Gadolin

Gadolin
europ ← gadolin → terb
Wygląd
srebrzystobiały
Gadolin
Widmo emisyjne gadolinu
Widmo emisyjne gadolinu
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a.

gadolin, Gd, 64
(łac. gadolinium)

Grupa, okres, blok

, 6, f

Stopień utlenienia

III

Właściwości metaliczne

lantanowiec

Właściwości tlenków

średnio zasadowe

Masa atomowa

157,249 ± 0,002[a][1][2]

Stan skupienia

stały

Gęstość

7901 kg/m³

Temperatura topnienia

1313 °C[3]

Temperatura wrzenia

3273 °C[3]

Numer CAS

7440-54-2

PubChem

23982

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)

Gadolin (Gd, łac. gadolinium) – pierwiastek chemiczny z grupy lantanowców o silnych własnościach ferromagnetycznych. Nazwany od nazwiska fińskiego mineraloga i chemika Johana Gadolina. Został odkryty w 1880 r. przez Jeana Charles’a Galissarda de Marignac.

Występowanie

Gadolin występuje w skorupie ziemskiej w ilości 6 ppm (wagowo). Najważniejszymi minerałami gadolinu są:

  • monacyt (Ce,La,Th,Nd,Y,Pr)PO4, zwany także piaskiem monacytowym;
  • bastnezyt (Ce,La,Nd,Y,Pr)CO3F, dużo rzadszy niż monacyt.

Izotopy

Naturalnie występujący gadolin jest mieszaniną 5 izotopów stabilnych oraz 2 radioizotopów: 152Gd ma czas połowicznego rozpadu ok. biliona lat, rozpadu 160Gd nie zaobserwowano (teoretycznie powinien ulegać podwójnemu rozpadowi β do 160Dy z T½ > 1,3×1021 lat)[6]. Ponadto znanych jest 28 radioizotopów sztucznych o liczbach masowych od 136 do 169[7].

Zastosowanie

Z izotopów sztucznych najszerzej wykorzystywane są 153Gd i 159Gd jako wskaźniki promieniotwórcze. Trwałe izotopy 155Gd i 157Gd stosuje się w technice reaktorowej z uwagi na ich przekroje czynne pochłaniania neutronów termicznych (odpowiednio: 70 kb/atom, 160 kb/atom).

Tlenek gadolinu Gd2O3 umieszcza się w prętach kontrolnych reaktorów jądrowych i szkłach ochronnych, zaś borek gadolinu GdB6 w prętach bezpieczeństwa i osłonach przed neutronami. Siarczany i inne związki gadolinu (np. gadobutrol[8]) mają właściwości paramagnetyczne. Wykorzystuje się je jako kontrast w badaniach jądrowym rezonansem magnetycznym.

Tlenosiarczek gadolinu Gd2O2S domieszkowany terbem wykazuje zieloną fosforescencję. Jest stosowany w ekranach kineskopowych[9] oraz jako scyntylator w obrazowaniu rentgenowskim[10].

Gadolin jest wykorzystywany w stopach magnetokalorycznych, stosowanych w procesie rozmagnesowania adiabatycznego do uzyskiwania niskich temperatur.

Inne właściwości

Ma dwie odmiany alotropowe. Krystalizuje w heksagonalnej, gęsto upakowanej formie α. W temperaturach powyżej 1235 °C przekształca się w formę β, o układzie regularnym ściennie centrowanym[11].

Temperatura Curie gadolinu to 20 °C[12].

Uwagi

  1. ↑ Znane są próbki geologiczne, w których pierwiastek ten ma skład izotopowy odbiegający od występującego w większości źródeł naturalnych. Masa atomowa pierwiastka w tych próbkach może więc różnić się od podanej w stopniu większym niż wskazana niepewność. Zob. Prohaska i in. 2021 ↓, s. 584.

Przypisy

  1. ↑ Thomas Prohaska i inni, Standard atomic weights of the elements 2021 (IUPAC Technical Report), „Pure and Applied Chemistry”, 94 (5), 2021, s. 573–600, DOI: 10.1515/pac-2019-0603 (ang.).
  2. ↑ Standard atomic weights of three technology critical elements revised, „Chemistry International”, 47 (1), 2025, s. 20, DOI: 10.1515/ci-2025-0105 (ang.).
  3. 1 2 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-14, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
  4. ↑ Gadolinium −40 mesh, 99% trace rare earth metals basis [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 17 września 2021, numer katalogowy: 263060 [dostęp 2022-08-15].
  5. ↑ Gadolinium (nr 263060) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-10-04]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. ↑ F.A. Danevich, V.V. Kobychev, O.A. Ponkratenko, V.I. Tretyak, Yu.G. Zdesenko, Quest for double beta decay of 160Gd and Ce isotopes, „Nuclear Physics A”, 694 (1–2), 2001, s. 375, DOI: 10.1016/S0375-9474(01)00983-6.
  7. ↑ Universal Nuclide Chart [online], nucleonica [dostęp 2011-05-02].
  8. ↑ Lesley J. Scott, Gadobutrol: A Review in Contrast-Enhanced MRI and MRA, „Clin Drug Investig.”, 38 (8), 2018, s. 773–784, DOI: 10.1007/s40261-018-0674-9, PMID: 30006819, PMCID: PMC6153968.
  9. ↑ Nobuyuki Tsuda, Masaaki Tamatani, Fukaya Ajiro, Nagai Hitosi, Projection CRT with a green emitting terbium activated lanthanum oxychloride phosphor exhibiting nearly constant light-output of elevated temperatures, patent US 5115306, 19 maja 1992 (ang.).
  10. ↑ Edwin H. Land, Photographic product having X-ray intensifier screen as an integral component of theimage receiving sheet, patent US 3185841, 25 maja 1965 (ang.).
  11. ↑ C.R. Hammond, The Elements → Gadolinium, [w:] CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-14, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
  12. ↑ K.A. Gschneidner, Physical Properties of the Rare Earth Metals → Table 8. Magnetic Properties of the Rare Earth Metals: Effective Magnetic Moment (μ), Néel Temperature (TN), Curie Temperature (TC), and Debye Temperature (θD), [w:] CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-112, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).