Fryderyk Krasicki

Fryderyk Krasicki
Ilustracja
Fryderyk Krasicki (1929)
Data i miejsce urodzenia

4 marca 1888
Zagórz

Data i miejsce śmierci

6 października 1961
Warszawa

Poseł III kadencji Sejmu (II RP)
Okres

od 16 listopada 1930
do 10 lipca 1935

Przynależność polityczna

Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem

Odznaczenia
Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (II RP)
Fryderyk Krasicki
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia

4 marca 1888
Zagórz

Data i miejsce śmierci

6 października 1961
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1909–1925

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

45 Pułk Piechoty Austro-Węgier

Stanowiska

dowódca kompanii asystencyjnej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Fryderyk Krasicki (ur. 4 marca 1888 w Zagórzu, zm. 6 października 1961 w Warszawie) – polski prawnik, dziennikarz, urzędnik, poseł na Sejm RP III kadencji, podporucznik cesarskiej i królewskiej armii oraz rezerwy piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Syn Jana (ślusarz) i Petroneli z domu Pawlikowskiej[1][2]. Jego ojciec mieszkał w Zagórzu i pracował w warsztatach kolejowych jako robotnik[3]. Fryderyk miał siedmioro rodzeństwa[3].

W 1908 zdał eksternistycznie egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii w Sanoku[2][4][5][3]. Wcześniej, brał udział w strajkach w 1905, za co został skreślony z listy uczniów sanockiego gimnazjum[2][3]. Działał kilka lat w PSL[3]. Studiował na Wydziale Prawa w Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie (1908–1909) i na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1911–1913)[6]. Podczas studiował na UJ pozostawał pod opieką Władysław Pawlikowskiego, malarza z Sambora[6].

Przed 1909 pracowałw Galicyjsko-Karpackim Towarzystwie Naftowym w Borysławiu[3]. Podczas studiów działał w organizacji „Promieniści”, był członkiem Czytelni Akademickiej im. Adama Mickiewicza we Lwowie, Związku Strzeleckiego (w 1913 pełnił funkcję zastępcy skarbnika Zarządu Okręgowego Związków Strzeleckich w Krakowie). W latach 1908–1913 był współpracownikiem tygodnika „Przyjaciel Ludu”, w tym od 1912 do 1913 sekretarzem i redaktorem, a także osobistym sekretarzem Jana Stapińskiego. Związał się z Polskim Stronnictwem Ludowym (był sekretarzem na obszar Zachodniej Małopolski), a od 1913 był członkiem PSL Lewica.

Na rok wcielono go do szkoły oficerskiej austriackiej armii w Krakowie[3]. Od 1 października 1909 służył w Armii Austro-Węgier i kształcił się w szkole jednorocznych ochotników, odbył także kurs karabinów maszynowych. Po wybuchu I wojny światowej został powołany jako oficer rezerwy w szeregach c. k. armii[7], od listopada 1914 do lutego 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej; trafił do niewoli pod Kraśnikiem, został zesłany na Syberię jako jeniec, gdzie przebywał do 1917 roku[7]. W listopadzie 1918 w Nisku, w stopniu podporucznika, był dowódcą kompanii asystencyjnej 45 pułku piechoty[8]. U schyłku wojny od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 4 czerwca 1918 roku poślubił Marię Drożdżakównę[7]. Został zweryfikowany do stopnia podporucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Następnie został wyreklamowany ze służby wojskowej przez Polską Komisję Likwidacyjną i przeniesiony do rezerwy z dniem 9 kwietnia 1925 w stopniu podporucznika.

Do stycznia 1920 był redaktorem „Przyjaciela Ludu”. Mieszkał z żoną i dzieckiem od 1920 roku w Ostrowi Mazowieckiej, następnie w Kutnie niecałe dwa lata; pracował jako referent aprowizacji w Kutnie w starostwie powiatowym[7], po czym od lipca 1922 ponownie był redaktorem „Przyjaciela Ludu”[2][9], jego żona wyjechała wówczas z synami do Zagórza, gdzie mieszkała jego rodzina[9]. Po likwidacji „Przyjaciela Ludu” rodzina przeprowadziła się do Kamienia Koszyrskiego[9]. 4 listopada 1922 rozpoczął pracę jako referendarz i zastępca starosty w starostwie powiatowym[9]. Zamieszkiwał w Głębokiem, Święcianach i Jaworowie – pracował jako urzędnik samorządowy, sekretarz sejmiku i kierownik Biura Wydziału Powiatowego Sejmiku Święciańskiego w Święcianach.

W 1926 został członkiem Stronnictwa Chłopskiego, później był organizatorem prosanacyjnego ZCh. Jesienią 1927 roku spłonął ich drewniany dom na skutek zaprószenia ognia pod jego nieobecność[10]. W 1933 został współzałożycielem Warszawskiego Klubu Społeczno-Politycznego. W 1930 został posłem na Sejm RP III kadencji, wybrany w okręgu wyborczym nr 64 Święciany z ramienia BBWR. Należał do komisji komunikacyjnej, opieki społecznej i inwalidzkiej. Po upływie kadencji w połowie lat 30. wycofał się z działalności politycznej i odmówił kandydowania na posła w 1936 roku[11]. Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 został inspektorem Departamentu Kontroli Ministerstwa Aprowizacji i Handlu.

Po wojnie zamieszkiwał przy Placu Konstytucji 2 m. 36 w Warszawie[12]. Zmarł 6 października 1961 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C2-7-3)[13].

Był wujem Mieczysława Granatowskiego[14]. Jego żoną została Maria z domu Drożdżak (zm. 1 stycznia 1967 roku[15]), którą poślubił 4 czerwca 1918 roku[7]. Ich synami byli Jan Krasicki (1919–1943, działacz komunistyczny), Witold (ur. 1921 w Kutnie[9]) i Jerzy (ur. 1923).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 337.
  2. 1 2 3 4 30. rocznica śmierci Janka Krasickiego. „Nowiny”, s. 5, Nr 200 z 1-3 kwietnia 1978. za: Współczesne Życiorysy Polaków. Janek Krasicki. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1977.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Konecka 1977 ↓, s. 6.
  4. ↑ XXVII. Sprawozdanie Dyrektora c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny1907/8. Sanok: Fundusz Naukowy, 1908, s. 53.
  5. ↑ Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-16].
  6. 1 2 Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51–1917/18. T. III: K–Ł. Kraków: Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 568. ISBN 978-83-88737-04-6.
  7. 1 2 3 4 5 Konecka 1977 ↓, s. 7.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 10 listopada 1920 roku, s. 1185.
  9. 1 2 3 4 5 Konecka 1977 ↓, s. 8.
  10. ↑ Konecka 1977 ↓, s. 11.
  11. ↑ Konecka 1977 ↓, s. 17.
  12. ↑ Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 131.
  13. ↑ Lista pochowanych. Fryderyk Krasicki. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-18)].
  14. ↑ Mieczysław Granatowski: Co można jeszcze wysupłać z pamięci?. W: Andrzej Brygidyn, Magdalena Brygidyn-Paszkiewicz: Wspomnienia i relacje żołnierzy Sanockiego Obwodu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1939–1944. Sanok: 2012, s. 78. ISBN 978-83-903080-5-0.
  15. ↑ Konecka 1977 ↓, s. 82.
  16. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 251, poz. 335 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. ↑ M.P. z 1930 r. Nr 140, poz. 208 (ISAP) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
  18. ↑ M.P. z 1947 r. Nr 25, poz. 113 (ISAP) „za zasługi na polu organizacji administracji publicznej”.

Bibliografia


This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.