Grzegorz Wasowski

Grzegorz Wasowski

Grzegorz Wasowski, 2014 r.
Data i miejsce urodzenia	11 kwietnia 1949 Warszawa
Zawód	dziennikarz muzyczny, satyryk, autor tekstów piosenek, aktor
Współmałżonek	Monika Olejnik (rozwód), Monika Makowska-Wasowska (od 2004)
Odznaczenia
Strona internetowa

Grzegorz Wasowski (ur. 11 kwietnia 1949 w Warszawie^[1]) – polski dziennikarz muzyczny, satyryk, autor tekstów piosenek, aktor, tłumacz. W latach 1971-2009 pracował w Programie III Polskiego Radia. Pisał teksty piosenek pod pseudonimem Błażej Perkun^[2].

W 1971 roku rozpoczął pracę w Programie Trzecim Polskiego Radia^[3]. W latach 70. był twórcą (razem z Jerzym Kordowiczem i Markiem Dalbą) satyrycznego programu Samouczek pojawiającego się w Ilustrowanym Tygodniku Rozrywkowym (ITR)^[4]. Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku współtworzył audycję satyryczną Nie tylko dla orłów. Jako znawca muzyki rozrywkowej dał się poznać w audycjach takich jak Lista przebojów dla oldboyów, Baw się razem z nami, Radio Retro, czy Radio Mann^[5]. Wasowski jest także twórcą wielu jingli radiowej Trójki, m.in. „Zapraszamy do reklamy”^[3].

W latach 1993-1995 był głównym specjalistą ds. programowych Radia Kolor założonego przez Wojciecha Manna i Krzysztofa Maternę – tworzył nazwy audycji m.in. serwisu informacyjnego Sprawy Warszawy, czy programu muzycznego poświęconemu „cięższym brzmieniom” Metale kolorowe, prowadził także program dla dzieci Dropsy^[6][7].

Występował w telewizyjnym programie satyrycznym Za chwilę dalszy ciąg programu emitowanym w TVP2 w latach 1988-1994. Razem ze Sławomirem Szczęśniakiem stworzył KOC – Komiczny Odcinek Cykliczny, czyli program satyryczny nadawany w telewizyjnej Dwójce od 1995 do 2000 roku. W ramach programu powstał zespół T-raperzy znad Wisły parodiujący różne gatunki muzyczne m.in. rap czy disco. Najpopularniejszym utworem zespołu był Mieszko! Mieszko! Mój koleżko!^[8]. Kontynuacją KOCa była nadawana w 2001 roku w TVP1 KAC – Komiczna Audycja Cykliczna, która została zdjęta z anteny po dziewięciu odcinkach. Stało się tak, według Wasowskiego, ze względu na podejrzenia władz telewizji o występowanie w programie aluzji do TVP, których w rzeczywistości nie było^[9].

W 2005 roku razem z żoną Moniką Makowską-Wasowską i Romanem Dziewońskim opublikował książkę dotyczącą twórczości Kabaretu Starszych Panów Ostatni naiwni. Leksykon Kabaretu Starszych Panów^[10][11].

W listopadzie 2006 roku został członkiem Akademii Muzycznej Trójki^[12][13]. Ostatnimi audycjami jakie prowadził w Trójce były Tanie Granie (wraz z Wojciechem Mannem) nadawane w niedziele od września 2006 roku oraz Na-na-na, czyli nastrój na nastrój nadawane w czwartki^[3]. W marcu 2009 roku odszedł z Trójki w związku z odwołaniem dyrektora Krzysztofa Skowrońskiego^[14][15].

Dubbingował tytułową postać w animowanym serialu dla dzieci Garfield i przyjaciele, który był emitowany w Wieczorynce TVP1 od 2008 do 2010 roku. W latach 2009–2011 wraz z Wojciechem Mannem współprowadził w TVP Kultura program rozrywkowy Archiwizja, czyli po trochu wyciągane z lochu, gdzie wspólnie objaśniali i komentowali audycje kabaretowe, teatralne oraz filmy komediowe i dokumentalne z lat 60., 70. i 80. XX wieku, które były zrealizowane dla TVP, ale m.in. przez zapędy cenzorskie utknęły na półkach w archiwach publicznego nadawcy i zostały zapomniane lub z różnych innych względów nie były zbyt często emitowane. Program składał się z dwóch części (przed i po emisji) dotyczących omawianego przez dziennikarzy materiału.

Był współautorem scenariusza komiksu (razem ze Szczęśniakiem) T-raperzy znad Wisły. Misja Mars z rysunkami Daniela Bauma wydanego w 2009 roku. Od 25 maja 2009 do marca 2012 roku współtworzył internetowe Radio Wnet. Jest autorem nazwy tej rozgłośni. Razem z żoną Moniką Makowską-Wasowską stworzył wszystkie jingle obecne na antenie do rozstania z portalem. Wasowski prowadził tam m.in. audycję ASP, czyli Alfabetyczny Spis Przebojów^[5]. Od września 2012 roku^[16] przez kilka lat prowadził razem z żoną audycję Frajdek w radiojazz.fm, a od 2013 do 2015 roku, z okazji setnej rocznicy urodzin Jerzego Wasowskiego, audycję w radiowej Dwójce Wasowski da się lubić^[17][18].

W 2014 roku Wasowski i jego żona Monika wspólnie opublikowali książkę o Kabarecie Starszych Panów Starsi Panowie Dwaj. Kompendium niewiedzy. W tym samym roku założyli wspólnie Fundację Wasowskich, która ma na celu promowanie dorobku rodziny Wasowskich, w tym twórczości Jerzego Wasowskiego poprzez m.in. organizowanie koncertów, promowanie młodego pokolenia twórców, wydawanie książek i płyt^[19]. Rok później powstała płyta Marmolada na księżycu z tekstami Wasowskiego i muzyką Macieja Małeckiego. Piosenki śpiewał Grzegorz Małecki^[20]. W nagraniach udział wzięło ponad 65 muzyków, a towarzyszyła im Polska Orkiestra Radiowa^[21].

W 2015 roku, z okazji 150. rocznicy pierwszego wydania powieści Lewisa Carrolla Alicja w Krainie Czarów, wydano przekład Grzegorza Wasowskiego pod zmienionym tytułem Perypetie Alicji na Czarytorium. Książka zawiera także tekst Ewy Rajewskiej Nonsens pełen sensu – „Jabberwocky” Lewisa Carrolla (opisujący i analizujące wszystkie dotychczasowe polskie przekłady tego wiersza), przekłady Wasowskiego wszystkich wierszy z kontynuacji Po drugiej stronie lustra oraz wybór ilustracji 21 rysowników, którzy kilkadziesiąt lat wcześniej ilustrowali kolejne wydania przygód Alicji. Grzegorz Wasowski za przekład otrzymał Nagrodę „Literatury na Świecie” za rok 2015 w kategorii Nowa Twarz^[22].

Tworzył zagadki dla dziecięcego miesięcznika Świerszczyk^[5][23]. Był autorem przekładu libretta Młodego Frankensteina Mela Brooksa i Thomasa Meehana, spektaklu w reżyserii Jacka Bończyka, wystawionego w 2016 roku w Teatrze Rozrywki w Chorzowie^[24][25][26]. Od 2017 do 2024 roku razem ze swoją żoną prowadził muzyczny program Frajdofon na antenie Polskiego Radia RDC^[27]. Wraz z Arturem Andrusem napisał teksty piosenek do nieznanych wcześniej kompozycji ojca dla Moniki Borzym, która zaśpiewała je na swojej płycie z 2026 roku Z Wasowskim do łóżka^[28].

Kompilacje różnych wykonawców

• Srebrny Krzyż Zasługi (2005)^[37]
• Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009)^[38]