Gerard Bernacki

Gerard Bernacki

Biskup tytularny Oppidum Consilinum
Czyńcie, cokolwiek wam powie
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	3 listopada 1942 Książenice
Data i miejsce śmierci	21 grudnia 2018 Prudnik
Biskup pomocniczy katowicki
Okres sprawowania	1988–2012
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Inkardynacja	diecezja katowicka
Prezbiterat	4 czerwca 1967
Nominacja biskupia	18 marca 1988
Sakra biskupia	16 kwietnia 1988

Gerard Bernacki (ur. 3 listopada 1942 w Książenicach, zm. 21 grudnia 2018 w Prudniku) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy katowicki w latach 1988–2012.

Urodził się 3 listopada w Książenicach^[1] w rodzinie Romana i Łucji z domu Szewczyk^[2]. W latach 1956–1961 kształcił się w Liceum Ekonomicznym w Rybniku, które ukończył ze świadectwem dojrzałości^[1]. W latach 1961–1967 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie (w latach 1961–1962 w Tarnowskich Górach)^[1][3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 4 czerwca 1967 w Katedrze Chrystusa Króla w Katowicach biskup koadiutor katowicki Herbert Bednorz^[1]. Inkardynowany został do diecezji katowickiej^[4]. W latach 1971–1974 studiował w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie, gdzie w 1975 uzyskał licencjat z teologii życia wewnętrznego. Od 1974 do 1976 kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, które ukończył z magisterium z teologii moralnej^[1][3]. Dalsze studia odbył w Rzymie. Wpierw w latach 1977–1981 studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie po przedłożeniu rozprawy Duchowość chrześcijańska w dokumentach Soboru Watykańskiego II uzyskał doktorat z teologii życia wewnętrznego, następnie w latach 1981–1983 na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu, gdzie otrzymał doktorat z teologii moralnej na podstawie dysertacji Duchowość rodziny chrześcijańskiej w świetle Soboru Watykańskiego II^[1].

W latach 1967–1971 pracował jako wikariusz w Parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Orzeszu, następnie w latach 1971–1973 w Parafii św. Mikołaja w Bielsku-Białej, gdzie jednocześnie był kapelanem szpitalnym. Od 1983 do 1984 pełnił funkcję administratora Parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku^[1][3].

Od 1973 do 1977 pełnił funkcję rektora Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Wodzisławiu Śląskim-Kokoszycach. Od 1984 do 1993 prowadził wykłady z teologii życia wewnętrznego i teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Katowicach. Od 1984 do 1985 był kapelanem szpitalnym. W latach 1985–1988 pełnił funkcję kapelana i sekretarza Damiana Zimonia, biskupa diecezjalnego katowickiego^[1].

18 marca 1988 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej ze stolicą tytularną Oppidum Consilinum. Święcenia biskupie otrzymał 16 kwietnia 1988 w Katedrze Chrystusa Króla w Katowicach^[1]. Udzielił mu ich Damian Zimoń, biskup diecezjalny katowicki, któremu asystowali Stanisław Nowak, biskup diecezjalny częstochowski, i Alfons Nossol, biskup diecezjalny opolski^[5]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Czyńcie, cokolwiek wam powie^[6]. Został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W kurii biskupiej pełnił funkcje: moderatora duszpasterstwa kapłanów, egzaminatora diecezjalnego, opiekuna Ruchu Światło-Życie. Wszedł w skład kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i rady duszpasterskiej^[1]. 31 stycznia 2012 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego archidiecezji katowickiej^[7][8]. Równocześnie ze Stolicy Apostolskiej otrzymał polecenie opuszczenia archidiecezji i zakaz sprawowania na jej terenie posług religijnych^[9]. Jako biskup senior mieszkał w klasztorach Bonifratrów, najpierw w Zakopanem, później w Warszawie, a pod koniec życia w Prudniku^[10].

W strukturach Episkopatu Polski pełnił funkcję delegata ds. Ruchu Światło-Życie, a także członka Komisji ds. Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego oraz ds. Zakonnych. Był także wiceprzewodniczącym Unii Apostolskiej Kleru^[1]. W 1992 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Stanisława Gądeckiego^[4].

Należał do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich^[11][12].

Zmarł 21 grudnia 2018 w Prudniku^[13]. 29 grudnia 2018 został pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach^[14].

W 2026 do kurii katowickiej wpłynęło zawiadomienie od mężczyzny, który zgłosił, że w 1985 w budynku plebanii Parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach był wielokrotnie molestowany seksualnie przez duchownego^[15]. W celu zbadania sprawy powołano specjalny zespół^[16].

• Nota biograficzna Gerarda Bernackiego na stronie archidiecezji katowickiej (arch.). [dostęp 2019-10-05].
• Gerard Bernacki na stronie Konferencji Episkopatu Polski (arch.). [dostęp 2025-06-19].
• Gerard Bernacki [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2011-04-24]  (ang.).