Illa Szkuryn

Illa Szkuryn
Ілля Шкурын
Ilustracja
Szkuryn w 2024 r.
Pełne imię i nazwisko

Illa Siarhiejewicz Szkuryn

Data i miejsce urodzenia

17 sierpnia 1999
Witebsk

Obywatelstwo

białoruskie

Wzrost

188 cm

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

GKS Katowice

Numer w klubie

17

Kariera juniorska
Lata Klub
2016–2017 FK Witebsk
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2017–2019 FK Witebsk 11 (1)
2019–2020 Eniergietyk-BDU Mińsk 26 (19)
2020 Dynama Brześć 0 (0)
2020–2024 CSKA Moskwa 13 (3)
2021–2022 → Dynamo Kijów (wyp.) 8 (0)
2022 → Raków Częstochowa (wyp.) 2 (0)
2022–2023 → Maccabi Petach Tikwa (wyp.) 30 (14)
2023–2024 → Stal Mielec (wyp.) 33 (16)
2024–2025 Stal Mielec 20 (5)
2025 Legia Warszawa 16 (2)
2025– GKS Katowice 31 (10)
W sumie: 190 (70)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2017  Białoruś U-19 1 (0)
2017–2019  Białoruś U-21 6 (1)
W sumie: 7 (1)
  1. ↑ Aktualne na: 30 sierpnia 2026. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Illa Siarhiejewicz Szkuryn (biał. Ілля Сяргеевіч Шкурын; ros. Илья Сергеевич Шкурин, Ilja Siergiejewicz Szkurin; ur. 17 sierpnia 1999 w Witebsku) – białoruski piłkarz występujący na pozycji napastnika w GKS-ie Katowice[1], w latach 2017–2019 młodzieżowy reprezentant Białorusi.

Kariera klubowa

FK Witebsk

Wychowanek akademii FK Witebsk z rodzinnego Witebska. W 2016 r. był testowany przez Dynamo Kijów, jednak wrócił do macierzystego klubu[2]. W 2016 r. włączono go do kadry pierwszego zespołu, lecz grał w rezerwach. W pierwszej drużynie zadebiutował 23 lipca 2017 w meczu 1/8 finału Pucharu Białorusi z FK Słuckiem (0:0, k. 2:4), zmieniając w 87. minucie Antona Matwiejenkę[3]. 29 lipca 2017 zadebiutował w lidze podczas domowego, zremisowanego 2:2, meczu 16. kolejki z Krumkaczy Mińsk, zmieniając Rafaela Ledesmę w 74. minucie[4]. 5 sierpnia 2017 w wyjazdowym, wygranym 1:2, meczu z Dniaprem Mohylew pojawił się na boisku w 70. minucie, za Kiryła Wiarhiejczyka, a dwie minuty później strzelił swojego pierwszego gola w barwach pierwszej drużyny[5]. We wrześniu 2017 r. złamał kość śródstopia, co wyłączyło go z gry do końca sezonu. Po kontuzji wrócił w czerwcu 2018 r., a występując w drugim zespole w 16 meczach zdobył 18 bramek[6]. W styczniu 2019 r. rozwiązał umowę z Witebskiem[6][7].

Eniergietyk-BDU

28 stycznia 2019 podpisał kontrakt ze stołecznym Eniergietykiem-BDU[8]. Dla mińskiego klubu zadebiutował 31 marca 2019, w wyjazdowym, zremisowanym 0:0 meczu 1. kolejki z FK Słuck[9]. W pierwszej połowie sezonu 2019 zwykle pełnił rolę zmiennika, grał także w drugiej drużynie, ale szybko wywalczył sobie miejsce w wyjściowym składzie pierwszej drużyny i stał się głównym napastnikiem. 11 maja 2019, w swoim pierwszym meczu w pełnym wymiarze czasowym, zdobył swoją pierwszą bramkę dla Studentów, podczas wyjazdowego, przegranego 1:2 meczu z Isłaczem[10]. W prestiżowym meczu z FK Mińsk strzelił aż 4 bramki[11], a w innym meczu derbowym – z Dynamą Mińsk – zdobył hat tricka[12]. Jedynym mińskim klubem przeciwko któremu nie zanotował bramki, ani asysty była Tarpieda. Łącznie w 26 meczach ligowych strzelił 19 goli i tym samym zdobył tytuł króla strzelców[13]. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem ligi.

Dynama Brześć i CSKA Moskwa

8 stycznia 2020 mistrz Białorusi, Dynama Brześć ogłosiła, że Szkuryn będzie jej zawodnikiem[14], jednak już dzień później klub z Brześcia poinformował, że napastnik został sprzedany do rosyjskiego CSKA Moskwa. Z moskiewskim klubem podpisał cztero i półletni kontrakt[15]. 29 lutego 2020 w domowym, zremisowanym 1:1 meczu 20. kolejki z Urałem Jekaterynburg, Szkuryn zadebiutował w nowym klubie, zmieniając w 73. minucie Ałana Dzagojewa[16]. 15 sierpnia 2020, w domowym, wygranym 2:1 meczu z FK Tambow pojawił się na boisku w 27. minucie, za Ałana Dzagojewa i w 55. minucie strzelił swojego pierwszego gola w rosyjskiej lidze[17]. Szkuryn przez cały okres pobytu w armijnym klubie nie zdołał wywalczyć regularnych występów na boisku.

Wypożyczenie do Dynama Kijów

9 lipca 2021 został wypożyczony na okres jednego sezonu do Dynama Kijów[18]. W białoruskich i rosyjskich mediach pojawiły się informacje, że wypożyczenie nie było jedynie efektem słabej formy sportowej, a zastraszaniem ze strony białoruskich służb i groźbami, m.in. deportacji[19].

Wypożyczenie do Rakowa Częstochowa

W lutym 2022 r. został wypożyczony do końca roku do Rakowa Częstochowa z możliwością wykupu[20]. Zadebiutował 19 marca 2022, wchodząc na boisko w 81. minucie spotkania z Legią Warszawa[21]. Po rozegraniu jeszcze jednego meczu w sezonie 2021/22, 5 września 2022 odszedł z zespołu[22].

Wypożyczenie do Maccabi Petach Tikwa

5 września 2022 zawiesił kontakt z CSKA Moskwa, korzystając z przepisów FIFA w związku z inwazją Rosji na Ukrainę[23] i w trakcie sezonu 2022/23 przeszedł do izraelskiego Maccabi Petach Tikwa[24].

Stal Mielec

5 lipca 2023 Stal Mielec ogłosiła, że Szkuryn zostanie jej nowym zawodnikiem na zasadzie wypożyczenia[25]. W rundzie jesiennej rozegrał 20 spotkań: 18 w Ekstraklasie oraz 2 w Pucharze Polski. Podczas 18 meczów ligowych zdobył 8 goli oraz zaliczył 5 asyst. 8 stycznia 2024 Szkuryn podpisał kontrakt z klubem z Mielca obowiązujący do końca sezonu 2024/25[26]. W sezonie 2023/24 został wicekrólem strzelców Ekstraklasy[27].

Legia Warszawa

20 lutego 2025 trafił do Legii Warszawa za kwotę 1,5 mln €, podpisując umowę do 31 grudnia 2027. Otrzymał numer 17[28]. Pierwszego gola w barwach „Wojskowych” zdobył 2 kwietnia 2025 w meczu 1/2 finału Pucharu Polski z Ruchem Chorzów na Stadionie Śląskim[29].

GKS Katowice

6 września 2025 został nowym zawodnikiem GKS-u Katowice, trafiając tam na zasadzie transferu definitywnego z Legii Warszawa. Z GKS-em podpisał trzyletnią umowę z opcją przedłużenia.[1] W wywiadzie dla klubowej telewizji stwierdził, że do zmiany barw klubowych skłoniło go niezadowolenie z ilości minut spędzonych na boisku w barwach Legii oraz wizja stylu gry nowego klubu nakreślona mu podczas rozmowy telefonicznej przez trenera Rafała Góraka. Jako swój największy atut opisał natomiast umiejętność znajdowania przestrzeni za plecami obrońców[30].

Kariera reprezentacyjna

1 września 2017 zadebiutował w młodzieżowej reprezentacji Białorusi w meczu kwalifikacyjnym mistrzostw Europy 2019 przeciwko Grecji (0:2).

W 2019 r. białoruscy kibice zaczęli domagać się od selekcjonera Michaiła Marchiela powołania Szkuryna do kadry na mecze Ligi Narodów[31]. W październiku 2019 r. Marchiel tłumaczył, że napastnik nie dostanie powołania, ponieważ najpierw musi sprawdzić się w drużynie młodzieżowej[31]. Sprawa miała jednak drugie dno, ponieważ w czerwcu 2019 r. doszło do konfliktu między Marchielem, wówczas trenerem reprezentacji U-21, a Szkurynem[31].

14 sierpnia 2020, podczas protestów na Białorusi, Szkuryn opublikował na swoim koncie w serwisie Instagram post opatrzony zdjęciem człowieka z biało-czerwono-białą flagą, w którym napisał, iż odmawia gry w reprezentacji tak długo, dopóki prezydentem jest Aleksander Łukaszenka[32].

Statystyki kariery

(Aktualne na 12 września 2025)
Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju Kontynentalne Inne Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
FK Witebsk 2017 Wyszejszaja liha 4 1 1 0 – – 5 1
2018 7 0 2 1 – – 9 1
Łącznie 11 1 3 1 – – 14 2
Eniergietyk-BDU 2019 Wyszejszaja liha 26 19 2 2 – – 28 21
Dynama Brześć 2020 – – – – –
CSKA Moskwa 2019/20 Priemjer-Liga 4 0 1 0 – – 5 0
2020/21 9 3 3 0 2 0 – 14 3
Łącznie 13 3 4 0 2 0 – 19 3
Dynamo Kijów (wyp.) 2021/22 Premier-liha 8 0 1 0 2 0 – 11 0
Łącznie 8 0 1 0 2 0 – 9 0
Raków Częstochowa (wyp.) 2021/22 Ekstraklasa 2 0 0 0 0 0 – 2 0
Łącznie 2 0 0 0 0 0 – 2 0
Maccabi Petach Tikwa (wyp.) 2022/23 Liga Leumit 30 14 3 1 0 0 – 33 15
Łącznie 30 14 3 1 0 0 – 33 15
Stal Mielec (wyp.) 2023/24 Ekstraklasa 33 16 2 2 – – 35 18
Stal Mielec 2024/25 20 5 1 0 – – 21 5
Łącznie 53 21 3 2 0 0 – 56 23
Legia Warszawa 2024/25 Ekstraklasa 13 2 3 2 0 0 – 16 4
2025/26 3 0 0 0 5 0 1 1 9 1
Łącznie 16 2 3 2 5 0 1 1 25 5
GKS Katowice 2025/26 Ekstraklasa 0 0 0 0 – – 0 0
Łącznie w karierze 159 60 19 8 9 0 1 1 188 69

Sukcesy

Klubowe

Indywidualne

Przypisy

  1. 1 2 Ilya Shkuryn w GieKSie [online], gkskatowice.eu [dostęp 2025-09-06] (pol.).
  2. ↑ Aleksandr Diwiniec, Валерий Исаев: «Вместе с киевским «Динамо» решили, что пока Шкурину лучше играть в основном составе «Витебска», а из Украины будут следить» [online], tribuna.com, 7 sierpnia 2017 [dostęp 2022-02-26] (ros.).
  3. ↑ Vitebsk vs. Slutsk 0 - 0, [w:] baza Soccerway (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  4. ↑ Vitebsk vs. Krumkachy 2 - 2, [w:] baza Soccerway (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  5. ↑ Dnepr Mogilev - FK Vitebsk, 5 sie 2017 - Wyszejszaja liha, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  6. 1 2 Шкурин покинул "Витебск" [online], football.by, 28 stycznia 2019 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  7. ↑ Andriej Masłowskij, «Витебск» прокинул Печенина с БАТЭ – другой игрок с потенциалом выкупил себя у клуба, чтобы не попасть в такую ситуацию [online], tribuna.com, 29 stycznia 2019 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  8. ↑ Покинувший "Витебск" нападающий перешел в "Энергетик-БГУ" [online], football.by, 28 stycznia 2019 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  9. ↑ FK Slutsk - Energetik-BGU Minsk, 31 mar 2019 - Wyszejszaja liha, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  10. ↑ Isloch Minskiy Rayon - Energetik-BGU Minsk, 11 maj 2019 - Wyszejszaja liha, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  11. ↑ FK Minsk - Energetik-BGU Minsk, 27 wrz 2019 - Wyszejszaja liha, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  12. ↑ Energetik-BGU Minsk - Dinamo Minsk, 26 paź 2019 - Wyszejszaja liha, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  13. ↑ Футбол. Илья Шкурин — лучший бомбардир чемпионата Беларуси-2019. pressball.by, 2019-12-01. [dostęp 2022-02-28]. (ros.).
  14. ↑ Официально: Шкурин сменил "Энергетик-БГУ" на брестское "Динамо" [online], football.by, 8 stycznia 2020 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  15. ↑ Oleg Tołokiewicz, ЦСКА объявил о переходе форварда Шкурина [online], championat.com, 9 stycznia 2020 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  16. ↑ CSKA Moskwa - Ural Jekaterynburg, 29 lut 2020 - Premier Liga, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  17. ↑ CSKA Moskva vs. Tambov 2 - 1, [w:] baza Soccerway (protokoły meczowe) [dostęp 2021-08-18].
  18. ↑ Илья Шкурин стал игроком киевского "Динамо" - Новости [online], football.by, 10 lipca 2021 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  19. ↑ Dominik Kołodziej, Skrytykował Łukaszenkę, groziła mu deportacja. Teraz gra na Ukrainie [online], sport.onet.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2022-02-26] (pol.).
  20. ↑ Ilja Szkuryn nowym zawodnikiem Rakowa! [online], rakow.com, 26 lutego 2022 [dostęp 2022-02-28] (pol.).
  21. ↑ Lidera stołek odbiera Wszołek [online], 90minut.pl, 19 marca 2022 [dostęp 2022-09-05] (pol.).
  22. ↑ Ilja Szkurin odchodzi z Rakowa [online], 90minut.pl [dostęp 2022-09-05] (pol.).
  23. ↑ Илья Шкурин приостановил контракт с ПФК ЦСКА [online], pfc-cska.com [dostęp 2022-09-30] (ros.).
  24. ↑ מועדון הכדורגל מכבי פתח תקווה [online], facebook.com [dostęp 2022-09-30] (hebr.).
  25. ↑ Ilya Shkurin zawodnikiem PGE FKS Stali Mielec [online], 5 lipca 2023 [dostęp 2024-05-09] (pol.).
  26. ↑ Ilya Shkurin z nowym kontraktem w PGE FKS Stali Mielec [online], 8 stycznia 2024 [dostęp 2024-05-09] (pol.).
  27. ↑ Oto nowy król strzelców Ekstraklasy. Nagroda na pocieszenie [online], przegladsportowy.onet.pl [dostęp 2024-05-26] (pol.).
  28. ↑ Legia Warszawa ma nowego napastnika! Transfer stał się faktem! [online], sport.tvp.pl, 20 lutego 2025 [dostęp 2025-04-15] (pol.).
  29. ↑ Pierwszy gol Szkurina w Legii [online], legionisci.com, 2 kwietnia 2025 [dostęp 2025-04-15] (pol.).
  30. ↑ Ilya Shkuryn dla klubowej telewizji [WIDEO] [online], www.gkskatowice.eu [dostęp 2025-09-09].
  31. 1 2 3 Dmitrij Siniak, Почему лучшего форварда Беларуси нe вызывают в сборную? [online], charter97.org, 29 października 2019 [dostęp 2021-08-18] (biał. • ros.).
  32. ↑ Michaił Bolszakow, Шкурин отказался играть за сборную Беларуси при Лукашенко [online], sports.ru, 15 sierpnia 2020 [dostęp 2021-08-18] (ros.).
  33. ↑ Legia zdobyła Puchar Polski [online], 90minut.pl [dostęp 2025-05-02] (pol.).
  34. ↑ Superpuchar dla Legii [online], www.90minut.pl [dostęp 2025-07-13].

Linki zewnętrzne