Janusz Niesyto

Janusz Niesyto

Data i miejsce urodzenia	15 czerwca 1949 Siemianowice Śląskie
Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego MSZ
Okres	od 1998 do 2005
Poprzednik	Jan Wojciech Piekarski
Następca	Tomasz Orłowski
Ambasador RP w Szwajcarii
Okres	od 2005 do 2007
Poprzednik	Jerzy Margański
Następca	Jarosław Starzyk
Ambasador RP w Finlandii
Okres	od 2011 do 2015
Poprzednik	Joanna Hofman
Następca	Przemysław Grudziński
Odznaczenia

Janusz Walenty Niesyto^[1] (ur. 15 czerwca 1949 w Siemianowicach Śląskich^[2]) – polski dyplomata, ambasador RP w Szwajcarii (2005–2007) oraz Finlandii (2011–2015).

W 1967 rozpoczął studia na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Po roku studiów wyjechał jako stypendysta rządu RP na studia w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych, gdzie na Wydziale Stosunków Międzynarodowych w 1973 uzyskał z wyróżnieniem tytuł magistra historii stosunków międzynarodowych. W latach 1973–1974 był słuchaczem podyplomowego studium międzynarodowych stosunków gospodarczych przy Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie^[3][4][2].

We wrześniu 1973 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych od stanowiska starszego referenta. W latach 1973–1975 i 1980–1985 był radcą, a następnie ekspertem ds. Beneluksu. W latach 1987–1988 był kierownikiem wydziału kontroli w gabinecie ministra. W latach 1975–1980 był attaché i II sekretarzem ambasady RP w Brukseli, a w latach 1983–1987 radcą ambasady w Moskwie. Od 1981 do 1983 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Zakładowego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w MSZ^[5]. Od 1988 do 1991 był wicedyrektorem gabinetu ministra. W latach 1991–1992 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Krzysztofa Skubiszewskiego. W latach 1992–1997 ponownie przebywał w Brukseli, początkowo jako radca-minister pełnomocny, a następnie jako minister pełnomocny RP w Belgii i Luksemburgu. Jednocześnie był zastępcą szefa tzw. biura łącznikowego RP przy Kwaterze głównej NATO i Sekretariacie Unii Zachodnioeuropejskiej w Brukseli. W 1997 został urzędnikiem służby cywilnej, zaś w 2002 ambasadorem tytularnym. W 1997 ponownie objął stanowisko dyrektora gabinetu ministra, a następnie dyrektora sekretariatu ministrów Dariusza Rosatiego oraz Bronisława Geremka. Od lutego 1998 do czerwca 2005 był dyrektorem protokołu dyplomatycznego, zaś od stycznia 2008 do 2011 zastępcą^[3][2]. Od 2005 do 30 kwietnia 2007 reprezentował Polskę w Szwajcarii jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny^[6][7], akredytowany jednocześnie w Liechtensteinie^[8][9]. Następnie, od 2011 do 2 października 2015 był ambasadorem w Finlandii^[10][11]. Od stycznia 2016 na emeryturze^[12].

Wykłada lub wykładał protokół dyplomatyczny m.in. w Krajowej Szkole Administracji Publicznej, Akademii Dyplomatycznej, Szkole Głównej Handlowej, Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, Europejskiej Akademii Dyplomacji^[12].

Syn Pawła^[13]. Włada czterema językami: rosyjskim, francuskim, angielskim i niderlandzkim. Porozumiewa się po niemiecku i bułgarsku. Jest żonaty. Ma dwie córki^[3].

Odznaczony wieloma orderami polskimi i zagranicznymi, w tym:

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla polskiej dyplomacji (2005)^[1]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie dyplomatycznej (1997)^[13]
• Odznaka Honorowa „Bene Merito” (2015)^[14]
• Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2000)^[15]
• Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru (Peru, 2002)^[16]
• Order Gwiazdy Białej II klasy (Estonia, 2002)^[17]
• Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (Litwa, 2003)^[18]
• Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (Norwegia, 2003)^[19]