Janina Ożga

Janina Ożga (z domu Śmietanówna), ps. estradowy „Jana Tarnowska” (ur. 17 sierpnia 1946 w Tarnowie) – polska piosenkarka^[1][2][3].

Ukończyła tarnowskie Liceum Sztuk Plastycznych^[3]. Na scenie zadebiutowała wraz z siostrami Barbarą i Krystyną z którymi zaczęła śpiewać w trio, już w przedszkolu w rodzinnym Tarnowie^[2]. Po występie w tamtejszym kinie „Marzenie”, zajął się nimi miejscowy muzyk (pianista), kompozytor i aranżer Kazimierz Ożga^[4], który zorganizował im pierwszą sesję nagraniową i organizował występy w całej Polsce^[2].

Po występach w około jedenastu programach telewizyjnych, popularność tercetu wzrosła i po przesłuchaniu we Wrocławiu (jego organizatorem był oczywiście K. Ożga), Władysław Szpilman zaoferował mu swoją pomoc, zaś po występie w Tele-Echu, menedżer grupy Czerwono-Czarni, Jerzy Kosiński, zaproponowałwspółpracę^[2].

Po okresie przedszkolnym wraz z siostrami występowała w kabarecie Osesek, a następnie w odrębnym i w pełni własnym trio wokalnym Kefirki, które współpracowało z zespołami Czerwono-Czarni (czerwiec–sierpień 1964, 1966–1967), Czarne Koty (1965) i Białe Kruki (1965) oraz pojechały na pięciomiesięczne tournée po ZSRR^[3][5][4].

Kefirki wsparte przez swojego pianistę i mentora Kazimierza Ożgę oraz Czerwono-Czarnych, wystąpiły na II KFPP Opole '64, wykonując piosenkę Gwiazdeczki (muz., sł., aranż. K. Ożga) i zaraz potem w okresie wakacyjnym (lipiec–sierpień 1964), koncertowały z nimi w kraju (m.in. w Szczecinie, Wrocławiu)^[4], lecz ze względu na naukę związaną z pisaniem matury wraz siostrami zrobiła sobie przerwę w występach i dopiero w 1966 (już bez K. Ożgi), wróciły one do współpracy z nowym składem Czerwono-Czarnych, który współtworzyli: klawiszowiec Ryszard Poznakowski, gitarzysta Tadeusz Mróz, basista Henryk Zomerski, perkusista Ryszard Gromek oraz solistki i soliści zespołu, a mianowicie: Karin Stanek, Kasia Sobczyk, Jacek Lech i Henryk Fabian)^[4]. 13 kwietnia 1967 roku mieli oni wszyscy sposobność, wystąpienia w roli supportu podczas dwóch koncertów The Rolling Stones w Sali Kongresowej w Warszawie (Kefirki zaśpiewały tam także jedną z piosenek z własnego repertuaru)^[2][6]. Ponadto w latach 1966–1967, jako solistka, koncertowała z zespołem Trubadurzy w kraju, a także w ZSRR i w Mongolii^[3][7][8]. Wówczas postawiła na karierę solową, co zapoczątkowała jej współpraca z R. Poznakowskim z którym była w związku przez kilka lat i wzięła z nim ślub (rozwiedli się w 1978 roku), a który skomponował dla niej kilka piosenek, m. in. Nie jestem już tamtą dziewczyną i Nie kocham cię ani trochę, które nagrała w Młodzieżowym Studiu „Rytm” z tamtejszymi muzykami^{[2][3][9][10]}.

W 1969 roku za namową Piotra Figla, korzystając z wolnego czasu w studiu, nagrała razem z jego siostrą Marią Figiel, skomponowaną przez niego piosenkę do słów Janusza Kondratowicza, pt. Cieniem, ponieważ obydwie wokalistki nagrywały swoje utwory w tym samym studiu nagraniowym i Figiel namówił je do tego^[11]. Jednakże na przełomie 1969 i 1970 roku współtworzyła także, jako wokalistka, grająca na klawiszowym instrumencie Weltmeister Basset 1^[12][13], założony przez Ryszarda Poznakowskiego (eks-Trubadurzy; lider, śpiew, fortepian, organy) zespół Wiatraki^[9]. W składzie grupy znaleźli się także: Katarzyna Sobczyk (śpiew), Henryk Fabian (śpiew, gitara) i Ryszard Gromek (eks-Bizony; perkusja, instrumenty perkusyjne)^[9]. Zadebiutowała ona pod koniec 1969 roku, jako „Grupa wokalno-muzyczna Ryszarda Poznakowskiego”, podczas Telewizyjnej Giełdy Piosenki, wykonując piosenkę Polskie wiatraki i po plebiscycie, przeprowadzonym wśród publiczności na nazwę zespołu, wyłoniono właśnie „Wiatraki”, którą zespół ten przybrał^[9]. Na przełomie maja i czerwca 1970 roku Wiatraki wzięły udział w nagraniu debiutanckiego i zarazem jedynego longplaya pt. Wiatraki 1, a podczas VIII KFPP Opole '70 grupa (z gościnnym udziałem, grającego na gitarze basowej Bohdana Kendelewicza)^[14] otrzymała wyróżnione za wykonanie piosenki Beskidzkie świątki (nagroda TVP za piosenkę o walorach ludowych)^[9]. Oprócz kilku wylansowanych przebojów (Nocą, Zakochamy się któregoś dnia, Tuż obok mnie) oraz kolejnych występów telewizyjnych, koncertowała wraz z grupą także w ZSRR i NRD, po czym została ona rozwiązana w 1971 roku^[9]. Od 1980 roku wraz z mężem Janem Ożgą, śpiewała w jego zespole Jan’s Band (w późniejszych latach, działającym także pod nazwami Jan's Duo i Jan's Trio), który występował w lokalach w Skandynawii i w Europie Zachodniej^[11]. Obecnie, obydwoje już nie zajmują się muzyką i mieszkają w Warszawie^[1][2].

• Jana Tarnowska w bazie Discogs.com (ang.)
• Jana Tarnowska w Katalogu Polskich Płyt Gramofonowych