Grochowe

Grochowe
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

mielecki

Gmina

Tuszów Narodowy

Liczba ludności (2024)

1025[1]

Strefa numeracyjna

17

Kod pocztowy

39-332[2]

Tablice rejestracyjne

RMI

SIMC

0665120[3]

Położenie na mapie gminy Tuszów Narodowy
Mapa konturowa gminy Tuszów Narodowy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Grochowe”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Grochowe”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Grochowe”
Położenie na mapie powiatu mieleckiego
Mapa konturowa powiatu mieleckiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Grochowe”
Ziemia50°21′52″N 21°29′40″E/50,364444 21,494444[4]

Grochowe – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie mieleckim, w gminie Tuszów Narodowy[5][3].

Ma terenie wsi utworzono dwa sołectwa Grochowe I i Grochowe II[6].

W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tuszowie Narodowym[7].

Integralne części wsi

Integralne części wsi Grochowe[5][3]
SIMCNazwaRodzaj
0665136Antońkaczęść wsi
0665142Chruścieleczęść wsi
0665159Dębyczęść wsi
0665165Fraskczęść wsi
0665171Goźlinczęść wsi
0665188Kozikówka[8]część wsi
0665194Krokusieczęść wsi
0665202Matysyczęść wsi
1042762Pod Karczmączęść wsi
0665219Światyczęść wsi
0665225Treleczęść wsi
0665231Węglarkaczęść wsi

Charakterystyka wsi

Wieś Grochowe administracyjnie składa się z sołectw: Grochowe I i Grochowe II. Powierzchnia Grochowego wynosi 760,4609 ha. Liczba mieszkańców wsi w 2011 wynosiła 908 osób.

Przez Grochowe przebiega szlak turystyczny, rozpoczynający się przy domu urodzin generała Sikorskiego w Tuszowie Narodowym i prowadzący do rezerwatów w Puszczy Sandomierskiej oraz na płaskowyż kolbuszowski. Szlak został wytyczony przez przewodnika turystycznego Henryka Kardysia z Mielca.

W miejscowości mieści się szkoła podstawowa oraz dwa Domy Strażaka - w każdym z sołectw po jednym. Inicjatorem życia kulturalnego jest Wiejski Dom Kultury. Wieś jest zgazyfikowana, posiada dostęp do telefonii stacjonarnej i wodociągu.

Rys historyczny

Wieś Grochowe powstała w okresie pomiędzy 2 połową XVI a 1 połową XVII wieku drogą kolonizacji wewnętrznej, wskutek trzebieży lasów Puszczy Sandomierskiej i zwała się wtedy Grochowo. W świetle Lustracji dóbr królewskich z lat 1660 do 1664 klucz tuszowski, należący do starostwa sandomierskiego, tworzyły oprócz Grochowego wsie: Tuszów z folwarkiem, część Jaślan, Pławo z folwarkiem, Wola Pławska, Padew z folwarkiem, Zachwiejów i Ostrów. Z zapisów wynika, że we wsi Grochowo istniała karczma[9].

Według Słownika Geograficznego w końcu XIX wieku wieś należała do parafii w Chorzelowie, Sądu Powszechnego w Mielcu i Urzędu Pocztowego w Mielcu. Zamieszkiwało wówczas we wsi 752 mieszkańców. We wsi funkcjonowała szkoła ludowa jednoklasowa oraz gminna kasa pożyczkowa[10]. W okresie międzywojennym funkcjonowała we wsi szkoła powszechna.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Raport o stanie gminy Tuszów Narodowy w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 8-9
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 335 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. 1 2 3 GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 38665.
  5. 1 2 Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  6. ↑ Strona gminy, sołectwa
  7. ↑ Opis parafii na stronie diecezji
  8. ↑ Kozikówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 552.
  9. ↑ Gmina Tuszów Narodowy – dział historia.
  10. ↑ Grochowe, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 814.

Bibliografia