Jerzy Zegalski
| Data i miejsce urodzenia |
28 marca 1927 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 listopada 2007 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Halina Zegalska[1] |
| Lata aktywności |
1950 – 2007 |
| Zespół artystyczny | |
| Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach | |
| Odznaczenia | |
     | |
Jerzy Zegalski (ur. 28 marca 1927 w Poznaniu, zm. 9 listopada 2007 w Krakowie) – polski reżyser teatralny, dyrektor artystyczny teatrów, tłumacz sztuk teatralnych, profesor sztuki dramatycznej[2].
Życiorys
Ukończył Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1950). Był pracownikiem naukowym Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk (1949–1950), wieloletnim wykładowcą, dziekanem i prodziekanem Wydziału Reżyserii Dramatu (1974–1981, 1993–1996) i prorektorem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1975–1978), wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1978–1981) i Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (1981–1982), prodziekanem na Akademii Muzycznej w Krakowie (1993–1996). Jego wychowankami na krakowskiej reżyserii byli m.in. Mikołaj Grabowski, Krystian Lupa oraz Tadeusz Bradecki.
Pracował na stanowisku reżysera w Teatrze Polskim w Poznaniu i Teatrze Nowym w Poznaniu (1950–1953), Operetce Śląskiej w Gliwicach (1954–1955), Operze Śląskiej (1955–1957), Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1960–1961), Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1975–1977). Był kierownikiem literackim Teatru Ludowego w Krakowie (1957–1958) za dyrekcji Krystyny Skuszanki.
Pełnił obowiązki dyrektora artystycznego Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie (1953–1954), Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze (1958–1960), Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1961–1967, 1977–1981), Teatru Polskiego w Poznaniu (1967–1970), Teatru Nowego w Łodzi (1970–1974) i Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach (1981–1992)[2].
W latach 1946–1948 był członkiem PPR, od 1949 roku należał do PZPR. W 1959 roku był delegatem na III Zjazd PZPR, w latach 1979–1980 był członkiem Komitetu Miejskiego PZPR.
Zmarł w Krakowie, pochowany 15 listopada 2007 w grobie artystów scen krakowskich na cmentarzu Salwatorskim (sektor J, rząd 1, nr grobu 18)[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)
- Złoty Krzyż Zasługi (1965)
- Medal 40-lecia Polski Ludowej (1985)
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[4]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
Nagrody i wyróżnienia
- Wyróżnienie na V Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu za inscenizację Koriolana Williama Shakespeare'a w Teatrze im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1963)
- Nagroda na VIII Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu za reżyserię Dziadów Adama Mickiewicza w Teatrze im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1966)[6]
- Nagroda PWRN w Białymstoku za całokształt pracy artystycznej w teatrze białostockim (1967)
- Złota Maska za reżyserię pierwotnej wersji dramatu Caligula Alberta Camusa w Teatrze Śląskim w Katowicach (1989)
Źródło:[2].
Przypisy
- ↑ Wszędzie pozostawiał po sobie dobrą pamięć [online], www.encyklopediateatru.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
- 1 2 3 4 Jerzy Zegalski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2025-09-20].
- ↑ Parafia Najświętszego Salwatora: Śp. Jerzy Zegalski. Cmentarz Parafialny w Krakowie. Grobonet. Ogólnopolska wyszukiwarka osób pochowanych. [dostęp 2025-11-04].
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 103, poz. 1410 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 28 lutego 1955 r. nr 0/350 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
- ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 1140. ISBN 83-223-2073-6.
- ↑ Michał Misiorny. Notatnik toruński. VIII Festiwal Teatrów Polski Północnej. „Litery”. Rok V, Nr 8 (56), s. 14, sierpień 1966. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Prasowe RSW „Prasa”. [dostęp 2025-09-20].