Głobino

Głobino
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

słupski

Gmina

Redzikowo

Liczba ludności (2023)

1013[1]

Strefa numeracyjna

59

Kod pocztowy

76-200[2]

Tablice rejestracyjne

GSL

SIMC

0750669[3]

Położenie na mapie gminy Redzikowo
Mapa konturowa gminy Redzikowo, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Głobino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Głobino”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Głobino”
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa konturowa powiatu słupskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Głobino”
Ziemia54°26′03″N 17°06′48″E/54,434167 17,113333[4]

Głobino (kaszb. Gąbino[5], niem. Gumbin) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Redzikowo[3][6]. Ma status sołectwa[7]. Leży przy trasie drogi wojewódzkiej nr 210 Słupsk - Bytów, na granicy Równiny Sławieńskiej i Wysoczyzny Damnickiej.

Głobino graniczy z Płaszewkiem na południowym zachodzie, z Kusowem na zachodzie, ze Stanięcinem na północnym wschodzie, Krzywaniem na południowym zachodzie oraz z miastem Słupskiem na północy. Kilometr na północny zachód od zabudowy wsi przepływa niewielka rzeka Glaźna, wpadająca do rzeki Słupi na wysokości Łosina w gm. Kobylnica. Obszar sołectwa Głobino wynosi około 691 ha.

Połączenie ze Słupskiem umożliwiają autobus słupskiej komunikacji miejskiej (linia nr "3")[8] oraz PKS w Słupsku S.A.

W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Głobino, po jej zniesieniu w gromadzie Słupsk. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Niedaleko od wsi znajduje się słowiańskie grodzisko z IX-X w.

Nazwa

Nazwa o genezie słowiańskiej, wywodząca się od przezwiska Gęba z dodanym formantem dzierżawczym -ino[9.1] w typowej dla Pomorza formie rodzaju nijakiego[10]. Nazwa niemiecka jest adaptacją fonetyczną nazwy słowiańskiej[9.1]. Współczesna forma Głobino, przyjęta w odróżnieniu od nazwy wsi Gąbino w gminie Ustka o tej samej etymologii, jest wynikiem błędnej resubstytucji nazwy niemieckiej przez Stanisława Kozierowskiego[9.2].

Rada Języka Kaszubskiego proponuje opartą na polskiej kaszubską formę Głobino[11].

Historia

Kalendarium

  • XIII i XIV wiek – pierwsze wzmianki o miejscowości zwanej dawniej Gumbin[12].
  • 1281 – nadanie norbertanom z Białoboków kościoła Świętego Piotra Apostoła przez księcia Mściwoja II wraz ze wszystkimi dziesięcinami i przynależnościami m.in. do wsi Głobino.
  • 1396 – miejscowość stanowi własność majstra z Krzywania.
  • 1450 – nabycie miejscowości przez Lütcke Massowa.
  • 1476 i 1502 – majster Nicolaus zostaje właścicielem ziemskim miejscowości Głobino i Krzywań; był 29. burmistrzem Słupska.
  • 1523 – miejscowość przechodzi w ręce majstra Laffrens.
  • 1713 – majster Georg sprzedaje Głobino dla poczmistrza Krügera.
  • 1717 – miejscowością zarządzają majster Hanß Jürgen oraz poczmistrz Joh. Andr. Krüger. Spis ludności z tamtego okresu obejmował:- dwóch rolników ziemskich: Peter i Erdmann Schultz, - czterech chałupników: Christoph Schultz, Greger Schultz, Claus Vandersee i Christian Glinde. Pozostałe osoby: Jakob Grothe, Friedrich Neitzke.
  • 1783 – właścicielem Głobina jest porucznik Philipp Heinrich von Somnitz; we wsi był folwark, młyn wodny oraz 14 domostw.
  • 1809 – Georg Friedrich von Pirch.
  • 1838 – August von Massow.
  • 1846 – Ludwig Gottfried Holtz; kupuje wieś za cenę 50.000 Talarów.
  • 1862 – Christian Holtz (syn Gottfrieda), Gottfried Holtz (wnuk Gottfrieda).
  • 1924 – Franz Guhlke.
  • 1938 – Erich Guhlke – ostatni właściciel i zarządca Głobina przed II Wojną Światową, w którego skład wchodziło:

152 ha powierzchni całkowitej, w tym 110 ha gruntów ornych, 19 ha łąk, 18 ha lasu, 2,5 ha skwerów, dziedzińców, dróg, 53 gospodarstw, w tym 13 gospodarstw o powierzchni od 0,5 do 5 ha, 8 gospodarstw od 5 do 10 ha, 27 gospodarstw od 10 do 20 ha oraz 5 gospodarstw od 20 do 100 ha, gdzie największymi gospodarzami ziemskimi byli: Klix, Erben 24 ha; Villmo 23 ha (2 konie, 14 szt bydła i 30 świń); Meyhack, Erich 21 ha,

  • 1939 – liczba mieszkańców: 423 osoby, jedna gospoda "Pod Lipą", sklep, poczta, szkoła, kowal, rzemieślnik, szewc.

Infrastruktura

W Głobinie siedzibę ma Centrum Kultury i Biblioteka Publiczna Gminy Słupsk pełniące funkcję ośrodka kultury oraz ośrodek zdrowia prowadzony przez NZOZ Kobylnica oraz NZOZ Słupsk. W miejscowości funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza wyposażona w halę sportową oraz boisko sportowe.

Budowę pierwszego kościoła rozpoczęto w 1996 roku. Stojąca w centrum Głobina świątynia góruje nad miejscowością.

Miejscowość posiada również stację benzynową, dwa sklepy spożywcze oraz nowo wybudowaną ścieżkę rowerową łączącą Głobino z obwodnicą miasta Słupska.

Gospodarka

W Głobinie wydzielona została Gminna Strefa Ekonomiczna, na terenie której swoją działalność prowadzą m.in.:

  • MARKOS – firma zajmująca się produkcją konstrukcji z laminatu poliestrowo-szklanego, takich jak szalupy ratunkowe czy czasze do wiatraków;
  • HaGe Polska – prowadząca działalność ukierunkowaną na handel nawozami, środkami ochrony roślin, sprzedaż olejów smarnych do maszyn rolniczych, produkcją i sprzedażą pasz, eksport roślin oleistych i strączkowych, import komponentów paszowych;
  • INTERFRYS – firma zajmująca się przetwarzaniem i zamrażaniem owoców;
  • MIRKO – zajmująca się przetwórstwem ryb i owoców morza;
  • GUMA POMORSKA – specjalizująca się w produkcji wyrobów gumowych i gumowo-metalowych,
  • EMMAROL – specjalizujący się w produkcji części i zespołów do maszyn rolniczych;
  • PERLA POLSKA – producent antipasti,
  • FASADA – producent stolarki budowlanej, okien i drzwi z PCW oraz aluminium (zakład w budowie).

Ponadto w miejscowości znajduje się zakład świadczący usługi mechaniczne, usługi transportowe, monterskie, żwirownia, jak również gospodarstwa rolne zajmujące się głównie uprawą zboża, ziemniaków, hodowlą zwierząt, sadownictwem, hodowlą pstrąga oraz winnica.

Przypisy

  1. ↑ z rejestru mieszkańców gminy Redzikowo. Stan na dzień 31-12-2023
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 309 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. 1 2 GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 33616.
  5. ↑ artykuly-Kaszëbsczé miestné miona - kaszubskie nazwy miejscowości : Nasze Kaszuby [online], naszekaszuby.pl [dostęp 2023-12-20].
  6. ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  7. ↑ Bip gminy. Sołectwa 2023-2028
  8. ↑ Strona zarządu infrastruktury Słupska
  9. Witold Iwicki, Toponimia byłego powiatu słupskiego, Gdańsk: Wydawnictwo Gdańskie, 1993.
    1. 1 2 S. 40.
    2. ↑ S. 41.
  10. ↑ Magdalena Czachorowska, Warianty sufiksów -in/-ino, -ow/-owo, -sk/-sko w nazwach miejscowych na tle apelatywnym, [w:] Łucja M. Szewczyk (red.), Polszczyzna stara i nowa, Bydgoszcz: Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, 2000, s. 142, ISBN 978-83-70963-24-8.
  11. ↑ Felicja Baska-Borzyszkowska i inni, Polsko-kaszubski słownik nazw miejscowych, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 2017, s. 205, ISBN 978-83-62137-50-3.
  12. ↑ Głobino, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 602.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.