Jakimowice
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2024) |
414[1] |
| Strefa numeracyjna |
41 |
| Kod pocztowy |
26-230[2] |
| Tablice rejestracyjne |
TKN |
| SIMC |
0264561[3] |
Położenie na mapie gminy Radoszyce ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu koneckiego ![]() | |
| Strona internetowa | |
Jakimowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Radoszyce[5][3]. Ma status sołectwa[6].
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 1017971 | Praga | część wsi |
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Jakimowice, po jej zniesieniu w gromadzie Słupia. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.
Wieś istniała zapewne już we wczesnym średniowieczu, a pierwsze zapisy o jej istnieniu przez Jana Długosza występują w 1411 roku: należała do Jachimowskich (Jakimowskich, obecnie Jachymowskich) herbu Czewoja lub Łzawa – stąd zapewne pochodzi nazwa Jakimowice[7].
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wawrzyńca w Lipie[8].
Przypisy
- ↑ Raport o stanie gminy Radoszyce w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 13
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 363 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 3 GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 43331.
- 1 2 Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
- ↑ Sołtysi. BIP Gminy Radoszyce. [dostęp 2026-02-27].
- ↑ Jakimowice – od średniowiecza do 1900 roku
- ↑ Opis parafii na stronie diecezji
Linki zewnętrzne
- Jakimowice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 376.




