Gaël Kakuta

Gaël Kakuta
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

21 czerwca 1991
Lille

Wzrost

173 cm[1]

Pozycja

pomocnik

Kariera juniorska
Lata Klub
1998–1999 US Lille-Moulins
1999–2007 RC Lens
2007–2009 Chelsea
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2009–2015 Chelsea 6 (0)
2011 → Fulham (wyp.) 7 (1)
2011 → Bolton Wanderers (wyp.) 4 (0)
2012 → Dijon FCO (wyp.) 14 (4)
2012–2014 → SBV Vitesse (wyp.) 34 (2)
2014 → S.S. Lazio (wyp.) 1 (0)
2014–2015 → Rayo Vallecano (wyp.) 35 (5)
2015–2016 Sevilla FC 2 (0)
2016–2018 Hebei China Fortune 24 (2)
2017 → Deportivo La Coruña (wyp.) 10 (2)
2017–2018 → Amiens SC (wyp.) 36 (6)
2018–2019 Rayo Vallecano 12 (1)
2019–2021 Amiens SC 24 (2)
2020–2021 → RC Lens (wyp.) 35 (11)
2021–2022 RC Lens 31 (3)
2022–2024 Amiens SC 43 (10)
2024–2025 Esteghal 13 (0)
2025–2026 Sakaryaspor 28 (9)
2026– AE Larisa 12 (1)
W sumie: 371 (59)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2006–2007  Francja U-16 12 (5)
2007–2008  Francja U-17 14 (3)
2008–2009  Francja U-18 5 (3)
2009–2010  Francja U-19 13 (4)
2010–2011  Francja U-20 11 (2)
2011–2013  Francja U-21 18 (6)
2013–  Demokratyczna Republika Konga 30 (5)
W sumie: 103 (28)
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 17 kwietnia 2026.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy U-19
złoto Francja 2010
Mistrzostwa Europy U-17
srebro Turcja 2008

Mambenga Gaël Roméo Kakuta (ur. 21 czerwca 1991 w Lille) – kongijsko-francuski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Demokratycznej Republiki Konga. Uczestnik Pucharu Narodów Afryki 2023 i 2025.

Wychowanek Chelsea. W swojej karierze występował również m.in. w takich klubach jak: Lens, Rayo Vallecano, Amiens, Sevilla czy Vitesse. Były młodzieżowy reprezentant Francji

5 lipca 2026 roku ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej[2].

Kariera klubowa

Początkowo zawodnik US Lille-Moulins[3], w latach 1999–2007 gracz RC Lens[4]. W 2007 roku został piłkarzem Chelsea, w której rozpoczął występy w drużynach juniorskich[5].

Na początku września 2009 jego transfer z Lens do londyńskiego zespołu został uznany za nieprawidłowy przez Międzynarodową Federację Piłkarską (FIFA), dlatego też Kakuta został zdyskwalifikowany na cztery miesiące oraz ukarany karą w wysokości 780 tysięcy euro[6]. Dodatkowo Chelsea musiała zapłacić 130 tysięcy euro jako ekwiwalent za jego wyszkolenie i otrzymała zakaz rejestracji nowych piłkarzy do 2011 roku[4]. 6 listopada 2009 roku Trybunał Arbitrażowy do spraw Sportu w Lozannie zawiesił tymczasowo karę nałożoną przez FIFA. Dwa tygodnie później Kakuta zadebiutował w Premier League w meczu z Wolverhampton Wanderers, zmieniając w 59. minucie Nicolasa Anelkę[7].

2 grudnia 2009 roku w meczu 1/4 finału Pucharu Ligi Angielskiej z Blackburn Rovers (3:3, k. 3:4) nie strzelił gola w serii rzutów karnych, co spowodowało, że do półfinału awansowali rywale[8]. W sezonie 2009/2010 wraz z Chelsea zdobył mistrzostwo Anglii i puchar kraju. W pierwszej części kolejnych rozgrywek regularnie występował w meczach Ligi Mistrzów, natomiast w lidze pełnił funkcję rezerwowego. Spowodowało to, że pod koniec stycznia 2011 roku został wypożyczony do Fulham[9]. Rozegrał w nim siedem spotkań, strzelił również swojego pierwszego gola w Premier League – 30 kwietnia zdobył bramkę w meczu z Sunderlandem[10].

W pierwszej części sezonu 2011/2012 wypożyczony był do Boltonu, w którym pełnił funkcję rezerwowego (rozegrał łącznie sześć meczów i zdobył bramkę w wygranym 2:0 pojedynku pucharu Anglii z Aston Villą[11]). W styczniu 2012 roku również na zasadzie wypożyczenia przeszedł do Dijon FCO. We francuskim zespole szybko wywalczył miejsce w podstawowy składzie. W Ligue 1 rozegrał 14 meczów, w których strzelił cztery gole – zdobył m.in. bramkę z rzutu karnego w spotkaniu z Olympique Marsylia, zapewniając swojemu zespołowi zwycięstwo 2:1[12].

31 sierpnia 2012 roku został wypożyczony do SBV Vitesse na sezon 2012/2013[13] i 2013/2014.

W styczniu 2014 roku przeszedł na wypożyczenie do S.S. Lazio[14].

31 lipca 2014 został wypożyczony do Rayo Vallecano[15].

W lutym 2016 przeszedł do chińskiego Hebei China Fortune[16].

5 października 2022 roku trafił do Amiens SC[17], w klubie występował do 8 sierpnia 2024, kiedy to trafił do irańskiego Esteghlal FC[18].

W latach 2025-2026 grał dla tureckiego Sakaryaspor[19].

13 lutego 2026 roku został piłkarzem AE Larisa[20].

Kariera reprezentacyjna

Kakuta regularnie występował w juniorskich reprezentacjach Francji. W 2008 roku wraz z kadrą do lat 17 uczestniczył w mistrzostwach Europy w Turcji – w półfinałowym meczu z gospodarzami turnieju (1:1, k. 4:3) strzelił gola w serii rzutów karnych[21], natomiast w przegranym 0:4 spotkaniu finałowym z Hiszpanią wystąpił przez pełne 80. minut[22].

W 2010 roku wraz z reprezentacją U-19 brał udział w mistrzostwach Europy. Był w nich podstawowym zawodnikiem, strzelił gole w meczu grupowym z Holandią (4:1) i półfinałowym z Chorwacją (2:1)[23]. W spotkaniu finałowym z Hiszpanią (2:1) wystąpił w podstawowym składzie, a w 85. minucie asystował przy decydującym o złotym medalu golu Alexandre Lacazette[24]. Ponadto został wybrany najlepszym graczem mistrzostw[25]. Rok później uczestniczył w mistrzostwach świata do lat 20 w Kolumbii – zagrał w siedmiu meczach, zaś Francuzi zajęli czwarte miejsce[26].

Przypisy

  1. ↑ Gaël Kakuta. laliga.es. [dostęp 2017-02-20]. (hiszp.).
  2. ↑ Gaël Kakuta prend officiellement sa retraite à 35 ans [online], L'Équipe [dostęp 2026-07-06] (fr.).
  3. ↑ Chelsea ban scandal: So, who's Gael Kakuta, the kid they call the black Zidane?. dailymail.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  4. 1 2 Chelsea angered by signings ban. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  5. ↑ Gael Kakuta. chelseafc.com. [dostęp 2012-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-30)]. (ang.).
  6. ↑ Kakuta: DRC decision reached. fifa.com. [dostęp 2012-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-06)]. (ang.).
  7. ↑ Chelsea 4 - 0 Wolverhampton. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  8. ↑ Blackburn 3 - 3 Chelsea. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  9. ↑ Chelsea's Gael Kakuta secures Fulham loan move. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  10. ↑ Sunderland 0 - 3 Fulham. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  11. ↑ Aston Villa 0 - 2 Bolton. bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  12. ↑ Olympique de Marseille 1-2 Dijon FCO. lfp.fr. [dostęp 2012-08-18]. (fr.).
  13. ↑ KAKUTA GOES DUTCH. chelseafc.com. [dostęp 2012-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-03)]. (ang.).
  14. ↑ Kakuta loaned to Lazio. skysports.com, 2014-01-31. [dostęp 2016-02-06]. (ang.).
  15. ↑ Spanish loan for Kakuta. chelseafc.com. [dostęp 2014-07-31]. (ang.).
  16. ↑ Kakuta signs on with Hebei Fortune in China. goal.com, 2016-02-05. [dostęp 2016-02-06]. (ang.).
  17. ↑ Official | Gaël Kakuta joins Amiens for the third time - Get French Football News [online], 6 października 2022 [dostęp 2026-02-14] (ang.).
  18. ↑ OFICJALNIE: Były zawodnik Chelsea z egzotycznym transferem [online], Transfery.info, 9 sierpnia 2024 [dostęp 2026-02-14].
  19. ↑ Gaël Kakuta wrócił do Europy [OFICJALNIE] [online], Transfery.info, 9 lutego 2025 [dostęp 2026-02-14].
  20. ↑ Prudence Ahanogbe, Mercato : Gaël Kakuta retrouve un club un mois avant le barrage intercontinental de la RDC [online], 13 lutego 2026 [dostęp 2026-02-14] (fr.).
  21. ↑ France oust hosts after shoot-out. uefa.com. [dostęp 2012-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-05)]. (ang.).
  22. ↑ Stupendous Spain win U17 crown. uefa.com. [dostęp 2012-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-30)]. (ang.).
  23. ↑ European U-19 Championship 2010. rsssf.com. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  24. ↑ France beat Spain to win European Under-19 title. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  25. ↑ 2010: Gaël Kakuta. uefa.com. [dostęp 2012-08-18]. (ang.).
  26. ↑ Gael KAKUTA. fifa.com. [dostęp 2012-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-03)]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.