Geballte Ladung

Geballte Ladung w muzeum Wehrtechnische Studiensammlung Koblenz w Koblencji
Gestreckte Ladung jako improwizacja rury Bangalore
Żołnierze Wehrmachtu na Wale Atlantyckim we Francji, uzbrojeni między innymi w Geballte Ladung

Geballte Ladung (pol. ładunek skupiony) – niemiecki granat przeciwpancerny z okresu II wojny światowej składający się ze Stielhandgranate 24 z rękojeścią, do którego przywiązywano maksymalnie sześć korpusów granatu pozbawionych rękojeści lub zdobyczne granaty zagraniczne[1]. 

Opis

Typowa wiązka granatów z czasów II wojny światowej zawierała około 1,2 kilograma trotylu. Wiązki te rzucano w gąsienice, przedziały silnikowe i otwory strzelnicze wrogich czołgów[2], lub używano ich do burzenia wrogich schronów[3]. Niemieccy pionierzy umieszczali te improwizowane granaty przy drzwiach lub wrzucali je do ambrazur schronów[4]. Chińczycy również używali granatów w wiązkach przeciwko japońskim czołgom i fortyfikacjom; przywiązywali też jeden lub więcej granatów do długich bambusowych tyczek, aby wbić je w okno zajmowanego budynku, uniemożliwiając wrogowi kopnięcie lub odrzucenie granatu[5]. Alternatywnie granat i dodatkowe korpusy mogły być przymocowane drutem do drewnianej deski w odstępach około 15 centymetrów, a następnie wsunięte pod drut kolczasty, aby działać jako improwizowana rura Bangalore (niem. Gestreckte Ladung), z długim sznurem przywiązanym do porcelanowej kulki detonatora, celem zdetonowania ładunku[6][7][8]. Według amerykańskiego pisarza Gordona L. Rottmana, Niemcy używali desek o długości 3 metrów z ponad tuzinem korpusów umieszczonych w odstępach 10–15 centymetrów[4].  

Geballte Ladung był również używany do tworzenia bomby zapalającej w czasie II wojny światowej, wykorzystując kanister; otwory w kanistrze były wiercone i zatykane drewnianymi korkami, a następnie napełniane do połowy benzyną. Do kanistra przywiązywano Stielhandgranate 24 lub granat dymny Nebelhandgranate 39. Po umieszczeniu go na tylnej komorze silnika wrogiego czołgu pociągano za linkę. Detonacja albo rozrywała kanister, albo wybijała drewniane korki z otworów, powodując zapłon benzyny[9].

Niemcy podczas II wojny światowej szeroko stosowali miny-pułapki, często wykorzystując granaty Stielhandgranate 24 lub zdobyte brytyjskie bomby Millsa, radzieckie granaty F-1 lub amerykańskie granaty Mk 2[10]. Granaty mocowano do linek wyzwalających lub wyposażano w płyty naciskowe i zakopywano jako improwizowane miny lądowe. Sześć korpusów z usuniętymi rękojeściami można było podłączyć do głowicy przymocowanej do płyty naciskowej, tworząc prowizoryczną minę przeciw lekkim wojskowym pojazdom użytkowym[11]. Dodatkowo Niemcy używali jako min-pułapek zapalnika tarciowego Brennzünder 24 wykorzystywanego w Stielhandgranate 24, z usuniętym zapalnikiem z opóźnieniem czasowym i zamontowanym na ładunku wybuchowym. Ponieważ żołnierze Wehrmachtu nie zawsze mieli czas na usunięcie mechanizmu z opóźnieniem czasowym, woleli używać zdobycznych granatów alianckich (które były łatwiejsze do adaptacji ze względu na mniejsze rozmiary i prostszą konstrukcję)[12].

Próbując zastąpić raczej nieskuteczny granat nasadkowy Sprengpatrone używany w granatniku Kampfpistole, Niemcy opracowali nabój Wurfkörper 358 LP, który łączył korpus z granatu Stielhandgranate 24 z 23-milimetrowym trzonkiem wsuwanym do lufy. W rezultacie powstał zbyt ciężki pocisk o tak krótkim zasięgu, że zniechęcano żołnierzy do używania tych specjalnych naboi[13].

Przypisy

  1. ↑ Rottman 2015 ↓, s. 47, 53.
  2. ↑ Rottman 2015 ↓, s. 53.
  3. ↑ Miller 2007 ↓, s. 150.
  4. 1 2 Rottman 2010 ↓, s. 49.
  5. ↑ Shih 2021 ↓, s. 231.
  6. ↑ Lucas 2000 ↓, s. 83-84.
  7. ↑ Buchner 1991 ↓, s. 32.
  8. ↑ Stone 2009 ↓, s. 156.
  9. ↑ Buchner 1991 ↓, s. 67.
  10. ↑ Rottman 2009 ↓, s. 10, 14.
  11. ↑ Rottman 2009 ↓, s. 10.
  12. ↑ Rottman 2009 ↓, s. 10, 12.
  13. ↑ Miller 2007 ↓, s. 130.

Bibliografia

  • Gordon L. Rottman: The Hand Grenade. Bloomsbury Publishing, 2015. ISBN 978-1-4728-0735-9.
  • David Miller: Fighting Men of World War II. T. 1. Stackpole Books, 2007. ISBN 978-0-8117-0277-5.
  • Gordon L. Rottman: German pionier 1939-45: combat engineer of the Wehrmacht. Osprey Publishing, 2010. ISBN 978-1-84908-2-693.
  • Tzong-Bin Shih: China’s Small Arms of the 2nd Sino-Japanese War (1937-1945). Amazon Digital Services LLC, 2021. ISBN 979-84-7355-784-8.
  • James Lucas: German Army Handbook 1939-1945. Chancellor Press, 2000. ISBN 978-0-7537-0333-5.
  • Alex Buchner: The German Infantry Handbook, 1939-1945: Organization, Uniforms, Weapons, Equipment, Operations. Schiffer Military History, 1991. ISBN 978-0-88740-284-5.
  • David Stone: Hitler’s Army: The Men, Machines, and Organization: 1939-1945. Voyageur Press, 2009. ISBN 978-0-7603-3750-9.
  • Gordon L. Rottman: World War II Axis Booby Traps and Sabotage Tactics. Bloomsbury, 2009. ISBN 978-1-84603-450-3.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.