Epistilbit
 Epistilbit z dystryktu Jalgaon, Maharasztra, Indie (4,2 × 3,7 × 3,0 cm) | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
uwodniony glinokrzemian wapnia |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Łupliwość |
niewyraźna, doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny[1], słupkowy, tabliczkowy, igiełkowy |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
2,25 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bezbarwny, biały, różowy, czerwonawy |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,502–1,512 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,010[1] dyspersja (optyka): silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.GD.45[1] |
Epistilbit – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od gr. epi = bliski i nazwy minerału „stilbit” i nawiązuje do podobieństwa obu tych minerałów.
Charakterystyka
Właściwości
Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym, igiełkowym, rzadko tabliczkowym. Występuje w skupieniach zbitych, promienistych, sferolitowych. Jest kruchy i przezroczysty. Współwystępuje z kwarcem, kalcytem, heulandytem, chalcedonem, laumontytem, chabazytem, danalitem, mezolitem[1].
Występowanie
Jest produktem procesów hydrotermalnych. Występuje w pęcherzach pogazowych i szczelinach skał wylewnych (w bazaltach i melafirach), w druzach pegmatytów oraz gnejsach[1].
Miejsca występowania:
- W Polsce: stwierdzony w Kotlinie Kłodzkiej (w melafirach i migdałowcach).
Zastosowanie
- ma znaczenie naukowe – wskaźnik procesów hydrotermalnych
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
- R. Hochleitner: Minerały i kryształy, „Muza S.A.” 1994 r.
- J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów, Videograf II Sp. z o. o 2003 r.
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG „Spirifer” W-wa 2005