Ewa Cytowska-Siegrist
 Ewa Cytowska-Siegrist w 2008 roku | |
| Data urodzenia |
15 września 1943 |
|---|---|
| Doktor habilitowana nauk humanistycznych | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1976 – historia |
| Habilitacja |
2014 – historia |
Ewa Cytowska-Siegrist (ur. 15 września 1943) – polska historyk, nauczycielka akademicka i tłumacz. Doktor habilitowana historii.
Życiorys
W marcu 1968 ukończyła studia magisterskie na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego, broniąc napisanej w ramach seminarium Mariana Małowista pracy Sukiennictwo angielskie w drugiej połowie XIV i na początku XV wieku. W latach 1968–1970 zajmowała stanowisko asystenta na Wydziale Nauk Społecznych i Politycznych Politechniki Warszawskiej, po czym podjęła studia doktoranckie pod opieką Janusza Żarnowskiego w Pracowni Dziejów ZSRR i Europy Środkowej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk[1].
W maju 1976 uzyskała tam stopień doktora w dziedzinie historii na podstawie rozprawy Włochy w polskiej polityce zagranicznej w ostatnich latach drugiej Rzeczypospolitej[2]. W 1976 i 1983 wyjechała do Rzymu na kilkutygodniowe stypendium fundacji Centro Incontri e Studi Europei[3], współfinansowanej przez włoskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych[4] i wspierającej opozycję polityczną w Polsce[5].
Od 1975 do 1991 była zatrudniona w kierowanej przez Jerzego Myślińskiego Pracowni Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego XIX i XX w., prowadząc badania prasoznawcze, m.in. nad prasą gadzinową[6]. Równolegle od 1973 do 1984 wykładała historię Polski i historię powszechną XIX i XX w. w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej[7], a w latach 1976–1984 stale współpracowała z działem historii najnowszej Polski miesięcznika „Więź”[8].
Od 1985 przebywała w ramach bezpłatnego urlopu na stypendium w Stanach Zjednoczonych, gdzie zainteresowała się relacjami polsko-amerykańskimi w czasie II wojny światowej. Pracowała jako wolontariusz dla Amerykańskiego Czerwonego Krzyża. Ukończyła dwuletni program językowy w Northern Virginia Community College[9]. W 1990 prowadziła wykłady z historii Polski dla członków amerykańskiego Korpusu Pokoju[10].
Po powrocie na stałe do Polski w 1993 pracowała do 2008 jako tłumacz dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W 1995 założyła własną firmę translatorską i została ponownie uczestniczką posiedzeń Pracowni Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej IH PAN, kierowanej przez Piotra Łossowskiego[11]. W 2006 po raz kolejny przebywała w Stanach Zjednoczonych, zbierając materiały do monografii[12], do której napisania zainspirował ją poznany w Waszyngtonie Jan Karski[13].
W 2014 w Instytucie Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk uzyskała habilitację w dziedzinie nauk humanistycznych, w dyscyplinie historii, na podstawie książki Stany Zjednoczone i Polska 1939–1945[14].
Była recenzentką kilku prac, m.in.:
- Documenti per la storia delle relazioni italo-polacche (1918–1940). Dokumenty dotyczące stosunków polsko-włoskich (1918–1940), Vol. I–II, oprac. Mariapina Di Simone [et al.], Rzym, 1998 (w: Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej, 2004, vol. XXXIX, str. 286)
- Antyczne tradycje średniowiecznej praktyki pisarskiej. Subskrypcje późnoantycznych kodeksów, rozprawa habilitacyjna Mieczysława Mejora, 2001.
Ważniejsze publikacje
Książki
- Szkice z dziejów prasy pod okupacją niemiecką 1939–1945, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986, ISBN 83-01-05965-6)
- Stany Zjednoczone i Polska 1939–1944, Neriton, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7543-249-7)
Wybrane artykuły
- Z zagadnień polityki włoskiej w Europie Środkowej w początkach lat trzydziestych, „Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej”, 8, 1972, s. 111–126
- Włochy w Europie Środkowej w drugiej połowie lat trzydziestych, „Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej”, 13, 1977, s. 123–143
- Próby współpracy polsko-włoskiej w Europie Środkowej (X 1938–III 1939), „Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej”, 14, 1978, s. 135–162
- Etapy polityki prasowej w faszystowskich Włoszech, „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej XIX i XX w.”, 17/2, 1978, s. 49–63
- Włochy – wobec konfliktu polsko-niemieckiego, „Więź”, 6, 1978, s. 74–84
- Polska i Włochy 1939–1940, „Więź”, 9, 1979, s. 73–84
- Funkcje prasy w okresie okupacji, „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej XIX i XX w.”, 19/2, 1980, s. 109–115
- Propaganda kulturalna w prasie GG w latach 1939–1945, „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej XIX i XX w.”, 20/2, 1981, s. 25–48
- Stany Zjednoczone i problem polski (czerwiec–grudzień 1941), „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej”, 42, 2007, s. 169–202
- Stany Zjednoczone i Związek Sowiecki, sierpień/wrzesień 1939–czerwiec 1941 roku. Amerykański bilans zysków i strat współpracy ze Związkiem Sowieckim, „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej”, 48, 2013, s. 205–229
Życie rodzinne
Ewa Cytowska jest córką Zygmunta i Aliny z domu Piskorskiej (1921–2000), córki Leonarda Piskorskiego.
Wyszła za mąż za Davida W. Siegrista. Jest również matką Tytusa Cytowskiego (ur. 1978).
Szwagrem Aliny Cytowskiej był m.in. Edmund Burke. Ewa Cytowska odziedziczywszy kolekcję dzieł Edmunda Burkego (42 prace, głównie pastele, gwasze, rysunki i monotypie oraz ryciny o tematyce sportowej pochodzące z powojennego okresu twórczości artysty), przekazała ją Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie, stając się darczyńcą roku 2008 tego muzeum[15].
Przypisy
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 2, 12–13.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 13–14.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 13, 15, 24.
- ↑ Rafał Górny, Zespół nr 8. Centro Incontri e Studi Europei [Europejski Ośrodek Studiów i Spotkań] [1967–1972] 1973–1991 [1999–2005]. Inwentarz [online], Fundacja Rzymska im. Janiny Umiastowskiej, 2024.
- ↑ Marzena Wilkanowicz-Devoud, Być jak Frassati! Wywiad z Wandą Gawrońską, siostrzenicą bł. Pier Giorgio [online], aleteia.org, 6 kwietnia 2017 [dostęp 2025-09-08].
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 2, 14–16.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 2, 17.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 19, 24.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 17–18.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 17, 24.
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 2, 18.
- ↑ „Biuletyn Józefa Piłsudskiego w Ameryce poświęcony badaniu najnowszej historii Polski, styczeń – grudzień 2006”. LXII. s. 16. [dostęp 2013-05-11].
- ↑ Cytowska-Siegrist 2013 ↓, s. 7.
- ↑ Dr hab. Ewa Cytowska-Siegrist, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2017-10-12].
- ↑ Spotkanie z Darczyńcami Muzeum. [dostęp 2013-05-11].
Bibliografia
- Ewa Cytowska-Siegrist, Autoreferat habilitacyjny [online], ihpan.edu.pl, 29 listopada 2013.