Jelena Rybakina

Po rozpoczęciu kariery seniorskiej w 2019 roku swoje starty przeplatała występami w turniejach kategorii ITF oraz w głównym cyklu WTA Tour. W pierwszym turnieju wielkoszlemowym sezonu w Melbourne będąc sklasyfikowaną na 171. miejscu w rankingu WTA przegrała w pierwszej rundzie kwalifikacji z Zhu Lin 2:6, 4:6^[2]. Następnie wzięła udział w dwóch turniejach ITF 60, z których wygrała jeden. W lutym próbowała dostać się do głównej drabinki turnieju Hungarian Ladies Open, jednak nie przeszła kwalifikacji, przegrywając z Belgijką Ysaline Bonaventure 2:6, 6:3, 2:6. Przez kolejne miesiące startowała w turniejach ITF, wygrywając dwukrotnie.

Pod koniec kwietnia wzięła udział w TEB BNP Paribas Istanbul Cup, gdzie od kwalifikacji do ćwierćfinału pokonała Walentinę Iwachnienko 6:1, 1:0 krecz, Tímeę Babos 6:4, 3:0 krecz, Kateřinę Siniakovą 3:6, 6:2, 6:4 i Pauline Parmentier 6:0, 6:4. Jej udział w turnieju zakończyła Barbora Strýcová wynikiem 6:0, 6:7(6), 0:6. Podczas French Open do głównej drabinki musiała przejść przez kwalifikacje. Pokonała w nich En-Shuo Liang 6:1, 6:2, Rebeccę Marino 5:7, 7:6(4), 6:4 oraz Nao Hibino 7:5, 7:5. W pierwszej rundzie głównego turnieju została pokonana przez Katerinę Siniakovą 6:7(5), 1:6, która zrewanżowała się Kazaszce za mecz w Turcji^[3].

Później wystąpiła w holenderskim 's-Hertogenbosch. Po udanym przejściu eliminacji pokonała w głównej drabince Varvarę Lepchenko 6:1, 6:2, Alison Van Uytvanck 6:3, 6:4 i Kirsten Flipkens 6:4, 6:4. Z turniejem pożegnała się po porażce w półfinale z Kiki Bertens 4:6, 4:6. Następnie wystartowała w kwalifikacjach do Wimbledonu. Po zwycięstwach z Ellen Perez 6:1, 6:4 oraz Richèl Hogenkamp 6:3, 6:0, przegrała w ostatniej rundzie etapie kwalifikacji z Warwarą Flink 3:6, 6:4, 6:8^[4].

Po nieudanym występie w Wimbledonie, Rybakina pojechała do Szwecji, aby tam wrócić na nawierzchnię ceglaną po sezonie trawiastym. W turnieju WTA 125 Swedish Open w pierwszej rundzie pokonała Dunkę Clarę Tauson 6:4, 7:6(5), jednak w drugiej rundzie została pokonana przez Misaki Doi 6:4, 4:6, 4:6. Rywalizację na mączce kontynuowała w Bukareszcie, gdzie przystąpiła do BRD Bucharest Open. W pierwszej rundzie wygrała z Paulą Badosą 7:5, 7:6(4), w drugiej pokonała Jaqueline Cristian 6:1, 6:0, a w ćwierćfinale Viktórią Hrunčákovą 7:6(4), 6:3. W półfinale pokonała Martinę Di Giuseppe 6:3, 6:2, zaś w finale wygrała z Patricią Marią Tig 6:2, 6:0^[5]. To był przełomowy moment w jej karierze, ponieważ odniosła pierwsze zwycięstwo w głównym cyklu WTA i pozwoliło jej to na awans do pierwszej setki singlistek na pozycję 65.

Pod koniec lipca kazachska tenisistka zagrała w Baltic Open na Łotwie. Osiągnęła tam drugą rundę, w której przegrała z Amerykanką Bernardą Perą 6:4, 0:6, 2:6. Następnie przeniosła się na korty betonowe i wzięła udział w Western & Southern Open, ulegając w kwalifikacjach Bethanie Mattek-Sands wynikiem 3:6, 2:6. Na US Open również musiała wziąć udział w kwalifikacjach, które udało się jej zakończyć sukcesem i awansem do głównej drabinki^[6]. Odpadła jednak w pierwszej rundzie, po przegranym meczu z Karolíną Muchovą 4:6, 4:6.

Turniej Jiangxi Open w Nanchang rozegrała jako zawodniczka rozstawiona z numerem czwartym. Osiągnęła finał, eliminując Ankitę Rainę 6:2, 4:6, 6:3, Wang Xinyu 7:6(4), 6:2, Viktoriję Golubic 6:4, 3:6, 7:5 oraz Peng Shuai 6:1, 3:6, 6:2. W meczu finałowym uległa Rebecce Peterson 2:6, 0:6. Następnie przystąpiła do zawodów Guangzhou International Women’s Open, podczas których skreczowała w pierwszej rundzie podczas meczu z Kateřiną Siniakovą przy wyniku 1:6, 1:3. Kolejnym chińskim turniejem, w którym wzięła udział był Dongfeng Motor Wuhan Open. Dotarła w nim do ćwierćfinału, po drodze pokonując Zhu Lin 7:5, 2:6, 6:0, Ons Jabeur 6:1, 6:7(3), 6:2 oraz Simonę Halep 5:4 krecz. Wyeliminowała ją późniejsza triumfatorka całej imprezy Aryna Sabalenka wynikiem 3:6, 6:1, 1:6^[7].

Z Chin udała się do Europy, żeby tam wziąć udział w turnieju Upper Austria Ladies Linz. Po zwycięstwach odniesionych nad Niną Stojanović 7:6(5), 6:2 oraz Anną-Leną Friedsam 6:3, 5:7, 6:4, z kortu zeszła pokonana przez Jeļenę Ostapenko 5:7, 1:6. Ostatnim turniejem sezonu były dla niej zmagania w BGL BNP Paribas Luxembourg Open. Tam zameldowała się w półfinale, po sukcesach w pojedynkach z Chloé Paquet 6:2, 7:6(2), Denisą Šátralovą 6:2, 6:1 oraz Laurą Siegemund 6:0, 6:4. Wyeliminowała ją natomiast Julia Görges 3:6, 4:6. Sezon zakończyła na 37 miejscu w rankingu WTA^[8].

Sezon 2020 reprezentantka Kazachstanu rozpoczęła od udziału w Shenzhen Open, w którym doszła aż do finału. Pokonała kolejno: Zheng Saisai 6:2, 1:6, 6:2, Wang Yafan 6:3, 6:4, Elise Mertens 6:4, 4:6, 6:2 oraz Kristýnę Plíškova 6:2, 7:5. W finale uległa Rosjance Jekatierinie Aleksandrowej 2:6, 4:6. Następnie udała się do Hobart, gdzie wygrała swój drugi tytuł w karierze, pokonując Tamarę Zidanšek 6:1, 6:4, Alizé Cornet 7:5, 6:3, Lizette Cabrerę 6:7(4), 7:6(2), 7:5, Heather Watson 6:3, 4:6, 6:4 oraz Zhang Shuai 7:6(7), 6:3. Dzięki temu zwycięstwu awansowała na 26. pozycję w rankingu i po raz pierwszy przystąpiła do turnieju wielkoszlemowego jako zawodniczka rozstawiona. Udział w Australian Open zakończyła na trzeciej rundzie, przegrywając z ówczesną liderką rankingu Ashleigh Barty 3:6, 2:6.

Z Australii przeniosła się do Rosji, gdzie przystąpiła do turnieju St. Petersburg Ladies Trophy. Rozstawiona z numerem „8” doszła do decydującego meczu. W nim jednak nie znalazła sposobu na Kiki Bertens, przegrywając wynikiem 1:6, 3:6. Ten wynik zapewnił jej awans do pierwszej dwudziestki rankingu na miejsce 19. Swoje udane występy kontynuowała na Bliskim Wschodzie, gdzie przystąpiła do turnieju Dubai Duty Free Tennis Championships w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Pokonała tam zwyciężczynię Australian Open 2020, Sofię Kenin 6:7(2) oraz Kateřinę Siniakovą 6:3, 6:3 i Karolínę Plíškovą 7:6(1), 6:3. W półfinale pokonała Petrę Martić 7:6(5), 7:6(2). W meczu mistrzowskim stanęła na korcie przeciwko Simonie Halep. Ówczesna wiceliderka rankingu pokonała kazachską tenisistkę wynikiem 3:6, 6:3, 6:7(5). Kolejnym turniejem w arabskiej części sezonu był Qatar Total Open, gdzie po zwycięstwach w początkowych rundach z Soraną Cirsteą 3:6, 6:3, 6:1 oraz Alison Van Uytvanck 5:7, 6:2, 7:6(8), nie przystąpiła do starcia z Ashleigh Barty i oddała spotkanie walkowerem.

Z uwagi na pandemię COVID-19 wiele turniejów zostało anulowanych bądź przełożonych w kalendarzu na późniejsze miesiące, więc kolejny start Jelena zaliczyła dopiero pod koniec sierpnia podczas turnieju Western & Southern Open. Już w pierwszej rundzie została pokonana przez Jekatierinę Aleksandrową 5:7, 6:7(6). Następnie przystąpiła do turnieju wielkoszlemowego w Nowym Jorku, gdzie została rozstawiona z numerem „11”. Po zwycięstwie w pierwszej rundzie z Ukrainką Katariną Zawacką 6:3, 6:0, w drugiej rundzie została wyeliminowana przez Shelby Rogers 5:7, 1:6.

Sezon gry na mączce zainaugurowała w turnieju Internazionali d’Italia. Na etapie trzeciej rundy została zatrzymana przez inną reprezentantkę Kazachstanu, Juliję Putincewą 6:4, 6:7(3), 2:6. Kolejnym udanym występem był dla niej start w Internationaux de Strasbourg, gdzie doszła do finału z Eliną Switoliną. Po trzysetowym pojedynku w finale musiała uznać wyższość Ukrainki 4:6, 6:1, 2:6. Ostatni turniej wielkoszlemowy w sezonie rozpoczęła od starcia z Soraną Cîrsteą 6:3, 6:0. W kolejnym meczu została natomiast pokonana przez Fionę Ferro 3:6, 6:2, 2:6. Ostatnim turniejem w sezonie był dla niej występ na czeskich kortach w Ostrawie, gdzie już na etapie pierwszej rundy po meczu z kwalifikantką Darią Kasatkiną pożegnała się z turniejem 2:6, 6:3, 3:6. Sezon zakończyła na 19 miejscu w rankingu WTA.

Sezon 2021 Rybakina rozpoczęła od udziału w turnieju w Abu Dhabi WTA Women’s Tennis Open, gdzie w ćwierćfinale uległa Arynie Sabalence 4:6, 6:4, 3:6, która później triumfowała w całych zawodach. Następnie Kazaszka udała się do Melbourne, gdzie przystąpiła do Grampians Trophy. Jako zawodniczka rozstawiona z „4” w pierwszej rundzie otrzymała wolny los, natomiast na etapie drugiej rundy pożegnała się z turniejem po meczu z Barborą Krejčíkovą 6:4, 2:6, 6–10. W wielkoszlemowym Australian Open została rozstawiona z numerem siedemnastym. W pierwszej rundzie wyeliminowała Wierę Zwonariową 4:6, 6:4, 6:4, natomiast w drugiej rundzie z kortu zeszła pokonana przez Fionę Ferro 4:6, 4:6. W Dosze Rybakina uległa na etapie pierwszej rundy Laurze Siegemund wynikiem 6:7(7), 6:7(5).

Następnie wystartowała w turnieju Miami Open presented by Itaú. Jako rozstawiona z numerem „21”, swój występ rozpoczęła od drugiej rundy, w której pokonała Kaię Kanepi 6:4, 6:0. W następnym meczu została pokonana przez Sarę Sorribes Tormo 1:6, 6:3, 2:6. Podczas Mutua Madrid Open odniosła tylko jedno zwycięstwo z Ajlą Tomljanović 6:4, 6:0, przegrywając w drugim meczu z Elise Mertens 6:7(4), 5:7. Podczas French Open wystąpiła z numerem 21 i w czwartej rundzie pokonała bez straty seta utytułowaną Serenę Williams 6:3, 7:5. W swoim pierwszym ćwierćfinale wielkoszlemowym przegrała z Anastasiją Pawluczenkową 7:6(2), 2:6, 7:9.

Sezon na kortach trawiastych rozpoczęła od występu w Berlinie. Po wygranym meczu z Shelby Rogers 2:6, 6:3, 6:4, przegrała z Garbiñe Muguruzą 4:6, 3:6. Jako kolejny turniej wybrała Viking International Eastbourne, gdzie dotarła do półfinału, ogrywając następujące tenisistki: Harriet Dart 6:2, 6:7(5), 6:4, Elinę Switolinę 6:4, 7:6(3), Anastasiję Sewastową 2:6, 7:6(7), 7:6(5). Udziału w finale pozbawiła ją zwyciężczyni turnieju French Open 2017, Jeļena Ostapenko wynikiem 4:6, 1:6. Podczas Wimbledonu doszła do czwartej rundy, w której ponownie w tym sezonie była zmuszona uznać wyższość białoruskiej tenisistki Aryny Sabalenki 3:6, 6:4, 3:6.

Następnie Rybakina udała się do Tokio, które stało się miejscem zmagań olimpijskich, po zmianie terminu rozgrywania igrzysk z uwagi na pandemię COVID-19. Rozpoczęła turniej od wygranych nad Samanthą Stosur 6:4, 6:2, Rebeccą Peterson 6:2, 6:3 oraz Donną Vekić 7:6(3), 6:4. W ćwierćfinale wygrała z Garbiñe Muguruzą 7:5 6:1. W meczu o finał uległa późniejszej mistrzyni Belindzie Bencic 6:7(2), 6:4, 3:6. W meczu o brązowy medal musiała uznać wyższość Ukrainki Eliny Switoliny wynikiem 6:1, 6:7(5), 4:6.

Później nastąpił gorszy okres gry, podczas którego przegrała w drugiej rundzie w San Jose, pierwszej Montrealu i trzeciej w Cincinnati. W US Open została rozstawiona z numerem dziewiętnastym. W pierwszej rundzie triumfowała nad Alaksandrą Sasnowicz 6:2, 6:3, a w kolejnym nad Caroline Garcią 6:1, 6:4. W trzecim meczu przegrała z Simoną Halep^[9] wynikiem 6:7(11), 6:4, 3:6.

Sezon zakończyła porażkami w pierwszych meczach w BNP Paribas Open w Indian Wells oraz w Moskwie, gdzie przegrała z Markétą Vondroušovą 4:6, 4:6. Sezon zakończyła na 14. miejscu w rankingu WTA.

Kazaszka zainaugurowała sezon 2022 występem w zawodach w Adelajdzie, odnosząc zwycięstwo w pierwszej rundzie nad Storm Hunter 6:4,1:6, 6:1, następnie wygrała z Marie Bouzkovą 6:3, 6:4. W ćwierćfinale pokonała Shelby Rogers 3:6, 6:3, 6:2, po czym spotkała się w półfinale z Misaki Doi, z którą wygrała 6:4, 6:3. W finale uległa liderującej singlowym rozgrywkom Ashleigh Barty 3:6, 2:6. Kolejnymi zawodami w jej kalendarzu było Sydney Tennis Classic. W pierwszej rundzie bez problemów ograła Emmę Raducanu 6:0, 6:1, natomiast do następnego meczu nie przystąpiła, oddając go walkowerem dla Caroline Garcii. W Australian Open pokonała Zarinę Diyas 6:7(3), 7:6(3), 6:1, po czym w drugiej rundzie skreczowała z Shuai Zhang przy stanie 4:6, 0:1 z powodu kontuzji uda^[10]. Następnie udała się do Rosji, w której wzięła udział w St. Petersburg Ladies Trophy. Po zwycięstwie w pierwszej rundzie nad Warwarą Graczową 6:2, 6:1, kolejne spotkanie kolejny raz oddała walkowerem Terezie Martincovej. Kolejnym turniejem była Doha, gdzie w pierwszej rundzie pokonała ją Rumunka Jaqueline Cristian 4:6, 3:6.

Przełamanie gorszej passy nadeszło podczas BNP Paribas Open w Indian Wells, gdzie dotarła do ćwierćfinału. Po drodze mierzyła się kolejno z: Alison Van Uytvanck 6:1, 7:5, Wiktoryją Azaranką 6:3, 6:4, Viktoriją Golubic 7:6(5), 6:2. Przegrana nadeszła w meczu z Marią Sakkari 5:7, 4:6. Następnie pojechała do Miami, gdzie osiągnęła trzecią rundę, przegrywając w niej z Jessicą Pegulą 3:6, 4:6, a odnosząc wygraną w spotkaniu z Eleną-Gabrielą Ruse 6:4, 7:5. Kolejnym turniejem w USA, do którego przystąpiła było Credit One Charleston Open, gdzie nie wygrała ani jednego spotkania, przegrywając w pierwszym meczu z Anheliną Kalininą 4:6, 6:2, 4:6.

Swój sezon kontynuowała w Europie, przystępując do Porsche Tennis Grand Prix w Stuttgarcie. W pierwszej rundzie odniosła sukces z Nastasją Schunk wynikiem 7:6(3), 7:5, jednak w drugiej rundzie pokonała ją Paula Badosa 2:6, 6:4, 6:7(4). Jej kolejnym turniejem na nawierzchni ceglanej były zawody w Madrycie. Udział w nich rozpoczęła od pokonania Oceane Dodin 6:2, 7:5 oraz Kateriny Siniakovej. W trzeciej rundzie przegrała z Jil Teichmann 3:6, 1:6. W Rzymie zwyciężyła Elinę Awanesian 6:4, 7:6(0) oraz Lauren Davis 6:4, 6:3. W meczu trzeciej rundy ponownie lepsza od Kazaszki okazała się Szwajcarka Jil Teichmann 7:6(3), 3:6, 5:7. W maju wystartowała we French Open. W początkowych pojedynkach triumfowała nad Arantxą Rus 6:1, 5:7, 6:2 oraz Katie Volynets 6:4, 6:0. W trzeciej rundzie nie sprostała warunkom postawionym przez Madison Keys 6:3, 1:6, 6:7(3).

Okres gry na kortach trawiastych rozpoczęła od udział w zawodach w s’Hertogenbosch. Rozstawiona z numerem trzecim osiągnęła drugą rundę, do której awansowała dzięki zwycięstwu nad Jamie Loeb 7:5, 6:4. W kolejnej rundzie lepsza okazała się Shelby Rogers, z którą Kazaszka przegrała 2:6, 4:6. Następnie przystąpiła do zmagań w Eastbourne, które także nie były dla niej udane. Swój występ rozpoczęła od drugiej rundy, która jednocześnie była dla niej ostatnią z uwagi na przegraną z Łesią Curenko w trzech setach wynikiem 6:1, 5:7, 3:6. Nic więc nie zapowiadało, że w kolejnym turnieju osiągnie największe dotychczasowe zwycięstwo w karierze.

W turnieju rozgrywanym na wimbledońskiej trawie została rozstawiona z numerem „17”. W pierwszej rundzie zmierzyła się z Coco Vandeweghe 7:6(2), 7:5. Następnie zwycięstwa odniosła z Biancą Andreescu 6:4, 7:6(5), Qinwen Zheng 7:6(4), 7:5 oraz Petrą Martic 7:5, 6:3, dzięki czemu awansowała do ćwierćfinału, wyrównując swój najlepszy dotychczasowy wynik wielkoszlemowy oraz osiągając najlepszy rezultat w Londynie. W ćwierćfinale na jej drodze stanęła Ajla Tomljanović, która musiała zejść z kortu uznając wyższość Rybakiny wynikiem 4:6, 6:2, 6:3. O awansie do finału Wimbledonu miało zadecydować starcie z byłą liderką rankingu oraz mistrzynią Wimbledonu z roku 2019 Simoną Halep. Rumunka podzieliła los swoich poprzedniczek i została pokonana wynikiem 6:3, 6:3. Rybakina została pierwszą osobą z Kazachstanu, która dotarła do półfinału wielkoszlemowego w grze singlowej^[11]. Jednocześnie była najmłodszą finalistką Wimbledonu od czasu Garbiñe Muguruzy w 2015 roku^[12]. Mecz o trofeum rozegrała z Ons Jabeur, pokonując ją w finale 3:6, 6:2, 6:2. Tym samym po raz pierwszy w karierze wygrała turniej wielkoszlemowy, którym jest Wimbledon. Stała się najmłodszą laureatką The Championships od czasu Petry Kvitovej z 2011 roku oraz czwartą najmłodszą aktywną zwyciężczynią Wielkiego Szlema, starszą tylko od Igi Świątek, Bianci Andreescu oraz Emmy Raducanu^[13]. Jej rosyjskie pochodzenie i reprezentowanie Rosji we wcześniejszych latach stało się tematem publicznych dyskusji w świetle jej sukcesu podczas Wimbledonu, albowiem w 2022 roku Wimbledon nie dopuścił do udziału w rywalizacji zawodników reprezentujących Rosję oraz Białoruś z powodu rosyjskiej inwazji na Ukrainie^[14]. Rosyjskie media świętowały zwycięstwo Rybakiny jako narodowy triumf pomimo jej wieloletniej decyzji o rezygnacji z reprezentowania kraju, w którym się narodziła^[15]. Wygrana Wimbledonu nie wiązała się w jej przypadku z awansem w rankingu ani dopisaniem dodatkowych 2000 punktów za zwycięstwo, gdyż władze WTA oraz ATP zadecydowały, że z powodu wykluczenia rosyjskich oraz białoruskich tenisistów, turnieje te nie będą premiować punktowo całego turnieju w swoich rankingach.

Po tym wielkim sukcesie Kazaszka wyjechała do Ameryki, aby tam rozpocząć przygotowania do US Open w północnoamerykańskim swingu. Pierwszy turniej w San Jose nie był udany, gdyż w pierwszej rundzie została odprawiona przez Darię Kasatkinę 6:1, 2:6, 0:6. Następnie udała się do Toronto, lecz tego turnieju też nie mogła zaliczyć do udanych, odnosząc w nim tylko jedną wygraną nad Marie Bouzkovą 7:5, 6:7(3), 6:1. Z turniejem pożegnała się po porażce z Coco Gauff 4:6, 7:6(8), 6:7(3). Przygotowania do ostatniego szlema kontynuowała w Cincinnati, gdzie dotarła do ćwierćfinału. Na jej drodze stanęły: Egipcjanka Mayar Sherif 6:3, 6:2, Hiszpanka Garbiñe Muguruza 6:3, 6:1, Amerykanka Alison Riske-Amritraj 6:2, 6:4. Przed kolejnymi etapami powstrzymała ją inna amerykańska zawodniczka, Madison Keys 2:6, 4:6. Jej marzenia o podboju Nowego Jorku zostały szybko zweryfikowane w pierwszej rundzie przez kwalifikantkę Clarę Burel 4:6, 4:6.^[16]

W dalszej części sezonu wzięła udział w turnieju rangi WTA 250 w Portoroz, który zakończyła jako finalistka. W początkowej fazie imprezy konkurowała z Laurą Siegemund 6:7(4), 6:4, 7:6(8) oraz Terezą Martincovą 6:4, 6:1. Meczu ćwierćfinałowego nie rozgrywała, ponieważ spotkanie zostało poddane przez Łesię Curenko. W półfinale bez problemów wygrała z Aną Bogdan 6:1, 6:1, natomiast w finale po zaciętym meczu została pokonana przez Katerinę Siniakovą 7:6(4), 6:7(5), 4:6. Następnie udała się do Azji, gdzie do rozegrania wybrała tokijski Toray Pan Pacific Open Tennis. Już po pierwszej rundzie pożegnała się z rywalizacją, gdyż Ludmiła Samsonowa nie pozwoliła jej na więcej niż 2:6, 4:6. Po tym meczu ponownie wróciła do Europy, gdzie przystąpiła do turnieju w czeskiej Ostrawie. Dotarła tam do półfinału, ulegając w nim późniejszej zwyciężczyni, Barborze Krejcikovej 6:3, 6:7(4), 4:6. We wcześniejszych spotkaniach mierzyła się z Madison Keys 5:7, 6:3, 6:3, Alaksandrą Sasnowicz 6:7(5), 6:4, 7:5 oraz Petrą Kvitovą 7:6(5), 6:4. Kolejnym turniejem był Masters w Guadalajarze, gdzie po zwycięstwie przeciwko Karolinie Pliskovej 7:6(5), 6:2, z kortu zeszła pokonana w kolejnej rundzie przez Jessicę Pegulę 6:2, 3:6, 6:7(8). Rok zakończyła biorąc udział w BJK Cup Finals, gdzie w zmaganiach grupowych odniosła zwycięstwo przeciwko Brytyjce Harriet Dart 6:1, 6:4 oraz przegraną z Paulą Badosą 2:6, 6:3, 4:6. Sezon 2022 zakończyła jako 22. zawodniczka świata.

W sezonie 2023 na początek roku wybrała 2 turnieje rozgrywane w Adelajdzie. W pierwszym z nich pokonała Danielle Collins 5:7, 6:2, 6:3 i przegrała w następnej rundzie z Martą Kostiuk 7:6(5), 2:6, 3:6, w drugim natomiast od razu została pokonana przez Petrę Kvitovą 3:6, 5:7. Następnie przystąpiła do udziału w Australian Open, w którym to została finalistką. W pierwszych trzech rundach mecze wygrywała z kolejno: Elisabettą Cocciaretto 7:5, 6:3, Kają Juvan 6:2, 6:1, Danielle Collins 6:2, 5:7, 6:2. W czwartej rundzie spotkała się z liderką rankingu Igą Świątek. Pojedynek ten zakończył się zwycięstwem Rybakiny w dwóch setach 6:4, 6:4. W ćwierćfinale grała przeciwko Łotyszce, Jeļenie Ostapenko 6:2, 6:4. Półfinałową rywalką Kazaszki okazała się rozstawiona z numerem dwudziestym czwartym Wiktoryja Azaranka. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Jeleny 7:6(4), 6:3. W meczu o mistrzostwo grała przeciwko Arynie Sabalence. Mecz zakończył się wygraną Białorusinki, która odniosła triumf, wygrywając 6:4, 3:6, 4:6. Ten wynik pozwolił jej na osiągnięcie pierwszej dziesiątki rankingu WTA w dniu 30 stycznia 2023 roku, sprawiając jednocześnie, że była pierwszą zawodniczką reprezentującą Kazachstan, która dotarła do TOP 10, biorąc pod uwagę ranking WTA lub ATP.^[17]

Następnie udała się na Bliski Wschód, gdzie wzięła udział w turnieju w Abu Zabi. Tam jako rozstawiona z trzecim numerem nie przystąpiła do pierwszej rundy, a w kolejnej pokonała Czeszkę Karolinę Pliskovą 6:4, 6:2. W ćwierćfinale lepsza okazała się być Brazylijka Beatriz Haddad Maia 6:3, 3:6, 2:6. W Dubaju po dwóch zwycięstwach z Biancą Andreescu 6:3, 6:4 oraz Marie Bouzkovą 7:5, 6:2, nie przystąpiła do spotkania z Amerykanką Coco Gauff, poddając je walkowerem z powodu problemów z plecami^[18].

Podczas Indian Wells wystartowała jako dziesiąta rozstawiona tenisistka. Pierwsze rundy wygrywała po dwusetowych pojedynkach. Jej rywalkami były kolejno: Sofia Kenin 7:6(6), 7:6(5), Paula Badosa 6:3, 7:5 oraz Warwara Graczowa 6:3, 6:0. W ćwierćfinale pokonała czeską zawodniczkę Karolinę Muchovą 7:6(4), 2:6, 6:4, a w półfinale wyeliminowała kolejny raz w tym sezonie Igę Świątek wynikiem 6:2, 6:2. W meczu o tytuł doszło do rewanżu za finał Australian Open z Aryną Sabalenką 7:6(11), 6:4^[19]. Dzięki temu zwycięstwu Rybakina po raz pierwszy odniosła sukces w turnieju rangi WTA 1000 i awansowała na 7. miejsce w rankingu^[20]. Po tym sukcesie udała się do Miami, aby kontynuować zmagania w Sunshine Double. W początkowej fazie turnieju mierzyła się z Anną Kalinską wynikiem 7:5, 4:6, 6:3, Paulą Badosą 3:6, 7:5, 6:3, Elise Mertens 6:4, 6:3. W ćwierćfinale nie dała szans Martinie Trevisan 6:3, 6:0, a w półfinale pokonała Jessicę Pegulę 7:6(3), 6:4. Mecz finałowy stoczyła przeciwko Petrze Kvitovej, w którym musiała pogodzić się z wygraną Czeszki 6:7(14), 2:6^[21]. Po wypełnionym sukcesami początku roku udała się do Astany, żeby w kwalifikacjach BJK Cup stoczyć pojedynki z Polkami – Magdą Linette 6:4, 6:2 oraz Weroniką Falkowską 6:3, 6:4.

Sezon gry na mączce zainaugurowała podczas Porsche Tennis Grand Prix, podczas którego odniosła zwycięstwo z Jule Niemeier 7:5, 6:3. Kolejnego spotkania z Beatriz Haddad Maią nie dokończyła, gdyż przy wyniku 1:6, 1:3 skreczowała. Następnie udała się do Madrytu, gdzie w pojedynku drugiej rundy przegrała z Anną Kalinską 5:7, 6:4, 2:6. Pomimo dwóch słabszych wyników, awansowała na 6. miejsce w rankingu. Następnie przystąpiła do zawodów w Rzymie. W drugiej rundzie pokonała reprezentantkę gospodarzy, Jasmine Paolini 7:6(4), 6:1. W kolejnej doszło do ponownego spotkania z Anną Kalinską, która skreczowała przy stanie 4:3 dla Rybakiny w pierwszym secie. W czwartej rundzie odniosła zwycięstwo nad Marketą Vondrousovą 6:3, 6:3. Ćwierćfinał stanął pod znakiem trzeciego w sezonie pojedynku z Igą Świątek, która była obrończynią tytułu z 2021 i 2022 roku. Mecz nie został dokończony, gdyż Polka poddała spotkanie z powodu kontuzji prawego uda przy wyniku 2:6, 7:6(3), 2:2. O awansie do finału zadecydowało spotkanie z Jeļeną Ostapenko, którą Kazaszka pokonała identycznym wynikiem jak podczas Australian Open – 6:2, 6:4. Rybakina dotarła tym samym do trzeciego finału rangi WTA 1000 w sezonie. Została trzecią zawodniczą w erze Open, która dotarła w tym samym sezonie do finałów w Australian Open, Indian Wells, Miami oraz Rzymie po Monice Seles w 1991 oraz Mariji Szarapowej w 2012 roku^[22]. W meczu o puchar jej rywalką była ukraińska zawodniczka Anhelina Kalinina, która także nie dokończyła meczu. Spotkanie zakończyło się kreczem przy wyniku 6:4, 1:0. Dzięki temu Jelena wygrała swój drugi tytuł WTA 1000 w karierze oraz pierwszy tytuł tej rangi na nawierzchni ceglanej. Dnia 22 maja 2023 roku dotarła na 4. miejsce w rankingu WTA^[23][24]. Do French Open przystępowała jako jedna z faworytek do tytułu. W dwóch pierwszych rundach bez problemu rozprawiła się z czeskimi zawodniczkami Brendą Fruhvirtovą 6:4, 6:2 oraz Lindą Noskovą 6:3, 6:3. Do meczu trzeciej rundy nie przystąpiła, poddając je walkowerem dla Sary Sorribes Tormo z powodu problemów z układem oddechowym^[25]. Nie przeszkodziło jej do jednak w dalszym awansie, albowiem 12 czerwca 2023 roku osiągnęła najwyższe w karierze 3. miejsce w rankingu singlistek^[26].

Jako pierwszy z turniejów rozgrywanych na trawie wybrała Berlin. W pierwszej rundzie w dwóch setach pokonała kwalifikantkę Polinę Kudermietową, jednak w kolejnej pokonana została przez Chorwatkę Donnę Vekić 7:6(1), 3:6, 4:6. Następnie odwołała swój udział w Eastbourne z powodu choroby wirusowej^[27]. Do Wimbledonu przystępowała jako obrończyni tytułu z ubiegłego roku oraz faworytka do ponownego zwycięstwa. Dotarła w nim do ćwierćfinału, pokonując po drodze: Shelby Rogers 4:6, 6:1, 6:2, Alize Cornet 6:2, 7:6(2), Katie Boulter 6:1, 6:1 oraz Beatriz Haddad Maię 4:1 krecz. W 1/8 finału doszło do rewanżu za ubiegłoroczny finał Wimbledonu i Rybakina była zmuszona opuścić kort jako przegrana po meczu z Ons Jabeur 7:6(5), 4:6, 1:6^[28].

W części sezonu rozgrywanej na twardych kortach w Ameryce Północnej, zmagania rozpoczęła od startu w Montrealu. Dwa pierwsze mecze wygrała z amerykańskimi zawodniczkami Jennifer Brady 6:7(3), 7:6(5), 6:3 oraz Sloane Stephens 6:3, 6:3. W meczu ćwierćfinałowym stoczyła zacięty pojedynek z Darią Kasatkiną 5:7, 7:5, 7:6(8). Jej plany osiągnięcia kolejnego finału zostały ukrócone przez Ludmiłę Samsonową, która w półfinale pokonała ją wynikiem 6:1, 1:6, 2:6. W Cincinnati przystąpiła do starcia w drugiej rundzie z Jeļeną Ostapenko, którą kolejny raz w bieżącym sezonie pokonała 6:7(6), 6:2, 6:4. W trzeciej rundzie skreczowała podczas meczu z Jasmine Paolini 6:2, 2:5 krecz. Następnie udział wzięła w wielkoszlemowym US Open rozstawiona z numerem „4”. W meczu pierwszej rundy pokonała Martę Kostiuk 6:2, 6:1. W kolejnym spotkaniu otrzymała walkower od Ajli Tomljanović, dzięki czemu bezpośrednio awansowała do trzeciej rundy. Na tym etapie zakończyła swój występ, ulegając Soranie Cirstei w trzech setach wynikiem 3:6, 7:6(6), 4:6.^[29]

Następnie Rybakina udała się do Chin, aby tam w Pekinie przystąpić do wznowionego po kilku latach przerwy turnieju rangi WTA 1000. W pierwszej rundzie pokonała reprezentantkę gospodarzy Qinwen Zheng 6:1, 6:2, a w drugiej odprawiła Tatjanę Marię 7:5, 6:0. W trzeciej rundzie odniosła sukces w starciu z młodziutką Mirrą Andriejewą 2:6, 6:4, 6:1. W ćwierćfinale w dwóch setach zwyciężyła z liderką rankingu Aryną Sabalenką 7:5, 6:2, natomiast w półfinale ponownie w tym sezonie lepsza okazała się Ludmiła Samsonowa 6:7(7), 3:6. Ostatnim turniejem w sezonie było WTA Finals rozgrywane w meksykańskim Cancún. Zmagania Rybakina zakończyła na etapie rozgrywek grupowych, nie uzyskując awansu do kolejnej fazy przy bilansie 1:2. Jedyne zwycięstwo odniosła przeciwko Marii Sakkari 6:0, 6:7(4), 7:6(2), a przegrane zanotowała w starciach z Jessicą Pegulą 5:7, 2:6 oraz Aryną Sabalenką 2:6, 6:3, 3:6. Sezon zamknęła uzyskując 4. pozycję w rankingu WTA.

Nowy sezon rozpoczęła od wygranej w turnieju w Brisbane, w finale pokonując bez problemów liderkę rankingu Arynę Sabalenkę 6:0, 6:3. Do decydującego meczu zaprowadziły ją zwycięstwa przeciwko: Olivii Gadecki 6:4, 6:1, Elise Mertens 6:1, 6:0, Anastasiji Potapowej 6:1 krecz, Lindzie Noskovej 6:3, 6:2^[30]. Był to jej szósty tytuł w zawodowej karierze i pierwszy kategorii WTA 500. Kolejny turniej rozegrała w Adelajdzie, gdzie wygrała jeden mecz z Cristiną Bucșą 6:3, 7:5, ulegając w kolejnej rundzie Jekatierinie Aleksandrowej wynikiem 3:6, 3:6. Następnie udała się do Melbourne, gdzie broniła 1300 punktów za ubiegłoroczny finał. Nie udało jej się powtórzyć ani poprawić tego osiągnięcia, gdyż po zwycięstwie w pierwszym meczu z Karoliną Pliskovą 7:6(6), 6:4, w drugim meczu doszło do ogromnej niespodzianki. Po najdłuższym tie-breaku w historii turniejów wielkoszlemowych, Rybakina została wyeliminowana przez Annę Blinkową 4:6, 6:4, 6:7(20)^[31][32].

Następnie udała się na Półwysep Arabski, aby tam przystąpić do kolejnego cyklu zmagań. W Mubadala Abu Dhabi Open występowała jako zawodniczka najwyżej rozstawiona. Początkowe rundy wygrała z Danielle Collins 4:6, 6:3, 6:3 oraz Cristiną Bucșą 6:1, 6:4. W półfinale stanęła przeciwko niej Ludmiła Samsonowa, którą Jelena po raz pierwszy w karierze pokonała 6:0, 4:6, 6:2. W finale zmierzyła się z Darią Kasatkiną, z którą wygrała 6:1, 6:4^[33]. Było to jej drugie zwycięstwo w sezonie i również drugi sukces w turnieju rangi WTA 500. Pasmo dobrych występów kontynuowała w Qatar Total Energies Open, gdzie dotarła do finału. Zawody rozpoczęła od zwycięstw z Zhu Lin 6:2, 6:1 oraz Emmą Navarro 6:1, 6:7(6), 6:4. W ćwierćfinale wygrała mecz przeciwko Leyli Fernandez 6:4, 6:2. O finał zagrała przeciwko Anastasiji Pawluczenkowej 6:2, 6:4. Mecz mistrzowski przegrała z liderką rankingu Igą Świątek wynikiem 6:7(8), 2:6^[34]. W dalszej kolejności przystąpiła do turnieju w Dubaju, gdzie wygrała dwa mecze z Wiktoryją Azaranką 4:6, 6:2 krecz oraz Polką Magdaleną Fręch 7:6(5), 3:6, 6:4. Z udziału w następnej rundzie zrezygnowała, oddając mecz walkowerem dla Włoszki Jasmine Paolini.

Nie przystąpiła do obrony tytułu w Indian Wells wywalczonego przed rokiem, wycofując się z uwagi na problemy z układem pokarmowym^[35]. W Miami natomiast powtórzyła swój rezultat, kończąc turniej jako finalistka. Pierwsze wygrane zanotowała przeciwko Clarze Tauson 3:6, 7:5, 6:4, Taylor Townsend 6:3, 6:7(3), 6:4, Madison Keys 6:3, 7:5. W ćwierćfinale pokonała Marię Sakkari 7:5, 6:7(4), 6:4. Przepustką do finału miał stać się pojedynek z Wiktoryją Azaranką 6:4, 0:6, 7:6(2). Ostatni mecz turnieju stoczyła z Danielle Collins, która w dwóch setach wygrała z Kazaszką 5:7, 3:6^[36].

Na mączce przystąpiła do turnieju w Stuttgarcie. Rozstawiona z numerem czwartym rozpoczęła od wolnego losu, po czym w następnej rundzie odprawiła Wieronikę Kudermietową 7:6(3), 1:6, 6:4. W ćwierćfinale pokonała Włoszkę Jasmine Paolini 6:3, 5:7, 6:3. W starciu półfinałowym zrewanżowała się Idze Świątek za mecz w Katarze i pokonała ją 6:3, 4:6, 6:3. W piątym finale sezonu zmierzyła się z ukraińską zawodniczką Martą Kostiuk, którą bezproblemowo pokonała wynikiem 6:2, 6:2^[37]. Za zwycięstwo oprócz pucharu i nagrody finansowej otrzymała także samochód marki Porsche, ufundowany przez głównego sponsora. W Madrycie dobra forma jej nie opuściła, albowiem doszła do półfinału turnieju. Zmierzyła się z Lucią Bronzetti 6:4, 6:3, Mayar Sherif 6:1, 6:4, Sarą Bejlek 6:1, 6:3, Juliją Putincewą 4:6, 7:6(4), 7:5, a w półfinale zatrzymała ją wiceliderka rankingu Aryna Sabalenka 6:1, 5:7, 6:7(5). Następnie Rybakina podjęła decyzję, że nie przystąpi do obrony tytułu w Rzymie z powodu choroby^[38]. Udała się natomiast do Paryża, gdzie wyrównała swój wynik osiągnięty na kortach Roland Garros. Do ćwierćfinału wygrała wszystkie mecze w dwóch setach z kolejno: Greet Minnen 6:2, 6:3, Arantxą Rus 6:3, 6:4, Elise Mertens 6:4, 6:2 oraz Eliną Switoliną 6:4, 6:3. W 1/8 finału przeszkodą nie do przejścia okazała się Jasmine Paolini 2:6, 6:4, 4:6.

Grę na trawie rozpoczęła od turnieju w Berlinie. Nie był on dla niej udany, gdyż po zwycięstwie nad Wieroniką Kudermietową 6:4, 7:5, w kolejnej rundzie kreczowała podczas meczu z Wiktoryją Azaranką^[39]. Występ na Wimbledonie zaczął się dla niej od wygranych meczów z Eleną-Gabrielą Ruse 6:3, 6:1, Laurą Siegemund 6:3, 3:6, 6:3, Caroline Wozniacki 6:0, 6:1 oraz Anną Kalinską 6:3, 3:0 krecz. W ćwierćfinale pokonała Elinę Switolinę 6:3, 6:2, jednak na etapie półfinału przegrała spotkanie z późniejszą mistrzynią Barborą Krejcikovą 6:3, 3:6, 4:6^[40].

Choć zgłosiła swój udział w igrzyskach olimpijskich w Paryżu, to ostatecznie nie przystąpiła do nich z uwagi na zapalenie oskrzeli^[41]. Przystąpiła do turnieju w Cincinnati, gdzie w pierwszym meczu pokonała ją Leylah Fernandez 6:3, 6:7(3), 4:6. Przed rozpoczęciem zmagań w US Open Rybakina poinformowała za pośrednictwem Instagrama, że zakończyła współpracę ze swoim wieloletnim trenerem Stefano Vukovem^[42]. W Nowym Jorku wygrała starcie w pierwszej rundzie z Destanee Aiavą 6:1, 7:6(1), lecz wycofała się przed swoim drugim meczem z Francuzką Jessiką Ponchet^[43]. Do czasu WTA Finals Rybakina nie brała udziału w żadnych turniejach, a przed samym rozpoczęciem zmagań w Rijadzie poinformowała, że jej nowym trenerem zostanie Goran Ivanišević. W ostatnich zmaganiach sezonu po raz kolejny nie udało jej się wywalczyć awansu z grupy. Zanotowała dwie przegrane – przeciwko Qinwen Zheng 6:7(4), 6:3, 1:6 oraz Jasmine Paolini 6:7(5), 4:6. Na zakończenie turnieju wygrała ostatni mecz grupowy przeciwko Arynie Sabalence 6:4, 3:6, 6:1, ale ten mecz pozostał bez wpływu na dalszą rywalizację. Swój sezon zakończyła na 6. miejscu światowego rankingu.

W odróżnieniu od poprzednich sezonów, sezon 2025 rozpoczęła od udziału w United Cup, gdzie reprezentowała Kazachstan. W fazie grupowej wygrała spotkania przeciwko: Jessice Bouzas Maneiro 6:2, 6:3 oraz Marii Sakkari 6:4, 6:3. W ćwierćfinale wygrała starcie z Laurą Siegemund 6:3, 6:1, natomiast w półfinale została pokonana przez Igę Świątek 6:7(5), 4:6. Następnie przystąpiła do rywalizacji w Melbourne, gdzie dotarła do czwartej rundy. W pierwszym etapie wyeliminowała Emerson Jones 6:1, 6:1, a po niej Ivę Jovic 6:0, 6:3. W trzeciej rundzie pokonała Dajanę Jastremską 6:3, 6:4. W kolejnej fazie zbyt mocna okazała się Madison Keys 3:6, 6:1, 3:6, która tydzień później sięgnęła po trofeum^[44]. Dzień po zakończeniu Chorwat Goran Ivanisevic poinformował, że nie będzie już dłużej z Rybakiną współpracować jako jej trener^[45]. Jako swojego nowego trenera wybrała Włocha Davide Sainguinettiego.

Na Bliski Wschód udała się do Abu Zabi, gdzie broniła tytułu. Odniosła dwa zwycięstwa z Katie Volynets 2:6, 6:4, 6:4 oraz Ons Jabeur 6:2, 4:6, 7:6(4). W półfinale została pokonana przez wracającą po urodzeniu dziecka Belindę Bencic 6:3, 3:6, 4:6. Kolejnym turniejem, w którym uczestniczyła było Qatar TotalEnergies Open. Mając wolny los w pierwszej rundzie, swoje debiutanckie spotkanie wygrała przeciwko Peyton Stearns 6:2, 6:4. Kolejny mecz rozegrała z Rebeccą Sramkovą 7:6(1), 6:2. W ćwierćfinale miała okazję zrewanżować się Idze Świątek za ubiegłoroczny mecz finałowy, jednak Polka nie pozwoliła jej na to i pokonała Kazaszkę 2:6, 5:7.^[46] Następnie wzięła udział w dubajskim turnieju, gdzie dotarła do półfinału. W pierwszym meczu pokonała Japonkę Moyukę Uchijimę 6:3, 6:2, a w kolejnym spotkaniu Paulę Badosę 4:6, 7:6(8), 7:6(2). Ćwierćfinałowe spotkanie rozegrała z Sofią Kenin, wygrywając 6:2, 7:6(2), natomiast w półfinale nie znalazła sposobu na pokonanie Mirry Andriejewej 4:6, 6:4, 3:6.

Zmagania w Sunshine Double rozpoczęła od meczów w Indian Wells. Dwa pierwsze spotkania wygrała przeciwko Suzan Lamens 6:3, 6:3 oraz Katie Boulter 6:0, 7:5, natomiast w czwartej rundzie ponownie młoda rosyjska zawodniczka Mirra Andriejewa była górą 1:6, 2:6. W Miami swój udział zakończyła już po pierwszym meczu z Ashlyn Krueger 4:6, 6:2, 4:6. Nie podjęła się obrony tytułu w Stuttgarcie z uwagi na swój udział w kwalifikacjach BJK Cup w Brisbane, gdzie odniosła zwycięstwa z Yulianą Lizarazo 6:1, 6:2 oraz Kimberly Birrell 6:3, 7:6(4).

Na mączce rozegrała trzy turnieje podprowadzające pod French Open. Pierwszym z nich był Madrid Mutua Open, gdzie odniosła zwycięstwo z Biancą Andreescu 6:3, 6:2, jednak została pokonana przez Elinę Switolinę w kolejnej rundzie. Następnie udała się do stolicy Włoch, gdzie w Rzymie próbowała swoich sił. Spotkanie z Evą Lys zakończyła na swoją korzyść 7:6(3), 6:2, jednak w następnej rundzie Kanadyjka Bianca Andreescu zrewanżowała się Rybakinie za ostatnią porażkę 2:6, 4:6^[47]. Przed samym Roland Garros Jelena zgłosiła swój udział w turnieju w Strasburgu. W pierwszym meczu ograła Chinkę Xinyu Wang 6:1, 6:3, a w następnym pokonała Magdę Linette 7:5, 6:3. Półfinałowe starcie stoczyła z Beatriz Haddad Maią 7:6(7), 1:6, 6:2. W finale spotkała się z Ludmiłą Samsonową, którą pokonała po rozegraniu trzysetowego pojedynku 6:1, 6:7(2), 6:1. Był to jej pierwszy triumf w tym sezonie, a także czwarty wygrany turniej rangi WTA 500 i dziewiąty tytuł wywalczony w karierze^[48]. Grę na French Open zainaugurowała trzysetowym pojedynkiem z Julią Rierą 6:1, 4:6, 6:4. W drugiej rundzie zmierzyła się z Ivą Jovic 6:3, 6:3, a w trzeciej z Jeļeną Ostapenko 6:2, 6:2. Na czwartej rundzie zakończyła swój udział po meczu z Igą Świątek, gdzie po wysoko wygranym pierwszym secie musiała uznać wyższość rywalki w trzysetowym meczu wynikiem 6:1, 3:6, 5:7^[49].

Od turnieju w Queens rozpoczęła przygotowania do imprezy docelowej tej części sezonu, czyli Wimbledonu. Wygrała pierwsze spotkanie z Heather Watson 6:4, 6:2, jednak Niemka Tatjana Maria nie pozwoliła jej na rozegranie kolejnych meczów w turnieju, wygrywając z nią 4:6, 6:7(4). W Berlinie wygrała dwa spotkania: najpierw przeciwko Ashlyn Krueger 6:3, 7:6(3), a następnie z Kateřiną Siniakową 6:4, 7:6(5). Była krok od awansu do półfinału, ponieważ w meczu z Aryną Sabalenką miała kilka piłek meczowych, jednak nie udało jej się wygrać żadnej z nich i to liderka rankingu wygrała ćwierćfinałowe spotkanie 6:7(6), 6:3, 6:7(6). Wimbledon rozpoczęła udanie od meczu z Eliną Awanesian 6:2, 6:1. W kolejnej rundzie pokonała Marię Sakkari 6:3, 6:1. Na etapie trzeciej rundy zakończyła turniej, albowiem została pokonana przez Clarę Tauson 6:7(6), 3:6^[50].

Następnie wyjechała do Ameryki Północnej, w której pierwszy raz od kilku lat przystąpiła do zmagań w Waszyngtonie. Rozstawiona jako trzecia tenisistka, w drugiej rundzie pokonała Kanadyjkę Victorię Mboko 6:3, 7:5. W ćwierćfinale ograła Magdalenę Fręch 6:3, 6:3, a w półfinale po zaciętym boju musiała opuścić kort po przegranej z Leylą Fernandez 7:6(2), 6:7(3), 6:7(3). Podczas turnieju w Montrealu udało się jej dotrzeć do półfinału. Żeby to osiągnąć, mierzyła się kolejno z następującymi zawodniczkami: Hailey Baptiste 6:4, 6:3, Jaqueline Cristian 6:0, 7:6(5), Dajaną Jastremską 5:7, 6:2, 7:5, Martą Kostiuk 6:1, 2:1 krecz. W ostatnim, półfinałowym pojedynku musiała uznać wyższość reprezentantki gospodarzy, Victorii Mboko 6:1, 5:7, 6:7(4). Następnie Kazaszka ogłosiła, że Stefano Vukov ponownie będzie jej głównym trenerem z uwagi na jego odwieszenie przez WTA^[51]. W Cincinnati powtórzyła wynik z Kanady, osiągając półfinał. W pierwszych trzech pojedynkach wygrywała mecze w trzech setach z Renatą Zarazúą 4:6, 6:0, 7:5, Elise Mertens 4:6, 6:3, 7:5 oraz Madison Keys 6:7(3), 6:4, 6:2. W ćwierćfinale doszło do kolejnego starcia z liderką rankingu Aryną Sabalenką, którą Jelena ograła w dwóch setach 6:1 6:4. Półfinał rozegrała z Igą Świątek, która po raz czwarty w bieżącym sezonie pokonała Kazaszkę wynikiem 5:7, 3:6. Na US Open stawiła się z rozstawieniem o numerze dziewiątym. W pierwszej rundzie pokonała Julietę Pareję 6:3, 6:0, a w drugiej Terezę Valentovą 6:3, 7:6(7). W trzecim meczu turnieju wyeliminowała jego mistrzynię z 2021 roku, Emmę Raducanu 6:1, 6:2. W czwartej rundzie została pokonana przez Czeszkę, Marketę Vondrousovą 4:6, 7:5, 2:6^[52].

W azjatyckiej części sezonu zmagania rozpoczęła od występu w Pekinie. Nie mogła go zaliczyć jako udanego, gdyż wygrała w nim tylko jeden mecz z Caty McNally 7:5, 4:6, 6:3. W kolejnym spotkaniu uległa niemieckiej tenisistce Evie Lys 3:6, 6:1, 4:6. Następnie udała się do Wuhan, gdzie została wyeliminowana na etapie ćwierćfinału przez Arynę Sabalenkę 3:6, 3:6. Wcześniej odniosła zwycięstwa z Jaqueline Cristian 6:4, 6:3 oraz Lindą Noskovą 6:3, 6:4. Kazaszka nie była w tym czasie pewna udziału w turnieju kończącym sezon dla ośmiu najlepszych tenisistek w Rijadzie, dlatego przystąpiła do udziału w kolejnych, mniejszych turniejach. W Ningbo sięgnęła po swój dziesiąty tytuł w karierze, w finale pokonując Jekatierinę Aleksandrową 3:6, 6:0, 6:2. W poprzednich rundach mierzyła się kolejno z Dajaną Jastremską 6:4, 6:7(6), 6:3, Ajlą Tomljanović 6:2, 6:0 oraz Jasmine Paolini 6:3, 6:2. Po tym turnieju pojechała do Tokio, gdzie została rozstawiona z drugim numerem. W swoich dwóch pierwszych spotkaniach okazała się lepsza od Kanadyjek – Leyli Fernandez 6:4, 6:3 oraz Victorii Mboko 6:3, 7:6(4). Następnie wycofała się z rywalizacji, powołując się na problemy zdrowotne z plecami, mając już pewny udział w kończących sezon WTA Finals^[53]

W ostatnim turnieju sezonu przystąpiła do rywalizacji rozstawiona z numerem 6. oraz została rozlosowana do grupy „Serena Williams” wraz z Igą Świątek, Amandą Anisimovą oraz Madison Keys^[54]. W pierwszym meczu pokonała Amandę Anisimovą 6:3, 6:1, w kolejnym ograła Igę Świątek, odwracając losy meczu 3:6, 6:1, 6:0. W ostatnim spotkaniu planowo miała wystąpić przeciwko Madison Keys, jednak Amerykanka wycofała się z rywalizacji i Rybakina zmierzyła się z zawodniczką rezerwową, Jekatieriną Aleksandrową, którą odprawiła wynikiem 6:4, 6:4. Dzięki tym zwycięstwom po raz pierwszy awansowała do fazy pucharowej. W półfinale z Jessicą Pegulą ponownie wygrała spotkanie po przegraniu pierwszego seta – 4:6, 6:4, 6:3. W meczu o tytuł zmierzyła się z liderką rankingu WTA, Aryną Sabalenką. Rybakina zrewanżowała się Białorusince za niedawną porażkę w Wuhan i pokonała ją 6:3, 7:6(0). Wygrana turnieju pozwoliła jej zakończyć sezon na piątym miejscu rankingu oraz zarobić rekordową kwotę 5 235 000 dolarów amerykańskich. Było to także jej pierwsze duże zwycięstwo od czasu wygranej w Rzymie w 2023 roku oraz jedenasty tytuł w karierze^[55].