Fosowskie
| Część miasta | |
![]() Kościół ewangelicki | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Miasto | |
| W granicach Kolonowskiego |
1 stycznia 1956 |
| Data założenia |
koniec XVIII wieku |
| Kod pocztowy |
47-113 |
| Tablice rejestracyjne |
OST |
| SIMC |
0965654 |
Położenie na mapie Kolonowska ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa opolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu strzeleckiego ![]() | |
Położenie na mapie gminy Kolonowskie ![]() | |
Fosowskie (niem. Vossowska) – dzielnica miasta Kolonowskie w województwie opolskim, powiat strzelecki, nad rzeką Mała Panew. Do końca 1955 roku samodzielna osada, od końca XVIII wieku ośrodek hutnictwa, a w XIX wieku także ważny węzeł kolejowy.
Nazwa
Nazwa osady pochodzi od nazwiska inżyniera Arnolda Heinricha Vossa (1753-1838), który podjął się budowy huty z dodanym przyrostkowym formantem przymiotnikowym charakterystycznym dla słowiańskich nazw przestrzennych i miejscowych – ska. W alfabetycznym spisie miejscowości z terenu Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod nazwą Vossowska[2].
W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936–1945 nazistowska administracja III Rzeszy ze względu na słowiańskie brzmienie nazwy zakończonej końcówką -ska zmieniła ją na nową, całkowicie niemiecką – Vosswalde[3]. W latach 1945–1948 – Wosowska[3].
Historia
W 1790 roku hrabia Philipp Colonna zlecił wybudowanie kolejnej huty oraz domów dla robotników. Dało to początek osadzie Vossowska. Podobnie jak w przypadku Kolonowskiego, rozwój tej miejscowości był ściśle związany z przemysłem ciężkim.
W latach 1856–1858 zbudowano linię kolejową Oppeln – Tarnowitz (Opole – Tarnowskie Góry). W 1868 roku wybudowano stację centralną, lokomotywownię i warsztaty. Po kolei uruchamiano następne linie kolejowe. W roku 1868: Vossowska – Kreuzburg – Breslau (Fosowskie – Kluczbork – Wrocław), w 1894: Vossowska – Lublinitz (Fosowskie – Lubliniec), w 1912: Vossowska – Gross Strehlitz (Fosowskie – Strzelce Opolskie) i w 1913: Vossowska – Guttentag (Fosowskie – Dobrodzień).
W 1888 roku na terenie Fosowskiego powstała Fabryka Suchej Destylacji Drewna.
W 1908 roku wybudowano stojącą do dziś, ale już nieczynną, wieżę ciśnień, która pobierała wodę z głębokości do 260 metrów.
W 1911 roku Fosowskie otrzymało elektryczność.
W 1928 wybudowano kościół ewangelicki, w którym nadal odbywają się nabożeństwa.
1 stycznia 1956 stało się częścią Kolonowskiego w związku z przekształceniem gromady Kolonowskie (w skład której wchodziło Fosowskie) w osiedle[4].
W 1957 roku wybudowano szkołę podstawową i przedszkole.
1 stycznia 1973 Kolonowskie otrzymały status miasta, w związku z czym Fosowskie stało się obszarem miejskim[5]
W 2014/2015 roku utworzono jednostkę pomocniczą o nazwie Dzielnica Fosowskie oraz odbyły się pierwsze wybory do zarządu dzielnicy[6].
Fosowskie należy do parafii katolickiej Staniszcze Wielkie i parafii ewangelicko-augsburskiej Lasowice Wielkie. Na obszarze działają: wspólny Caritas parafialny, koło Mniejszości Niemieckiej i chór kościelny, a także samodzielna jednostka straży pożarnej i prężny klub skatowy. W miejscowości znajduje się cmentarz parafii ewangelickiej.
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[7]:
- zbiorowa mogiła powstańców śląskich, na cmentarzu katolickim, ul. ks. Gajdy.
Galeria

Cmentarz parafialny
Szkoła
Nastawnia
Kościół ewangelicki
Przypisy
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 30479.
- ↑ Johann Knie 1830 ↓, s. 816.
- 1 2 M. Choroś, Ł. Jarczak, S. Sochacka, Słownik nazw miejscowych Górnego Śląska, Opole-Kluczbork 1997, s. 39.
- ↑ Dz. U. z 1955 r. Nr 45, poz. 299 (ISAP)
- ↑ Dz. U. z 1972 r. Nr 50, poz. 327 (ISAP)
- ↑ Wybory Zarządu Dzielnicy Fosowskie - Urząd Miasta i Gminy Kolonowskie [online], bip.kolonowskie.pl [dostęp 2020-02-16].
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo opolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 115.






