przeszła eliminacji[1.14]. W 2010 wystąpiła gościnnie w singlu „Never Be Your Woman” Wileya, a także podpisała kontrakt muzyczny z wytwórnią Virgin Records. Na początku 2011 nawiązała współpracę z EMI Records[6], a także zdecydowała się na używanie drugiego imienia (Emeli) jako pseudonimu artystycznego, co było spowodowane rosnącą popularnością brytyjskiej piosenkarki Adele[7]. W czerwcu 2011 zagrała jako support przed koncertem Alicii Keys w Royal Albert Hall[1.15]. W lipcu wystąpiła na festiwalu RockNess organizowanym niedaleko miasta Inverness[1.16]. Miesiąc wcześniej zakończyła nagrywanie materiału na debiutancką płytę studyjną[1.17]. W sierpniu wydała swój pierwszy solowy singiel, „Heaven”, który zapowiadał jej debiutancką płytę studyjną[8]. Utwór zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów[9]. Drugim singlem z albumu został numer „Daddy”, który piosenkarka nagrała z gościnnym udziałem Naughty’ego Boya[10]. W październiku ukazał się kolejny utwór z płyty artystki – „Read All About It”, który nagrała w duecie z Professorem Greenem[11]. Piosenka zadebiutowała na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów[12], zostając tym samym pierwszym singlem w dorobku artystki, który znalazł się na szczycie notowań w kraju. Pod koniec listopada Sandé wystąpiła podczas koncertu BRMB Live 2011 organizowanego przez Free Radio Birmingham. W grudniu otrzymała statuetkę podczas ceremonii wręczenia nagród BRIT Award w kategorii „Wybór krytyków”[13].

Sandé w Stadthalle Offenbach (2013)

W lutym 2012 wydała debiutancki album zatytułowany Our Version of Events, z którym trafiła na pierwsze miejsce brytyjskiej listy najczęściej kupowanych płyt, gdzie pozostał przez kolejne sześć tygodni, osiągając wynik ponad 2 mln sprzedanych egzemplarzy. Płyta stała się tym samym najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii w tym roku[14][15]. W tym samym miesiącu premierę miał kolejny singiel promujący płytę – „Next to Me”, który zadebiutował na drugim miejscu krajowej listy przebojów[16]. 27 lipca wystąpiła podczas ceremonii otwarcia XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich rozgrywających się w Londynie. Zaśpiewała wówczas utwory „Abide with Me” i „Heaven”. Jej inna piosenka, „Wonder” została wykorzystana jako motyw muzyczny podczas napisów końcowych transmisji. 12 sierpnia piosenkarka zaśpiewała podczas ceremonii zamknięcia igrzysk[17], w trakcie której zaprezentowała swój nowy singiel „Beneath Your Beautiful” nagrany wspólnie z Labyrinthem[18].

W 2013 odebrała European Border Breakers Award, statuetkę wręczaną artystom, których debiutanckie płyty osiągnęły sukces komercyjny poza ich własnym krajem. W 2013 wydała pierwsze dwupłytowe wydawnictwo koncertowe, zatytułowane Live at the Royal Albert Hall, na którym znalazł się zapis audiowizualny jej koncertu w brytyjskiej Royal Albert Hall[19]. W czerwcu zaczęła pracę nad swoją drugą płytą studyjną, której premiera zaplanowana jest na 2016 rok. Na krążku znajdzie się m.in. utwór „Pluto” nagrany z Naughty Boyem, a także piosenki „Enough”, „Call Me What You Like”, „You and Me” i „This Much Is True”, który został napisany dla jej byłego męża. Album ukaże się pod szyldem wytwórni Roc Nation założonej przez rapera Jaya-Z[20].

W listopadzie 2014 dołączyła do charytatywnego zespołu Band Aid 30, z którym nagrała nową wersję singla „Do They Know It’s Christmas?”[21]. W czerwcu 2015 opublikowała utwór „Don’t Fight the Bullet”[22]. We wrześniu 2016 wydała singiel „Hurts”[23]. Utwory zapowiadały drugą płytę studyjną piosenkarki pt. Long Live the Angels, która ukazała się w listopadzie 2016[24].

Muzyka

Sandé na Festiwalu Piosenki na Gibraltarze (2013)

Artystka pisała teksty piosenek dla wielu znanych wykonawców, takim jak m.in. Chipmunk („Diamond Rings”)[25], Wiley („Never Be Your Woman”)[26], Susan Boyle („This Will Be the Year”)[27], Professor Green („Kids That Love to Dance”), Tinchy Stryder („Let It Rain”), Leona Lewis („Trouble”)[28], Alesha Dixon („Radio”)[29], Cheryl Cole („Boys”)[30], Tinie Tempah („Let Go”)[31], Pixie Lott i The Saturdays[3][1.16].

Simon Cowell nazwał Sandé „swoją ulubioną obecnie autorką tekstów”[32]. Amerykański raper Jay-Z przyznał w jednym z wywiadów, że chciałby, żeby Sandé nagrała duet z jego żoną, Beyoncé Knowles[4].

Wizerunek

Tatuaże

Na jednym ramieniu ma wytatuowany tytuł noweli Virginii Woolf – A Room of One’s Own, a na drugim – portret swojej idolki, Fridy Kahlo, który wykonała po ukończeniu nauki na studiach[4].

Życie prywatne

Jest najstarszą córką Zambijczyka Joela Sandé i Angielki Diane Sandé-Wood[1.18], którzy poznali się podczas studiów na uniwersytecie[33]. Kiedy miała rok, wyjechała z rodzicami do Zambii, gdzie jej ojciec ukończył kurs inżynierii mechanicznej. Podczas pobytu w kraju jej matka, będąc w drugiej ciąży, zachorowała na malarię, przez co wróciła do Kumbrii, gdzie w 1989 urodziła córkę, Lucy. Gdy Emeli miała cztery lata, przeniosła się z rodzicami do Alford[2][1.19].

W styczniu 2012 ogłosiła zaręczyny z czarnogórskim biologiem morskim Adamem Gouraguinem[34], z którym spotykała się przez siedem lat[35]. Para zaczęła się spotykać, kiedy wokalistka miała 17 lat i, jak przyznała, był to jej jedyny chłopak w życiu[36]. Pobrali się 15 września 2012 w Czarnogórze, ale już w listopadzie 2014 zdecydowali się na rozwód, co tłumaczyli „dystansem i napiętym grafikiem zawodowym piosenkarki”[36].

Dyskografia

Albumy studyjne

Rok Dane dotyczące albumu Pozycje na listach przebojów Certyfikat
UK
[37]
AUS
[38]
BEL
[39]
CAN
[40]
FRA
[41]
GER
[42]
IRL
[43]
NLD
[44]
NZ
[45]
USA
[40]
2012 Our Version of Events 1 17 3 22 9 7 1 3 9 28
2016 Long Live the Angels
  • Wydany: 11 listopada 2016
  • Wytwórnia: Virgin, EMI
  • Format: CD, digital download
2 20 9 70 65 12 6 21 29 41
  • UK: złota płyta[46]
2019 Real Life
  • Wydany: 13 września 2019
  • Wytwórnia: Virgin, EMI
  • Format: CD, digital download
6 – 25 – – 31 37 50 – –
2022 Let’s Say For Instance – – – – – – – – – –
„–” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.

Albumy koncertowe

Rok Dane dotyczące albumu Pozycje na listach przebojów Certyfikat
UK
[37]
FRA
[41]
IRL
[43]
NLD
[44]
2013 Live at the Royal Albert Hall 1 9 33 24

Minialbumy (EP)

Rok Dane dotyczące albumu Pozycje na listach przebojów
USA
[40]
USA
R&B

[53]
2013 iTunes Session 86 12
2016 Live from London Bridge
  • Wydany: 11 listopada 2016
  • Wytwórnia: Virgin
  • Format: digital download
– –
2017 Kingdom Coming
  • Wydany: 3 listopada 2017
  • Wytwórnia: Virgin
  • Format: digital download
– –
2019 My Version of Events – –
„–” oznacza, że minialbum nie był notowany na danej liście.

Single

Rok Singel Pozycje na listach przebojów Certyfikat Album
UK
[37]
AUS
[38]
BEL
[39]
DEN
[54]
FRA
[41]
IRL
[43]
NLD
[44]
NZ
[45]
SWI
[55]
USA
[40]
2011 „Heaven” 2 – 23 3 – 29 69 – – –
  • UK: złota płyta[46]
  • DEN: złota płyta[56]
  • ITA: złota płyta[57]
Our Version of Events
„Daddy”
(feat. Naughty Boy)
21 – 58 – – – – – – –
2012 „Next to Me” 2 14 6 28 18 1 4 6 24 25
  • UK: platynowa płyta[46]
  • AUS: 2× platynowa płyta[58]
  • BEL: złota płyta[48]
  • ITA: złota płyta[57]
  • NZ: platynowa płyta[59]
  • USA: platynowa płyta[60]
„My Kind of Love” 17 60 22 – 167 35 79 – – –
  • UK: złota płyta[46]
  • AUS: złota płyta[58]
„Clown” 4 34 32 – – 6 25 – 42 –
  • UK: platynowa płyta[46]
2016 „Hurts” 22 – 28 – – 53 – – 40 –
  • UK: złota płyta[46]
Long Live the Angels
„Breathing Underwater” 78 – – – – – – – – –
2017 „Highs & Lows” – – – – – – – – – –
„Starlight” – – – – – – – – – – Kingdom Coming
2019 „Sparrow” – – – – – – – – – – Real Life
„Extraordinary Being” – – – – – – – – – –
„Shine” – – – – – – – – – –
„You Are Not Alone” – – – – – – – – – –
2020 „One of a Kind”
(oraz Ronan Keating)
– – – – – – – – – – Twenty Twenty
„I’ll Get There (The Other Side)” – – – – – – – – – – –
„Prayed Up” – – – – – – – – – –
„More of You”
(oraz Stonebwoy i Nana Rogues)
– – – – – – – – – –
„Intermission” – – – – – – – – – –
2021 „Family” – – – – – – – – – – Let’s Say For Instance
„Look What You’ve Done”
(solo oraz w duecie z Jakaye)
– – – – – – – – – –
2022 „Brighter Days” – – – – – – – – – –
„There Isn’t Much” – – – – – – – – – –
„–” oznacza, że singel nie był notowany na danej liście.

Nagrody i wyróżnienia

Rok Kategoria Nagroda Nota
2011 Najlepsza współpraca[a]
(Best Collaboration)
Virgin Media Music Awards nominacja
(Read All About It)
Najlepszy nowy artysta
(Best Newcomer)
nominacja
MOBO Awards nominacja[61]
Urban Music Awards wygrana[62]
Najlepsza piosenka
(Best Song)
nominacja[62]
(Heaven)
Najlepsza brytyjska wokalistka
(Best UK Female)
nominacja[62]
Najlepszy występ R&B
(Best R&B Act)
wygrana[62]
2012 Najlepszy międzynarodowy wykonawca: Wielka Brytania
(Best International Act: UK)
BET Awards nominacja[63]
Nagroda za innowacyjność
(Innovation/Digital Award)
Silver Clef Awards wygrana[64]
Najlepszy przełomowy wykonawca
(British Breakthrough Act)
Brit Awards nominacja[65]
Wybór krytyków
(Critic’s Choice)
wygrana[65]
Muzyk roku
(Musician of the Year)
Harper’s Bazaar Women of the Year wygrana[66]

Uwagi

  1. ↑ Nominacja z Professorem Greenem.

Przypisy

  1. John Dingwall: Read All About It. Omnibus Press, 2014. ISBN 978-1-78305-357-5.
    1. ↑ S. 9.
    2. ↑ S. 10.
    3. 1 2 3 S. 11.
    4. ↑ S. 14.
    5. ↑ S. 16.
    6. ↑ S. 39.
    7. ↑ S. 47.
    8. ↑ S. 30–31.
    9. ↑ S. 33.
    10. ↑ S. 36–37.
    11. ↑ S. 49–50.
    12. ↑ S. 65.
    13. ↑ S. 54.
    14. ↑ S. 79.
    15. ↑ S. 100.
    16. 1 2 S. 97.
    17. ↑ S. 98.
    18. ↑ S. 7.
    19. ↑ S. 8.
  2. 1 2 John Dingwall: Scots singer Emile Sande’s family reveal how Brits nominee was destined from childhood to become a superstar. dailyrecord.co.uk, 2013-02-17. [dostęp 2014-11-10]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 About Emeli Sande. brits.co.uk. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 Louise Gannon: 'I guess I never believed it could really happen to me’: Why Emeli Sande ditched her medical studies to become a pop stark. [w:] Daily Mail [on-line]. dailymail.co.uk, 2013-04-20. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  5. ↑ Official Singles Chart Top 100 // 12 July 2009 – 18 July 2009. [w:] The Official Charts Company [on-line]. officialcharts.com, 2009-07-12. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  6. ↑ R&B singer Emeli Sande signs new publishing deal. deadlinenews.co.uk, 2009-08-28. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  7. ↑ Matt Diehl: EMELI SANDE. [w:] Interview [on-line]. interviewmagazine.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  8. ↑ Emeli Sandé* – Heaven. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  9. ↑ Official Singles Chart Top 100 // 21 August 2011 – 27 August 2011. [w:] The Official Charts Company [on-line]. officialcharts.com, 2011-08-21. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  10. ↑ Emeli Sandé* Feat. Naughty Boy (3) – Daddy. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  11. ↑ Emeli Sandé* – Read All About It Pt. III. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  12. ↑ Official Singles Chart Top 100 // 30 October 2011 – 05 November 2011. [w:] The Official Charts Company [on-line]. officialcharts.com, 2011-11-30. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  13. ↑ Emeli Sande wins Brits Critics Choice award. [w:] BBC [on-line]. bbc.com, 2011-12-15. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  14. ↑ Sandé claims biggest selling UK album of 2012 so far. digitalspy.co.uk. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  15. ↑ Emeli Sandé debut album 'Our Version of Events’ tops 2 million UK sales. digitalspy.co.uk. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  16. ↑ Official Singles Chart Top 100 // 19 February 2012 – 25 February 2012. [w:] The Official Charts Company [on-line]. officialcharts.com, 2012-02-19. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  17. ↑ Ian Garland: London 2012 Closing Ceremony: Eric Idle leads crowd in rendition of Always Look on the Bright Side of Life. [w:] Daily Mail [on-line]. dailymail.co.uk, 2012-08-14. [dostęp 2014-11-11]. (ang.).
  18. ↑ Labrinth Feat. Emeli Sande – Beneath Your Beautiful. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  19. ↑ Emeli Sande - Live at the Royal Albert Hall. emelisande.com. [dostęp 2014-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-11)]. (ang.).
  20. ↑ Sergiusz Królak: Nowa płyta Emeli Sandé pod szyldem Jaya Z!. [w:] JazzSoul.pl [on-line]. jazzsoul.pl, 2015-12-01. [dostęp 2016-01-09]. (pol.).
  21. ↑ Sergiusz Królak: Adele, Emeli Sandé, Jessie Ware i inni z pomocą ofiarom Eboli. [w:] JazzSoul.pl [on-line]. jazzsoul.pl, 2014-11-11. [dostęp 2016-01-09]. (pol.).
  22. ↑ Sergiusz Królak: Emeli Sandé z nowym utworem. [w:] JazzSoul.pl [on-line]. jazzsoul.pl, 2015-06-03. [dostęp 2016-01-09]. (pol.).
  23. ↑ Hurts (Offaiah Remix) – Single – Emeli Sandé. [w:] iTunes [on-line]. itunes.apple.com. [dostęp 2016-09-26]. (ang.).
  24. ↑ Long Live the Angels – Emeli Sandé. [w:] iTunes [on-line]. itunes.apple.com. [dostęp 2016-09-26]. (ang.).
  25. ↑ Chipmunk – Diamond Rings. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  26. ↑ Naughty Boy (3) Presents Wiley (2) Feat. Emeli Sandé* – Never Be Your Woman. discogs.com. [dostęp 2015-07-18]. (ang.).
  27. ↑ Susan Boyle – Someone To Watch Over Me. discogs.com. [dostęp 2016-12-11]. (ang.).
  28. ↑ Leona Lewis Feat. Childish Gambino – Trouble. discogs.com. [dostęp 2016-12-11]. (ang.).
  29. ↑ Alesha – The Entertainer. discogs.com. [dostęp 2016-12-11]. (ang.).
  30. ↑ Cheryl Cole Featuring Will.I.Am* – 3 Words. discogs.com. [dostęp 2016-12-11]. (ang.).
  31. ↑ Tinie Tempah - Disc-Overy (2010, CD) | Discogs. discogs.com. [dostęp 2016-12-11]. (ang.).
  32. ↑ Lisa McGarry: X Factor’s Simon Cowell LOVES “favourite songwriter” Emeli Sande. unrealitytv.co.uk, 2012-02-20. [dostęp 2014-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-11)]. (ang.).
  33. ↑ Sande: 'I felt like an alien in Scotland'. heraldscotland.com, 2013-10-06. [dostęp 2014-11-10]. (ang.).
  34. ↑ Interview: Emeli Sande – The UK phenomenon taking the R&B world by storm... thenext2shine.com. [dostęp 2016-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-29)]. (ang.).
  35. ↑ Amelia Butterly: Emeli Sandé marries long term partner Adam Gouraguine. [w:] BBC [on-line]. bbc.co.uk, 2012-09-17. [dostęp 2014-11-10]. (ang.).
  36. 1 2 Emeli Sande reveals news of her shock divorce after one year of marriage. hellomagazine.com, 2014-11-10. [dostęp 2014-11-10]. (ang.).
  37. 1 2 3 Chart History - Emeli Sandé. officialcharts.com. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  38. 1 2 „Emeli Sandé – Australian Charts”.. australian-charts.com. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  39. 1 2 „Emeli Sandé – Belgium (Flanders) Charts”.. ultratop.be. [dostęp 2014-12-13]. (niderl.).
  40. 1 2 3 4 „Emeli Sandé – Chart history – Canadian Albums”. Billboard.. Billboard. [dostęp 2014-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-08)]. (ang.).
  41. 1 2 3 Discographie Emeli Sandé. lescharts.com. [dostęp 2014-12-13]. (fr.).
  42. ↑ Emeli Sandé Longplay. musicline.de. [dostęp 2014-12-13]. (niem.).
  43. 1 2 3 Irish Charts - Emeli Sandé. irish-charts.com. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  44. 1 2 3 Emeli Sandé – Dutch Charts. dutchcharts.nl. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  45. 1 2 Emeli Sandé – New Zealand Charts. charts.org.nz. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  46. 1 2 3 4 5 6 7 8 Certified Awards Search. British Phonographic Industry. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  47. ↑ ARIA Charts - Accreditations - 2013 Albums. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  48. 1 2 GOUD EN PLATINA - ALBUMS - 2012. Belgian Entertainment Association. [dostęp 2014-12-13]. (niderl.).
  49. ↑ Les Certifications Search - Emeli Sande. Syndicat national de l’édition phonographique. [dostęp 2014-12-13]. (fr.).
  50. ↑ Gold Platinum Database Emeli Sandé. Bundesverband Musikindustrie. [dostęp 2014-12-13]. (niem.).
  51. ↑ 2012 Certification Awards - Multi Platinum. irma.ie. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  52. ↑ Top 40 Albums 13 MAY 2013. Recorded Music NZ. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  53. ↑ Emeli Sandé - Chart history - Top R&B/Hip-Hop Albums. Billboard.com. [dostęp 2014-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-08)]. (ang.).
  54. ↑ „Emeli Sandé – Danish Charts”.. danishcharts.com. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  55. ↑ Emeli Sandé – Swiss Charts. hitparade.ch. [dostęp 2014-12-13]. (niem.).
  56. ↑ IFPI Denmark > Certifications 2011. ifpi.dk. [dostęp 2014-12-13]. (duń.).
  57. 1 2 Certificazioni: Heaven. FIMI. [dostęp 2018-07-15]. (wł.).
  58. 1 2 ARIA Charts - Accreditations - 2013 Singles. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  59. ↑ „Gold & Platinum: Emeli Sandé” Top 40 Singles. Recorded Music NZ. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  60. ↑ Gold & Platinum: Emeli Sandé. Recording Industry Association of America. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
  61. ↑ 2011 Mobo awards nominees. telegraph.co.uk. [dostęp 2012-09-03]. (ang.).
  62. 1 2 3 4 2011 Urban Music Awards. urbanmusicawards.net. [dostęp 2013-12-30]. (ang.).
  63. ↑ BET Awards-Best International Act. bet.com/shows/bet-awards/2012.html. [dostęp 2012-09-03]. (ang.).
  64. ↑ O2 Silver Clef Awards Winners 2012. nordoff-robbins.org.uk. [dostęp 2012-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-01)]. (ang.).
  65. 1 2 The BRIT Awards 2012 winners. brits.co.uk. [dostęp 2012-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-22)]. (ang.).
  66. ↑ Bazaar’s Women of the Year 2012. harpersbazaar.co.uk. [dostęp 2013-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-30)]. (ang.).