Jerzy Antoniak (profesor)

Jerzy Antoniak

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	7 listopada 1930 Chorzów
Data śmierci	19 sierpnia 2011
Profesor nauk technicznych
Specjalność: mechanizacja górnictwa
Alma Mater	Politechnika Śląska
Doktorat	1964
Habilitacja	1968
Profesura	1974
Prorektor ds. nauki i współpracy z przemysłem
Uczelnia	Politechnika Śląska
Okres spraw.	1984–1990
Odznaczenia

Jerzy Bogdan Antoniak (ur. 7 listopada 1930 w Chorzowie, zm. 19 sierpnia 2011) – polski inżynier mechanizacji górnictwa, nauczyciel akademicki, prof. zw. dr hab. inż. Politechniki Śląskiej.

Urodził się w rodzinie Feliksa i Kazimiery Antoniaków^[1]. Ukończył w 1954 r. studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach i uzyskał dyplom inżyniera mechaniki w zakresie specjalizacji „dźwignice i urządzenia transportowe”, a w 1956 r. na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej - dyplom magistra inżyniera mechanizacji górnictwa. W 1964 r. na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej obronił pracę doktorską pt. „Badania sprężystości stycznej i promieniowej w wykładzinach kół pędnych oraz wpływ jej na wyrównanie naciągów w układach wielolinowych” (promotor: prof. dr hab. inż. Oktawian Popowicz). Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Górniczego Politechniki Śląskiej w 1968 r. na podstawie przedłożonej rozprawy pt. Badania teoretyczne i ruchowe rozkładu obciążeń na liny nośne w układach wyciągowych wielolinowych. W 1969 r. został mianowany docentem w Katedrze Maszyn Górniczych na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej. Rada Państwa nadała mu tytuły naukowe profesora nadzwyczajnego w 1974 r. i profesora zwyczajnego w 1981 r.^[2]

Po studiach, od 1 października 1954 r. pracował w Katedrze Maszyn Górniczych Politechniki Śląskiej. Kierownik Katedry Maszyn Górniczych Wydziału Górniczego (1969–1970), dyrektor Instytutu Maszyn Górniczych (1970–1974), kierownik Zespołu Transportu Pionowego i Poziomego Instytutu Mechanizacji Górnictwa (od 1974) dyrektor Instytutu Mechanizacji Górnictwa Wydziału Górniczego. W latach 1984–1990 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy z przemysłem Politechniki Śląskiej^[1].

W okresie od 1957 do 1961 r. równolegle z pracą na uczelni pracował w KWK „Sośnica” w charakterze kierownika przewozu dołowego, w latach 1977–1981 pracował w charakterze konsultanta w Głównym Biurze Studiów i Projektów w Katowicach, następnie w latach 1983–1991 pracował na niepełnym etacie w Politechnice Lubelskiej, prowadząc wykłady, prace dyplomowe i opiekując się specjalnością „maszyny i urządzenia górnicze i wiertnicze” na Wydziale Mechanicznym, a w latach 1985–1994 - na częściowym etacie konsultanta w CMG KOMAG w Gliwicach^[2].

Uczestniczył w rozwoju i doskonaleniu procesu dydaktycznego specjalności „maszyny i urządzenia górnicze i wiertnicze” na Politechnice Śląskiej i Politechnice Lubelskiej. Prowadził różnego rodzaju zajęcia dydaktyczne, a ostatnio wykłady, seminaria i prace dyplomowe na studiach magisterskich i inżynierskich na Wydziale Górnictwa i Geologii Politechniki Śląskiej^[2].

Autor ponad 20 patentów, 500 publikacji w tym 29 książek oraz skryptów. Był promotorem 18 rozpraw doktorskich i ponad stu prac dyplomowych magisterskich i inżynierskich oraz 2 doktorów honoris causa nadanych przez Politechnikę Śląską: prof. zw. dr. hab. inż. Oktawianowi Popowiczowi oraz prof. dr. inż. Klausowi Spiesowi, był recenzentem kilkudziesięciu prac doktorskich, których obrony odbywały się na Politechnice Śląskiej, AGH w Krakowie, Politechnice Wrocławskiej, Politechnice Częstochowskiej, Politechnice Warszawskiej i Politechnice Lubelskiej oraz recenzentem przewodów habilitacyjnych oraz opiniodawcą wielu wniosków w postępowaniach o nadanie tytułu naukowego profesora. Był członkiem różnych Rad Naukowych, Rad Naukowo-Technicznych, Państwowej Rady Górnictwa Rady Dozoru Technicznego, Komisji Nagród Państwowych, Komitetu Redakcyjnego Archiwum Górnictwa PAN oraz Komitetu Naukowego Problemów Maszyn Roboczych Akademii Inżynierskiej w Polsce, a także przewodniczącym Sekcji Mechanizacji i Elektryfikacji Górnictwa w Komisji Górniczej Oddziału PAN w Katowicach oraz członkiem Komisji Mechanizacji Górnictwa przy Komitecie Górnictwa PAN. W Polskim Towarzystwie Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej w latach 1968 do 1978, będąc kolejno sekretarzem, członkiem i przewodniczącym Zarządu Oddziału Gliwickiego, a następnie Zastępcą Sekretarza Generalnego i Wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego w Warszawie^[2].

Członek ZMP. Przewodniczący Zarządu Uczelnianego ZMP przy Politechnice Śląskiej. Członek Egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach (1956–1958), I Sekretarz OOP PZPR przy Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej (1962–1965). Członek FJN, członek Prezydium WK FJN w Katowicach. Członek Państwowej Rady Górniczej^[1].

Pochowany 25 sierpnia 2011 r. na cmentarzu Centralnym w Gliwicach^[3] (sektor LA9-5-11)^[4].

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2000)^[5]
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976)^[6]
• Srebrny Krzyż Zasługi (1970)^[7]
• Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1989)^[8]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Złota Odznaka Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej (2008)^[9]
• Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej (1970)^[7]

Źródło:^[10].

• Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia III (1965)^[11]
• Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia III w dziedzinie nauki (1969)^[7]
• Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej (1977)^[12]
• Nagroda Państwowa I stopnia zespołowa za rozwój i badania górniczych urządzeń wyciągowych (1980)^[10]
• Nagroda Ministra Edukacji Narodowej zespołowa stopnia III (1988)^[13]
• Nagroda Prezesa Rady Ministrów zespołowa za wdrażanie i rozwój górniczych przenośników taśmowych (2000)^[10]