Innocenzo Cibo
| Kardynał diakon | |
 Innocenzo Cibo (po prawej) | |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Arcybiskup Genui | |
| Okres sprawowania |
11 maja 1520 – 14 kwietnia 1550 |
| Kamerling | |
| Okres sprawowania |
14 lipca – 13 września 1521 |
| Wyznanie | |
| Kreacja kardynalska |
23 września 1513 |
| Kościół tytularny | |
Innocenzo Cibo (ur. 25 sierpnia 1491 w Genui, zm. 13 kwietnia 1550 w Rzymie) – włoski kardynał. Wnuk papieża Innocentego VIII. Syn Maddaleny de’ Medici i Franceschetto Cybo.
Życiorys
Mianowany kardynałem przez papieża Leona X w 1513. Kumulował w swym ręku znaczną liczbę kościelnych beneficjów, był administratorem apostolskim archidiecezji St. Andrews i Edynburg w Szkocji (1513–1514), Turynu (1516–1517 i 1520–1548), Messyny (1538–1550), diecezji Marsylia (1517–1530), Aleria (1518–1520), Ventimiglia (lipiec – sierpień 1519), Volturara (październik – listopad 1526), Mariana i Accia na Korsyce (marzec – grudzień 1531), Beziers (od 1536), Tropea (luty – czerwiec 1538), a ponadto komendatariuszem wielu opactw i klasztorów we Francji i Włoszech. Arcybiskup Genui od 1520. Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego od lipca 1521, we wrześniu tego samego roku sprzedał ten urząd kardynałowi Francesco Armellini Pantalassi de’ Medici. Legat papieski w Bolonii 1524, był obecny podczas koronacji Karola V na cesarza, która miała miejsce w tym mieście w 1530. Dwukrotnie był także regentem Florencji (podczas nieobecności w mieście księcia Aleksandra 1532–1533 i po jego zamordowaniu 1537) i raz regentem Massa i Carrara (w 1547). Uchodził za przyjaciela zarówno cesarza, jak i francuskiego króla Franciszka I. Protektor Niemiec w kurii rzymskiej od 1542 Jako kardynał protodiakon 22 lutego 1550 koronował papieża Juliusza III, który mianował go członkiem komisji ds. reformy Datarii Apostolskiej. Zmarł dwa miesiące później.
W życiu osobistym jego postępowanie nie odbiegało od standardów epoki renesansu – spłodził co najmniej czwórkę nieślubnych dzieci: Elenę, Klemensa, Ricciardę i Aleksandra. Wskutek rozwiązłego życia chorował na syfilis.
Bibliografia
