Gabriel Heinze

Po ojcu, który wywodził się z Niemców nadwołżańskich, ma pochodzenie niemieckie. Jego matka włoskiego pochodzenia z zawodu była nauczycielką^[1]. Ma trzech braci^[2]. Ze względu na swoje korzenie ma obywatelstwo niemieckie, dzięki któremu nie potrzebował zezwoleń na pracę na terenie Unii Europejskiej^[3].

Jest wychowankiem Newell’s Old Boys. Do seniorskiego zespołu dołączył w 1996 roku. Rok później odszedł do hiszpańskiego Realu Valladolid. Od 1 lipca 1998 do 30 czerwca 1999 przebywał na wypożyczeniu w portugalskim Sportingu CP^[4]. Po powrocie do Valladolid zadebiutował w rozgrywkach Primera División – miało to miejsce 11 września 1999 w przegranym 0:2 meczu z Deportivo La Coruña^[5]. Grał w nim do 56. minuty, po czym został zmieniony przez Eusebio Sacristána^[6].

1 lipca 2001 został piłkarzem francuskiego Paris Saint-Germain^[4]. W Ligue 1 zagrał po raz pierwszy 28 lipca 2001 w zremisowanym 0:0 spotkaniu z Lille OSC^[5]. W barwach PSG zagrał w sumie w 99 meczach ligowych, w których zdobył 4 gole^[7]. Przed sezonem 2004/2005 odszedł za 10 milionów euro do angielskiego Manchesteru United^[4]. Jego debiut w Premier League przypadł na zremisowany 2:2 mecz z Bolton Wanderers, który został rozegrany 11 września 2004^[5]. W 44. minucie tego spotkania zdobył gola na 1:0 po podaniu Mikaëla Silvestre^[8]. Przez kibiców klubu został wybrany najlepszym piłkarzem sezonu 2004/2005^[9]. 14 września 2005 w meczu Ligi Mistrzów z hiszpańskim Villarrealem CF (0:0) odniósł kontuzję kolana, która ostatecznie wykluczyła go z gry w pierwszym zespole do końca sezonu 2005/2006^[10]. W sezonie 2006/2007 wraz z klubem został mistrzem Anglii^[9]. Utracił w nim jednak miejsce w wyjściowym składzie na rzecz Patrice’a Evry. W związku z tym usiłował wymóc na władzach klubu wyrażenie zgody na odejście do Liverpoolu F.C., co doprowadziło do konfliktu z ówczesnym trenerem Manchesteru United Aleksem Fergusonem. Heinze w późniejszych latach w publicznych wypowiedziach żałował swojego postępowania^[11].

Ostatecznie zmienił on klub 22 sierpnia 2007, przechodząc do Realu Madryt za 12 milionów euro^[4]. Pierwszy mecz ligowy w jego barwach rozegrał 2 września 2007 z Villarrealem (5:0)^[12]. Na boisko wszedł w 58. minucie, zastępując Raúla Gonzáleza^[13]. W sezonie 2007/2008 zdobył wraz z nim mistrzostwo Hiszpanii^[9]. 15 listopada 2008 otrzymał czerwoną kartkę w przegranym spotkaniu z Real Valladolid (1:0)^[14]. 1 sierpnia 2009 został zawodnikiem francuskiego Olympique Marsylia^[4], z którym również wygrał krajową ligę^[9]. W latach 2011–2012 grał we włoskim AS Roma^[4]. Karierę zakończył w 2014 roku w macierzystym Newell’s Old Boys^[4], z którym rok wcześniej wygrał mistrzostwo Argentyny^[9][15]. Najwięcej meczów w karierze rozegrał we francuskiej Ligue 1 – 157^[16]. Zdobył cztery mistrzostwa kraju – Anglii, Argentyny, Francji i Hiszpanii^[9].

W reprezentacji Argentyny zadebiutował 30 kwietnia 2004 w wygranym 3:1 meczu z Libią^[17]. W jej barwach dwukrotnie wystąpił na mistrzostwach świata (2006 i 2010), dwukrotnie na Copa América (2004 i 2007), na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004 w Atenach i na Pucharze Konfederacji 2005. Na igrzyskach wraz z reprezentacją zdobył złoty medal. Na Copa América dwukrotnie został wicemistrzem Ameryki Południowej. Na rozgrywanym w Niemczech Pucharze Konfederacji zdobył srebrny medal^[9]. W kadrze po raz ostatni zagrał 17 listopada 2010 w wygranym 1:0 spotkaniu towarzyskim z Brazylią^[18].

13 czerwca 2015 został trenerem CD Godoy Cruz. Funkcję tę pełnił do 27 września 2015. Następnie od 20 czerwca 2016 do 1 sierpnia 2017 prowadził klub Argentinos Juniors. 12 grudnia 2017 dołączył do Vélezu Sarsfield^[19]. Od sezonu 2025/26 asystent trenera Mikela Artety^[20].

Jego nazwisko pojawiło się w mediach w kontekście afery Panama Papers. W 2005 roku podpisał umowę sponsorską z niemieckim przedsiębiorstwem Puma, a pieniądze z niej trafiały na Brytyjskie Wyspy Dziewicze, stanowiące raj podatkowy, do podmiotu zarejestrowanego na jego matkę^[21].