Simon & Garfunkel

Simon & Garfunkel
Ilustracja
Paul Simon (z lewej) i Art Garfunkel (1968)
Inne nazwy

Tom and Jerry, Kane and Garr

Rok założenia

1957[1]

Pochodzenie

 Stany Zjednoczone (Nowy Jork)

Gatunek

folk rock

Aktywność

1957–1970, 1975, 1977, 1981–1983, 1990, 1993, 2003–2004, 2009–2010

Wydawnictwo

Columbia Records

Skład
Paul Simon
Art Garfunkel
Strona internetowa

Simon & Garfunkel – amerykański duet rockowy, który w 1957 założyli Paul Simon (ur. 13 października 1941) i Art Garfunkel (ur. 5 listopada 1941). Muzycy początkowo występowali w 1957 jako Tom and Jerry, a w 1964 przyjęli nazwę utworzoną z ich nazwisk.

Duet należał do najbardziej znanych grup rockowych obok The Beatles, The Beach Boys czy The Rolling Stones. Muzyka grupy, wykonywana zwykle przy akompaniamencie gitary akustycznej i delikatnie grającego zespołu rockowego, charakteryzowała się wpadającymi w ucho melodiami i trafiającymi do młodzieży tekstami.

Album zespołu Bridge over Troubled Water z 2003 został sklasyfikowany na 51. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[2]. Trzy utwory duetu znalazły się w zestawieniu listy 500 utworów wszech czasów tego samego magazynu: „Bridge over Troubled Water” na 48. miejscu, „The Boxer” na 105. miejscu, a „The Sound of Silence” na 157. miejscu.

Historia zespołu

Paul Simon i Art Garfunkel chodzili razem do Szkoły Podstawowej nr 164 w Kew Gardens[3]. Zakolegowali się w czwartej klasie, połączyło ich wspólne zainteresowanie muzyką[3]. Zaprzyjaźnili się podczas prób w do szkolnego przedstawienia Alicja w Krainie Czarów[4]. Późną wiosną 1955 po raz pierwszy wystąpili razem przed publicznością, śpiewając na szkolnej imprezie jako duet Tom and Jerry[5]. Po dopracowaniu harmonii swoich głosów[6] zaczęli pisać własne piosenki, pierwszą z nich była „The Girl for Me”[7]. W 1957 w manhattańskim Sanders Recording Studio nagrali utwór „Hey, Schoolgirl”[8]. W studiu nagraniowym zostali dostrzeżeni przez Sida Prosena, który poszukiwał nowych talentów i zaproponował im współpracę z jego wytwórnią Big Records[9]. Po podpisaniu kontraktu z firmą przyjęli pseudonimy artystyczne: Tom Graph i Jerry Landis[10]. Pod koniec 1957 wydali singiel „Hey, Schoolgirl”, z którym wystąpili m.in. w popularnym programie tanecznym American Bandstand w ABC[10]. Singiel osiągnął spory sukces, rozchodząc się w nakładzie ok. 120-150 tys. egzemplarzy i docierając do 49. miejsca na liście Hot 100, na której utrzymał się łącznie przez dziewięć tygodni[11]. Po premierze singla odbyli trasę promocyjną po Cincinnati i zagrali koncert w State Theater w Hartford (Connecticut)[12]. Sukcesu debiutu nie powtórzyły ich kolejne single, które wydała Big Records: „Don’t Say Goodbye”, „Our Song” i „Baby Talk”[13]. Występowali też pod nazwą Kane and Garr[14].

Po napisaniu piosenki „He Was My Brother” podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia Records[15] i przyjęli nazwę Simon & Garfunkel[16]. W październiku 1964 wydali swój debiutancki album studyjny pt. Wednesday Morning, 3 A.M., na którym umieścili folkowy materiał[17]. Płyta nie wzbudziła zainteresowania słuchaczy zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii, gdzie solowo koncertował Simon[18]. Sytuacja zmieniła się za sprawą prezentera WBZ Radio w Bostonie, który zaczął regularnie nadawać piosenkę „The Sound of Silence” z Wednesday…[19]. Utwór stał się przebojem głównie wśród studentów, a na fali popularności zyskał wydany na singli w odświeżonej, folk rockowej wersji i dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów Hot 100[20]. Muzycy, wykorzystując zainteresowanie singlem, w ciągu trzech tygodni nagrali album pt. Sounds of Silence, na której umieścili m.in. nowe wersje utworów z debiutanckiej płyty Simona[21]. Album, wydany w lutym 1966, promowali singlami: „Homeward Bound” i „I Am a Rock”, które dotarły odpowiednio do piątego i trzeciego miejsca na liście Hot 100, a także były notowane na UK Singles Chart[22]. Latem odbyli trasę koncertową po Europie[23].

Również w 1966 zaczęli pisać materiał na nową płytę[24]. Zapowiedzieli ją singlami: „The Dangling Conversation” i „A Hazy Shade of Winter”, które dotarły odpowiednio do 23. i 13. miejsca na liście Hot 100[25]. W październiku 1966 wydali album pt. Parsley, Sage, Rosemary and Thyme, który odniósł komercyjny sukces[26]. W styczniu 1967 zagrali wyprzedany koncert w Filharmonii Nowojorskiej[27], a w czerwcu wystąpili na Festiwalu w Monterey, którego byli współorganizatorami[28]. W tym samym roku wydali dwa single: „At the Zoo” i „Fakin’ It”, które dotarły odpowiednio do 16. i 23. miejsca na liście Hot 100[29]. Poza tym współtworzyli ścieżkę dźwiękową do filmu Mike’a Nicholsa Absolwent (The Graduate, 1967), na którą m.in. nagrali cover piosenki „Scarborough Fair”[30]. Płyta z soundtrackiem została wydana w lutym 1968 i dotarła do pierwszego miejsca na liście Billboard 200, na którym utrzymała się przez dziewięć tygodni[31]. Sukces osiągnął także napisany do filmu przebój „Mrs. Robinson”, który trafił na szczyt listy Hot 100 i został najszybciej sprzedającym się singlem wszech czasów[32], a Simon i Garfunkel otrzymali za niego nagrodę Grammy za nagranie roku[33].

W kwietniu 1968 premierę miał ich album pt. Bookends, który rozszedł się w prawie milionowym nakładzie i zdetronizował The Graduate OST z pierwszego miejsca listy bestsellerów[34]. Po premierze płyty odbyli trasę koncertową i zagrali wyprzedany koncert na stadionie w Forest Hills[35]. Pod koniec 1969 poprowadzili program Songs for America wyemitowany w CBS i zagrali trasę koncertową, którą zwieńczyli dwoma wyprzedanymi koncertami w Carnegie Hall[36]. Podczas trasy premierowo wykonali utwory z albumu pt. Bridge over Troubled Water, który wydali w lutym 1970[37]. Płyta zebrała pochwalne recenzje, trafiła na szczyt listy Billboard 200 i rozeszła się w 9 mln egzemplarzy w USA[38], a promujące ją single „Cecilia” i „Bridge over Troubled Water” dotarły wysoko na liście Hot 100[39].

Po wydaniu Bridge… przestali razem pracować z powodu różnic artystycznych i rozwoju kariery aktorskiej Garfunkela, a współpracę ograniczyli do zagrania letniej trasy, którą zakończyli w czerwcu dwoma wyprzedanymi koncertami w rodzinnym Forest Hills[40]. Mimo rozłamu duetu, w październiku 1970 ukazał się kolejny singiel Simona i Garfunkela – „El condor pasa”[41]. Obaj w marcu 1971 uczestniczyli w 13. gali rozdania nagród Grammy, na której odebrali statuetki za: nagranie roku i piosenkę roku („Bridge Over Troubled Water”) oraz za album roku i najlepszą aranżację (Bridge Over Troubled Water)[42]. Latem 1972 wystąpili w Madison Square Garden podczas koncertu, który został zorganizowany dla wsparcia kampanii wyborczej George’a McGoverna, kandydata Partii Demokratycznej w wyborach prezydenckich[43]. Columbia Records niedługo później wydała album kompilacyjny pt. Simon and Garfunkel’s Greatest Hits, który dotarł do piątego miejsca na liście Billboard 200, a singiel z koncertową wersją utworu „For Emily, Wherever I May Find Her” zajął 53. miejsce na liście Hot 100[44]. W 1974 uczestniczyli we wspólnej sesji nagraniowej z Johnem Lennonem, ale nagrany utwór nigdy nie został wydany[45]. W marcu 1975 uczestniczyli w 17. ceremonii wręczenia nagród Grammy: Simon odczytał nominacje do nagrody za nagranie roku, a Garfunkel odebrał statuetkę w imieniu nieobecnej Olivii Newton-John[46]. W tym samym roku wystąpili razem w jednym z odcinków programu rozrywkowego Saturday Night Live w NBC, w którym zaśpiewali mieszankę swoich przebojów i premierowo duet „My Little Town” z drugiego solowego albumu Garfunkela pt. Breakaway[47]. Mimo wspólnego występu, wykluczali możliwość ponownej współpracy na stałe[48]. Garfunkel pod koniec 1975 wystąpił gościnnie na kilku koncertach Simona w ramach trasy promującej jego solowy album pt. Still Crazy After All These Years[49]. Za „My Little Town” byli nominowani byli nominowani do nagrody Grammy[50] za najlepszy popowy występ wokalny duetu lub zespołu. W 1977 zaśpiewali razem utwór „Old Friends / Bookends” na 1. gali rozdania Brit Awards w Londynie, na której odebrali nagrodę za najlepszy album 25-lecia (Bridge Over Troubled Water)[51]. W maju 1978 wystąpili w Carnegie Hall podczas koncertu wieńczącego solową trasę Garfunkela z albumem pt. Watermark[52], a w 1979 – na kilku koncertach podczas europejskiej trasy Simona z płytą pt. One-Trick Pony[53].

19 września 1981 zagrali darmowy koncert w nowojorskim Central Parku, który zgromadził pół miliona widzów[54], co uczyniło występ jednym z największych w historii koncertów muzycznych. Na fali powodzenia koncertu, nakładem wytwórni Columbia Records, ukazał się album kompilacyjny pt. Simon and Garfunkel Collection, który rozszedł się w dwóch milionach egzemplarzy[55]. Muzycy w lutym 1982 wydali album koncertowy pt. The Concert in Central, a promujący go singiel „Wake Up, Little Suzie” dotarł do 27. miejsca na liście Hot 100[56]. Odbyli także światową trasę koncertową, którą zwieńczyli 26 września 1983 występem na stadionie w Ramat Gan[57]. Planowali także wydanie premierowego albumu pod roboczym tytułem Think Too Much, ale w międzyczasie zakończyli współpracę z powodu nieporozumień[58].

W 1990 zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame[59].

Simon & Garfunkel (2010)

Dyskografia

  • 1964: Wednesday Morning, 3 A.M.
  • 1966: Sounds of Silence
  • 1966: Parsley, Sage, Rosemary & Thyme
  • 1968: The Graduate
  • 1968: Bookends
  • 1970: Bridge Over Troubled Water
  • 1972: Greatest Hits
  • 1981: Concert in Central Park [live]
  • 1993: Early Simon & Garfunkel
  • 1997: Old Friends
  • 1999: The Best of Simon & Garfunkel
  • 2001: The Columbia Studio Recordings (1964–1970)
  • 2002: Live from New York City, 1967
  • 2003: The Essential Simon & Garfunkel
  • 2004: Old Friends: Live on Stage

Przypisy

  1. ↑ Joe Stuessy, Scott Lipscomb: Rock and Roll: Its History and Stylistic Development. Prentice Hall, 2008, s. 139. ISBN 978-0-13-601068-5.
  2. ↑ Rolling Stone (USA) Lists – The Rolling Stone Top 500 Albums. rocklistmusic.co.uk. [dostęp 2010-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-21)]. (ang.).
  3. 1 2 Morella i Barey 1993 ↓, s. 7.
  4. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 9.
  5. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 14, 24.
  6. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 17–18.
  7. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 21.
  8. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 23.
  9. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 23–24.
  10. 1 2 Morella i Barey 1993 ↓, s. 24.
  11. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 28.
  12. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 25.
  13. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 28–29.
  14. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 41.
  15. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 42–43.
  16. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 41, 46–47.
  17. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 46, 51.
  18. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 51–52, 55.
  19. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 48, 55.
  20. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 56, 59.
  21. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 60–62.
  22. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 63, 66–67.
  23. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 67, 71.
  24. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 67.
  25. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 69, 76.
  26. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 77, 92.
  27. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 79.
  28. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 84, 90.
  29. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 81, 90, 96.
  30. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 90, 99.
  31. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 99.
  32. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 94, 105.
  33. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 118–119.
  34. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 102, 105, 112.
  35. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 111.
  36. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 124, 131.
  37. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 6, 132, 139.
  38. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 139, 166.
  39. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 140.
  40. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 6, 127–128, 141, 143–144.
  41. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 147.
  42. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 151–152.
  43. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 168–170.
  44. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 171.
  45. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 186.
  46. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 187–188.
  47. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 196–198.
  48. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 199.
  49. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 201.
  50. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 207.
  51. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 218.
  52. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 235.
  53. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 250.
  54. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 5, 258–263.
  55. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 264–265.
  56. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 265.
  57. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 265, 267–268, 276–277, 284.
  58. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 270–273, 276, 278.
  59. ↑ Simon and Garfunkel: inducted in 1990. The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc. [dostęp 2016-07-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-14)]. (ang.).

Bibliografia

  • Joseph Morella, Patricia Barey, Simon i Garfunkel. Starzy przyjaciele, Michał Beszczyński (tłum.), Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 1993, ISBN 83-7020-148-2.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.