Isn’t Anything

Isn’t Anything, wydany przez Creation Records w listopadzie 1988 roku, był debiutanckim albumem długogrającym zespołu My Bloody Valentine, założonego w Dublinie w 1983 roku. Przed wydaniem albumu zespół wydał kilka EP-ek, w tym You Made Me Realise, która dała ona pewne wyobrażenie o awangardowym kierunku muzycznym Isn’t Anything. Album został nagrany w Walii w ciągu dwóch tygodni późną wiosną 1988 roku i wyprodukowany przez zespół, który tworzyli wówczas, po kilku zmianach personalnych: Kevin Shields (gitara, wokal), Bilinda Butcher (gitara, wokal), Colm Ó Cíosóig (perkusja) i Debbie Googe (gitara basowa)^[2].

Dzięki albumowi Isn’t Anything zespół zyskał popularność. Przy jego realizacji wykorzystano autorską technikę, którą lider zespołu, Kevin Shields, nazwał „glide guitar”, a która polegała na bezpośredniej modulacji brzmienia za pomocą przystawki tremolo na gitarze, a nie na przetwarzaniu dźwięku za pomocą efektów specjalnych. Technika ta tworzyła amorficzny drone, „jednocześnie instynktowny i bezcielesny, który zdaje się wydobywać z głośników i otulać słuchaczy”. Zespół stał się pionierem brzmienia, którego przedstawicieli (Slowdive, Lush, Chapterhouse, Ride, Swervedriver) ze względu na prezentowaną nieśmiałość sceniczną niektórzy krytycy nazywali „shoe gazers” (ang. „gapiący się na buty”), choć zdaniem Simona Reynoldsa z The New York Times bardziej adekwatnym określeniem był „dream pop”, przywołujący na myśl „niewyraźne, błogie brzmienie i nieziemską aurę tych zespołów”^[3].

• Kevin Shields – gitara, wokal
• Bilinda Butcher – gitara, wokal
• Colm Ó Cíosóig – perkusja
• Deb Googe – gitara basowa

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	83/100[6]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[4]
Entertainment Weekly	A–[7]
The Observer	[8]
Robert Christgau	A–[9]
The New Rolling Stone Album Guide	[10]

Heather Phares z AllMusic dała albumowi maksymalną notę twierdząc, że „choć często postrzegany jest jedynie jako prekursor ich [zespołu] opus magnum Loveless, to Isn’t Anything jest na swój sposób niemal tak przełomowy, jak arcydzieło My Bloody Valentine z 1991 roku (…), stworzył scenę shoegaze i zrodził legiony fanów”. Charakterystyczne brzmienie My Bloody Valentine definiuje – jej zdaniem – „połączenie ostrych gitar, perkusji i zmysłowego wokalu w utworze „Feed Me with Your Kiss””. Recenzentka zwróciła też uwagę, że „wiele niepokojąco pięknych fragmentów na Isn’t Anything pochodzi od Bilindy Butcher”^[4].

Ken Tucker z Entertainment Weekly ocenił, że gra muzyków na albumie jest „pełna pasji“, „akordy gitarowe i ponure wokale wstrząsają dachami“, a „melodie są „ponure”. Tym niemniej „odkrywanie tych utworów stanowi część przyjemności płynącej ze słuchania“^[7].

Według Bena Sisario z The New Rolling Stone Album Guide album Isn’t Anything „zdefiniował podstawowe podejście zespołu – potężne, zmysłowe fale sprzężenia otaczające wokal w stylu Cocteau Twins – i zmobilizował rodzącą się brytyjską scenę «shoegaze»”^[10].

Taylor Parkes z magazynu The Quietus zauważył że „choć korzenie albumu przebijają w kompozycjach i wykonaniu, to jego brzmienie nie ma nic wspólnego z przeszłością – jest jaskrawe, makabryczne i przejrzyste, to wstrząsający hałas chwili, dźwiękowa migawka przytłoczonych zmysłów, dźwięk niepodobny do niczego, co kiedykolwiek słyszałeś, ale do wszystkiego, co kiedykolwiek czułeś^[11].