Fregaty typu Madina

Fregaty typu Madina
Ilustracja
„Madina” w 2017 r.
Kraj budowy

 Francja

Użytkownicy

 Królewska Saudyjska MW

Stocznia

DCAN, Lorient
CNIM, La Seyne-sur-Mer

Wejście do służby

1985–1986

Zbudowane okręty

4

Okręty w służbie

4

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

standardowa: 2000 ton
pełna: 2870 t

Długość

całkowita: 115 metrów
106,5 m na KLW

Szerokość

12,5 m

Zanurzenie

3,4 m (4,9 m z sonarem)

Napęd

4 silniki wysokoprężne SEMT-Pielstick o łącznej mocy 32 500 KM
2 śruby

Prędkość

30 węzłów

Zasięg

8000 Mm przy prędkości 15 węzłów

Załoga

179

Uzbrojenie

1 działo uniwersalne kal. 100 mm
4 działka plot. kal. 40 mm (2 x II)
8 pocisków rakietowych Otomat (2 x IV)
rakietowy system przeciwlotniczy Crotale (1 x VIII)
4 wt kal. 550 mm

Wyposażenie lotnicze

1 śmigłowiec SA 365F Dauphin 2

Fregaty typu Madina – saudyjskie fregaty z lat 80. XX wieku. W latach 1981–1986 we francuskiej stoczni Direction des Constructions et Armes Navales w Lorient zbudowano jednostkę prototypową, zaś w stoczni Constructions industrielles de la Méditerranée w La Seyne-sur-Mer następne trzy okręty tego typu, które weszły w skład Królewskiej Saudyjskiej Marynarce Wojennej w latach 1985–1986. Wszystkie cztery fregaty nadal mają status operacyjny (stan na 2025 rok).

Projekt i budowa

Fregaty typu Madina[a] zostały zamówione we Francji przez rząd Arabii Saudyjskiej w październiku 1980 roku w ramach programu rozbudowy floty „Sawari”[5]. Łączna wartość kontraktu wyniosła 14 milionów franków[1]. Projekt okrętów o sygnaturze F 2000 został opracowany specjalnie dla saudyjskiego kontrahenta[6.1]. Gładkopokładowe stalowe kadłuby fregat mają wysoką wolną burtę, a przez to dobrą dzielność morską[6.1].

Stępki okrętów położono w latach 1981–1982, a zwodowane zostały w latach 1983–1984[5][6.1].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
„Madina” (702) DCAN, Lorient 15 października 1981 23 kwietnia 1983 4 stycznia 1985
„Hofouf” (704) CNIM, La Seyne-sur-Mer 14 czerwca 1982 24 czerwca 1983 31 października 1985
„Abha” (706) 7 grudnia 1982 23 grudnia 1983 4 kwietnia 1986
„Taif” (708) 1 marca 1983 25 maja 1984 29 sierpnia 1986

Dane taktyczno-techniczne

Okręty są fregatami rakietowymi z kadłubami wykonanymi ze stali, podzielonymi na czternaście przedziałów wodoszczelnych[6.1]. Długość całkowita wynosi 115 metrów (106,5 metra na linii wodnej), szerokość 12,5 metra i zanurzenie 3,4 metra (4,9 metra z opuszczoną anteną sonaru)[5][2][b]. Wyporność standardowa wynosi 2000 ton, zaś pełna 2870 ton[4][2][c]. Okręty napędzane są przez cztery silniki wysokoprężne SEMT-Pielstick 16 PA6-BTC o łącznej mocy 32 500 KM, poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami[5][6.1]. Maksymalna prędkość jednostek wynosi 30 węzłów[5][6.1]. Okręty zabierają 370 ton paliwa, co pozwala osiągnąć zasięg wynoszący 8000 Mm przy prędkości 15 węzłów (lub 6500 Mm przy 18 węzłach)[5][6.1]. Energię elektryczną wytwarzają generatory prądotwórcze o łącznej mocy 3480 KM[6.1].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostek składa się z umieszczonej na dziobie w wieży pojedynczej armaty uniwersalnej Creusot-Loire Compact kal. 100 mm L/55[5][6.1]. Kąt podniesienia lufy wynosi od -15 do 80°, waga pocisku 13,5 kg, donośność pozioma 15 000 metrów i pionowa 8000 metrów, teoretyczna szybkostrzelność 90 strz./min, a zapas amunicji 500 sztuk[6.1]. Artylerię przeciwlotniczą stanowią umieszczone po obu stronach komina dwa podwójne stanowiska działek przeciwlotniczych Breda-Bofors kal. 40 mm L/70, także w wieżach[5][6.1]. Kąt podniesienia lufy wynosi od -13 do 85°, skuteczna donośność 3500–4000 metrów, prędkość początkowa pocisku 1000 m/s, teoretyczna szybkostrzelność 600 strz./min, a zapas amunicji 6300 sztuk[6.2].

Na śródokręciu umieszczono dwie poczwórne wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych Otomat Erato Mk 2[5][6.3]. Pocisk rozwija prędkość 0,9 Ma, ciężar głowicy bojowej wynosi 200 kg, zaś maksymalny zasięg (przy użyciu śmigłowca pokładowego) wynosi 180 km[6.4]. Na dachu hangaru znajduje się 8-prowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych Crotale, z maksymalnym zapasem 26 rakiet[5][6.4]. Pocisk rozwija prędkość 2,3 Ma, ciężar głowicy bojowej wynosi 15 kg, może zwalczać cele na dystansie od 700 do 13 000 metrów, poruszające się na pułapie od 4 do 5000 metrów[6.4]. Okręty wyposażone są też w umieszczone na rufie cztery wyrzutnie torpedowe kal. 550 mm[5][6.4][d]. Kierowane przewodowo (lub samonaprowadzające) torpedy F 17P mają głowicę bojową o masie 250 kg, maksymalną prędkość 40 węzłów i zasięg do 20 000 metrów[6.4].

Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje dwa radary nawigacyjne Decca TM 1226, radar dozoru nawodnego i powietrznego DRBV 15 Sea Tiger, radar artyleryjski Castor-IIc, sonar kadłubowy Thomson-CSF TSM 2630 Diodon oraz sonar holowany TSM 2630 Sorel, zintegrowany system walki Thomson-CSF TAVITAC i system zakłóceń Thomson-CSF DR 4000S[6.4]. Na okrętach zamontowano też dwie wyrzutnie celów pozornych Dagaie[6.4].

Wyposażenie lotnicze stanowi śmigłowiec SA 365F Dauphin 2, stacjonujący w umieszczonych na rufie hangarze i lądowisku[6.4].

Załoga pojedynczego okrętu składa się z 15 oficerów, 50 podoficerów i 114 marynarzy[5][6.5].

Służba

Fregaty wcielono do służby w Królewskiej Saudyjskiej Marynarce Wojennej w latach 1985–1986[5][6.1]. Jednostki otrzymały numery burtowe 702, 704, 706 i 708[5][4]. Po podniesieniu bander i szkoleniu załóg, okręty wyruszyły w rejs do Arabii Saudyjskiej[6.5]. W latach 1997–2000 w stoczni DCN w Tulonie dokonano modernizacji jednostek, obejmującej m.in. instalację systemu obsługi śmigłowców Samahé 110, aktualizację zintegrowanego systemu walki TAVITAC oraz ulepszenie sonarów i systemów rakietowych[4][3]. W 2003 roku fregaty poddano kolejnemu remontowi połączonemu z modernizacją[6.5]. Okręty nadal służą w saudyjskiej flocie, stacjonując w Dżuddzie, choć spędzają w morzu tylko kilka tygodni w roku (stan na 2025 rok)[9][8].

Uwagi

  1. ↑ Nazwa typu Madina cytowana jest w rocznikach flot Jane’s Fighting Ships[1][2][3][4], natomiast w pozostałej literaturze jako Al Madinah[5][6.1][7][8].
  2. ↑ Fighting ships of the world 2025 podaje, że zanurzenie okrętu z opuszczoną anteną sonaru wynosi 4,65 metra[8].
  3. ↑ Według Jane’s Fighting Ships 1984-85 i Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 wyporność pełna okrętów wynosi 2610 ton[5][2], zaś K. Hanuszek podaje, że 2610 ton to wyporność maksymalna[6.1].
  4. ↑ Według roczników Jane’s Fighting Ships i Fighting ships of the world 2025 kaliber torped wynosi 533 mm[2][3][4][8].

Przypisy

  1. 1 2 John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1984-85. London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1985, s. 410.
  2. 1 2 3 4 5 Richard Sharpe (red.): Jane’s Fighting Ships 1989-90. London: Jane’s Defence Data, 1989, s. 461.
  3. 1 2 3 Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2004-2005. London: Jane’s Information Group Ltd, 2004, s. 643.
  4. 1 2 3 4 5 Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009, s. 712.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 328.
  6. Krzysztof Hanuszek. Morscy strażnicy Mekki – saudyjskie fregaty typu Al Madinah. „Okręty Wojenne”. Nr 1/2003 (57).
    1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 S. 65.
    2. ↑ S. 65-66.
    3. ↑ S. 66.
    4. 1 2 3 4 5 6 7 8 S. 68.
    5. 1 2 3 S. 69.
  7. ↑ Al Madinah. www.deagel.com. [dostęp 2022-07-27]. (ang.).
  8. 1 2 3 4 Ivan Gogin, Alexander Pavlov: Fighting ships of the world 2025. Part Two M–Z. Independently published, 2025, s. 218. ISBN 979-8315818335. (ang.).
  9. ↑ Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Jane’s Information Group Ltd, 2015, s. 738.

Bibliografia

  • Al Madinah. www.deagel.com. [dostęp 2022-07-27]. (ang.).
  • Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
  • Ivan Gogin, Alexander Pavlov: Fighting ships of the world 2025. Part Two M–Z. Independently published, 2025. ISBN 979-8315818335. (ang.).
  • Krzysztof Hanuszek. Morscy strażnicy Mekki – saudyjskie fregaty typu Al Madinah. „Okręty Wojenne”. Nr 1/2003 (57). ISSN 1231-014X. 
  • John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1984-85. London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1985. ISBN 0-7106-0795-4. (ang.).
  • Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2004-2005. London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
  • Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).
  • Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Jane’s Information Group Ltd, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
  • Richard Sharpe (red.): Jane’s Fighting Ships 1989-90. London: Jane’s Defence Data, 1989. ISBN 0-7106-0886-1. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.