John Virgo

John Trevor Virgo
ilustracja
Pseudonim

JV

Data i miejsce urodzenia

4 marca 1946
Salford

Data i miejsce śmierci

4 lutego 2026
Benalmádena

Gra zawodowa

1976—1994

Najwyższy ranking

10 (1979/80)

Najwyższy break

139 English Professional Championship 1979

Breaki 100+ pkt.

39

Nierankingowe

4

UK Championship

1979

John Trevor Virgo (ur. 4 marca 1946 w Salford, zm. 4 lutego 2026 w Benalmádenie) – angielski zawodowy snookerzysta i komentator sportowy. Po osiągnięciu sukcesów jako amator Virgo przeszedł na zawodowstwo w 1976 roku, w wieku 30 lat, i zdobył cztery tytuły mistrzowskie w swojej karierze, w tym UK Championship 1979, gdzie pokonał w finale ówczesnego mistrza świata Terry'ego Griffithsa 14:13. Zajął drugie miejsce w turnieju Champion of Champions w 1980 roku, był półfinalistą Mistrzostw świata w 1979 roku i British Open w 1986 roku. Zakończył karierę zawodową w 1994 roku.

Virgo odniósł sukcesy w karierze telewizyjnej, pracując dla BBC. W latach 1991–2002 był współprowadzącym programu Big Break u boku Jima Davidsona, a od przejścia na emeryturę aż do śmierci komentował w BBC turnieje snookerowe Triple Crown. Znany ze swoich chwytliwych komentarzy i imitowania innych zawodników, został wpisany do Galerii Sław World Snooker Tour w 2023 roku. Virgo zmarł w lutym 2026 roku w swoim domu w Hiszpanii w wieku 79 lat. W kwietniu 2026 roku odbył się specjalny turniej zaproszeniowy, John Virgo Trophy, w formule snooker 900, upamiętniający jego życie i pracę.

Wczesne życie

John Trevor Virgo urodził się 4 marca 1946 roku w domu przy Robertson Street w Salford jako najmłodsze dziecko Williama, operatora dźwigu stoczniowego, i jego żony Florence, ekspedientki sklepowej. Rodzina jego matki pochodziła z okolic Salford, a rodzina ojca z Newport w Walii, chociaż jego ojciec urodził się w Hereford. Virgo miał czworo starszego rodzeństwa: brata i trzy siostry. Rodzina mieszkała w dwupiętrowym domu szeregowym, w którym nie było bieżącej wody ani toalety[1].

Virgo zaczął grać w snookera w wieku ośmiu lat, gdy na Boże Narodzenie dostał stół bilardowy o wymiarach sześć na trzy stopy. W wieku 12 lat zaczął uczęszczać do klubu bilardowego na Small Street w Salford, mimo że jego ojciec nazywał go „jaskinią nieprawości” i zabraniał mu tam chodzić[2]. Uczęszczał do Ordsall Secondary Modern School, ale w wieku 15 lat opuścił szkołę, aby pracować jako goniec w firmie inżynieryjnej[3].

Kariera snookerowa

Amatorska

Virgo trenował w Potters Club w Salford i zdobył reputację wygrywając kilka meczów o duże wygrane. Jako amatorski snookerzysta wygrał w 1962 roku National Under-16 Championship, a w 1965 roku National Under-19 Championship. W sumie reprezentował Anglię w amatorskich mistrzostwach piętnaście razy. Jego pierwszym godnym uwagi występem w dużym turnieju był amerykański turniej bilardowy w 1973 roku dla The Indoor League, gdzie przegrał w półfinale[4]. Virgo dotarł do finału Pontins Open w 1975 roku, ale przegrał 1–7 z mistrzem świata Rayem Reardonem, pomimo otrzymania 25-punktowej przewagi na starcie partii. Wygrał Coral Pairs Championship w 1976 roku z kolegą z Salford, Paulem Medatim.

Profesjonalna

Virgo przeszedł na zawodowstwo w 1976 roku w wieku 30 lat, będąc wówczas jednym z najmłodszych graczy w lidze[5]. W tym samym roku zaliczył swojego pierwszego maksymalnego breaka w meczu z Royem Andrewarthą. W 1977 roku dotarł do półfinału UK Championship, ale przegrał z późniejszym zwycięzcą, Patsym Faganem, 8–9[6].

W 1979 roku Virgo przeniósł się na południe i dołączył do grupy snookerzystów, którymi zarządzał Henry West. Jego kariera snookerowa osiągnęła szczyt w 1979 roku, kiedy dotarł do półfinału Mistrzostw Świata, przegrywając 12–19 z późniejszym wicemistrzem Dennisem Taylorem. W 28. partii Virgo był blisko uzyskania maksymalnego breaka, ale chybił dwunastą czarną bilę. Wygrał UK Championship w 1979 roku, które wówczas nie było imprezą rankingową. W drodze do finału pokonał Tony'ego Meo, Steve'a Davisa i Dennisa Taylora. Virgo pokonał w finale panującego mistrza świata Terry'ego Griffithsa 14–13, pomimo odjęcia dwóch partii z powodu nieporozumienia dotyczącego godziny rozpoczęcia kolejnej sesji gry; przybył na mecz z 20-minutowym opóźnieniem[7][8]. Jego zwycięstwo nie zostało nagłośnione, ponieważ w tym czasie operatorzy telewizyjni strajkowali[9].

W październiku 1980 roku Virgo zajął drugie miejsce w turnieju Champion of Champions w New London Theatre, przegrywając w finale z Dougiem Mountjoyem 8–10[10]. Osiągnął najwyższą pozycję w rankingu, 10. miejsce na świecie, w sezonie 1979–80. Virgo nie dotarł do półfinału ważnego turnieju zawodowego aż do Jameson International w 1982 roku. Był drugi w Australian Masters w 1984 roku i wygrał inauguracyjną Professional Snooker League w 1984 roku[11]. Nagrodą dla zwycięzcy miało być 50 000 funtów i złoty kij, ale sponsorowi skończyły się pieniądze w trakcie turnieju i Virgo nie otrzymał nic za swoje zwycięstwo.

W 1986 roku Virgo dotarł do półfinału British Open, przegrywając 4–9 z Williem Thornem. W 1987 roku pokonał Steve'a Davisa na tym samym turnieju, co oznaczało pierwszy raz, gdy Davis nie dotarł do transmitowanych w telewizji etapów profesjonalnego turnieju. Od 1987 do 1989 roku Virgo był przewodniczącym Światowego Stowarzyszenia Zawodowego Bilarda i Snookera (WPBSA). Sezon 1989/90 zakończył na 14. miejscu w rankingu światowym, ale w kolejnym sezonie wypadł z elitarnej szesnastki[12]. W sierpniu 1993 roku Virgo wszedł do fazy kwalifikacyjnej UK Championship 1993 w Blackpool. Ze względu na zobowiązania związane z Big Break miał trudności ze znalezieniem czasu na treningi, a porażka 2–5 ze Spencerem Dunnem skłoniła go do decyzji o nieuczestniczeniu w Mistrzostwach Świata w 1994 roku[5].

Kariera telewizyjna

W ramach swoich występów pokazowych Virgo wykonywał triki i komediowe imitacje innych ówczesnych snookerzystów[13][14]. Zainspirował się obserwowaniem północnoirlandzkiego gracza Jackiego Rei, który również prezentował triki[13]. Virgo został zaproszony do występu w telewizji w przerwie mistrzostw świata w snookerze. Snooker był wówczas mniej więcej tak samo popularny na wyspach co piłka nożna, co pomogło w karierze Virgo w branży rozrywkowej[13].

W latach 1991–2002 Virgo był współprowadzącym teleturnieju Big Break, opartego na snookerze, wraz z Jimem Davidsonem. W 30-minutowym programie trzech uczestników rywalizowało z trzema snookerzystami w formacie trzech rund, aby wygrać nagrody. Kiedy Davidson poprosił Virgo o wyjaśnienie zasad pierwszej rundy, Virgo powtarzał swoje hasło: „wbij tyle bil, ile zdołasz”. Po tej rundzie Virgo prezentował segment trików snookerowych, w którym przegrany uczestnik starał się zdobyć nagrodę pocieszenia, wykonując trik snookerowy zademonstrowany przez Virgo[15].

Virgo był telewizyjnym komentatorem snookera, pracującym głównie dla BBC. Zadebiutował jako komentator na Mistrzostwach Świata w 1985 roku. W późniejszych latach Virgo był znany ze sloganów, takich jak „Dokąd zmierza biała bila?”, jeśli widział, że niewłaściwa bila zmierza ona w kierunku kieszeni (co skutkowałoby faulem), oraz „zawsze jest luka”, gdy gracze byli w stanie uderzyć bilę, która wydawała się niedostępna. W podcaście Talking Snooker we wrześniu 2021 roku Virgo ogłosił, że on i jego kolega Dennis Taylor zostaną usunięci z BBC pod koniec sezonu. W kwietniu 2022 roku poinformowano, że ich współpraca z BBC zostanie przedłużona na sezon 2022/23, ale pod koniec 2022 roku zespół produkcyjny BBC poinformował Virgo, że pozostanie w BBC w „dającej się przewidzieć przyszłości”[16].

W kwietniu 2023 roku Virgo został 35. osobą wprowadzoną do Galerii Sław World Snooker Tour[17]. Ostatnia transmisja z udziałem Virgo jako komentatora miała miejsce siedemnaście dni przed jego śmiercią, podczas finału Masters w 2026 roku, w którym Kyren Wilson pokonał Johna Higginsa[18].

Inne działania

W 1985 roku Virgo kupił udziały w koniu wyścigowym Jokist i przez pewien czas go utrzymywał. Jak przyznał w wywiadzie po latach, nie udało mu się jednak na nim zarobić[3].

Virgo wydał trzy książki. Napisał hołd dla Alexa Higginsa zatytułowany Let Me Tell You About Alex, który ukazał się w lutym 2011 roku. Jego książka Amazing Snooker Trick Shots została wydana w kwietniu 2012 roku[19]. W 2017 roku ukazała się jego autobiografia zatytułowana Say Goodnight, JV, oparta na jego powiedzonku z Big Break[20].

W 2012 roku Virgo zagrał samego siebie w debiutanckim słuchowisku radiowym Nicholasa Gleavesa Sunk, w którym pomaga młodemu mężczyźnie spełnić marzenie o zostaniu mistrzem snookera i uniknąć życia przestępczego. Słuchowisko zostało wyemitowane w BBC Radio 4[21]. Virgo współpracował z firmą produkującą stoły bilardowe i snookerowe, Liberty Games, przy tworzeniu internetowej serii filmów z trikami, znanej jako Trick Shot Academy[22]. W 2014 roku Virgo wydał aplikację z trikami, John Virgo's Snooker Trick Shots, dostępną na urządzenia z systemami Apple i Android[23].

Po jego śmierci rozegrano inauguracyjny turniej zaproszeniowy John Virgo Trophy w formacie Snooker 900. Odbył się on w dniach 11–12 kwietnia w Goffs w hrabstwie Kildare w Irlandii. Wzięło w nim udział czterech zawodników: Ronnie O’Sullivan, Mark Williams, John Higgins i Stephen Hendry[24]. Zwycięzcą turnieju został Ronnie O’Sullivan, który pokonał w finale Johna Higginsa 6-0[25][26].

Życie osobiste i śmierć

Virgo zmagał się z problemem hazardu w trakcie swojej kariery, zwłaszcza gdy jego zarobki z profesjonalnego snookera spadły po połowie lat 80. Kiedyś przegrał 10 000 funtów w ciągu dwóch tygodni, obstawiając wyścigi konne. Pożyczył 200 000 funtów pod hipotekę domu, aby utrzymać pozory sukcesu. Jego dom w Surrey został zajęty przez wierzycieli[27][3].

Ożenił się trzy razy i miał dwoje dzieci. Miał syna ze swoją pierwszą żoną Susan, ale opuścił ją pod koniec lat 70., aby zamieszkać z Avril, która została jego drugą żoną. Mieli córkę, zanim rozstali się w 1991 roku. W 2009 roku poślubił Rosie (z domu Ries), dyrektorkę wydawniczą. Para przeniosła się na Costa del Sol w Hiszpanii w 2020 roku, ponieważ cieplejszy klimat przyniósł ulgę w długotrwałym urazie szyi Virgo[28].

Zmarł 4 lutego 2026 roku w wieku 79 lat w Benalmádenie w Hiszpanii na skutek pęknięcia aorty[29][30].

Występy w turniejach w karierze

Turniej 1973/
74		 1974/
75		 1975/
76		 1976/
77		 1977/
78		 1978/
79		 1979/
80		 1980/
81		 1981/
82		 1982/
83		 1983/
84		 1984/
85		 1985/
86		 1986/
87		 1987/
88		 1988/
89		 1989/
90		 1990/
91		 1991/
92		 1992/
93		 1993/
94
Ranking[31][i] [ii] [ii] [ii] [iii] 18 19 10 12 13 19 14 18 19 19 19 15 13 14 31 49 72
Turnieje rankingowe
Dubai Classic nie rozegrano NR 3R 1R 1R LQ A
Grand Prix nie rozegrano SF 2R 2R 1R 2R 2R 1R 2R 1R 1R LQ LQ
UK Championship nie rozegrano nierankingowy LQ 2R 2R 2R QF 1R 1R 1R LQ LQ
European Open nie rozegrano 3R 2R 2R 2R LQ A
Welsh Open nie rozegrano 2R LQ WD
International Open nie rozegrano NR SF 1R 2R 2R 2R QF 2R 1R nie rozegrano 1R WD
Thailand Open nie rozegrano nierankingowy nie rozegrano 3R 2R 1R LQ A
British Open nie rozegrano nierankingowy 2R SF QF 2R 2R 1R 1R 1R LQ WD
World Championship A A A 1R LQ SF 2R 1R 2R 1R 1R 1R 1R 1R 1R 2R 2R 1R LQ LQ A
Turnieje nierankingowe
The Masters A A A A A A 1R A A 1R 1R A A A A 1R 1R 1R A A A
Irish Masters A A A A A A A 1R A A A A A A A A A A A A A
Pontins Professional A A A A A A W QF QF A A QF A QF A A A A A A A
European League nie rozegrano W nie rozegrano A A A A A A A A
Dawne turnieje rankingowe
Canadian Masters nie rozegrano nierankingowy nie rozegrano nierankingowy 2R nie rozegrano
Hong Kong Open nie rozegrano nierankingowy NH 3R nie rozegrano
Classic nie rozegrano nierankingowy 1R QF 2R 2R 3R 3R 3R 1R 3R nie rozegrano
Strachan Open nie rozegrano 1R MR NR
Former non-ranking tournaments
Norwich Union Open 1R nie rozegrano
Canadian Club Masters nie rozegrano QF nie rozegrano
Canadian Masters NH QF A SF A A A A nie rozegrano A A A R nie rozegrano]
Tolly Cobbold Classic nie rozegrano A SF A A A A nie rozegrano
Bombay International nie rozegrano A W nie rozegrano
Champion of Champions nie rozegrano A NH F nie rozegrano
International Open nie rozegrano QF rankingowy nie rozegrano Ranking
Classic nie rozegrano SF A A 1R rankingowy nie rozegrano
Pontins Brean Sands nie rozegrano SF nie rozegrano
UK Championship nie rozegrano SF QF W 2R 1R QF 1R rankingowy
British Open nie rozegrano RR RR 2R LQ RR rankingowy
New Zealand Masters nie rozegrano 1R nie rozegrano A A nie rozegrano
Australian Masters nie rozegrano A A A A A F QF A A NH R nie rozegrano
English Professional Championship nie rozegrano 2R nie rozegrano QF QF 2R 2R 1R nie rozegrano
Norwich Union Grand Prix nie rozegrano A QF A nie rozegrano
World Seniors Championship nie rozegrano 1R nie rozegrano
  1. ↑ Od sezonu 2010/11 pokazuje ranking na początku sezonu.
  2. 1 2 3 Był amatorem.
  3. ↑ Nowi gracze w Tourze nie mają rankingu.

Finały w karierze

Finały nierankingowe: 6 (4-2)

Legenda
UK Championship (1–0)[14]
Inne (3–2)
Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy
Zwycięzca 1. 1979 UK Championship Walia Terry Griffiths 14–13

[14]

Zwycięzca 2. 1980 Bombay International KanadaKlif Thorburn 13–7 [14]
Zwycięzca 3. 1980 Pontins Professional WaliaRay Reardon 9–6 [14]
Finalista 1. 1980 Champion of Champions Walia Doug Mountjoy 8–10 [14]
Zwycięzca 4. 1984 Premier League Snooker Irlandia Północna Dennis Taylor Round-Robin [14]
Finalista 2. 1984 Australian Goldfields Open Anglia Tony Knowles 3–7 [32]

Finały Pro-am: 1 (0-1)

Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy
Finalista 1. 1975 Pontins Spring Open Walia Ray Reardon 1–7 [33]

Przypisy

  1. ↑ John Virgo obituary: snooker champion who found a TV audience. The Times, 2026-02-04. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  2. ↑ John Skilbeck: John Virgo obituary: Snooker, Big Break and BBC commentary - the Salford sage leaves his stage. BBC Sport, 2026-02-04. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  3. 1 2 3 Angela Wintle: John Virgo: ‘As a gambling addict I lost £10,000 in two weeks’. The Daily Telegraph, 2017-12-03. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  4. ↑ Join Fred Trueman for a pint and a game of darts with “Indoor League: Volume 2”. Cision News. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  5. 1 2 John Virgo. wst.tv. [dostęp 2026-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-18)]. (ang.).
  6. ↑ Crucible Characters: John Virgo. Chester Standard, 2020-05-03. [dostęp 2026-06-10]. (ang.).
  7. ↑ Angela Wintle: Big Break star John Virgo on trick shots, snooker legends and his Cobham home. 2014-01-11. [dostęp 2026-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-12)]. (ang.).
  8. ↑ Ron Florax: 1979 UK Championship. CueTracker. [dostęp 2026-06-10]. (ang.).
  9. ↑ Rachael Bletchly: Snooker ace John Virgo reveals how gambling addiction nearly ruined his life. Daily Mirror, 2017-10-27. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  10. ↑ Ron Florax: 1980 Champion Of Champions. CueTracker. [dostęp 2026-06-10]. (ang.).
  11. ↑ Ron Florax: 1984 Professional Snooker League - Finishes. CueTracker. [dostęp 2026-06-10].
  12. ↑ Eric Hayton: The CueSport Book of Professional Snooker. Lowestoft: Rose Villa Publications, 2004, s. 119–123. ISBN 0-9548549-0-X.
  13. 1 2 3 John Virgo, the voice of snooker on the BBC, dies aged 79. The Telegraph. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  14. 1 2 3 4 5 6 7 John Virgo, much loved snooker icon, dies age 79. World Snooker Tour. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  15. ↑ John Virgo, snooker legend and commentator dies aged 79. The Times. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  16. ↑ John Virgo staying on BBC commentary for the World Snooker Championship and beyond. Sporting Life, 2023-03-30. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  17. ↑ Steve Jones, Sally Hurst, Snooker world turns out in Sheffield to remember John Virgo, „BBC News”, 16 kwietnia 2026 [dostęp 2026-06-11] (ang.).
  18. ↑ John Virgo: Book review: Amazing Snooker Trick Shots. ISBN 978-1-921804-67-0.
  19. ↑ Snooker legend John Virgo reflects on his highs and lows throughout a fascinating career in his autobiography Say Goodnight, JV!. Sporting Life, 2018-02-10. [dostęp 2026-06-09]. (ang.).
  20. ↑ Sunk.
  21. ↑ Trick Shot Academy. [dostęp 2026-06-09]. (ang.).
  22. ↑ John Virgo's Snooker trickshot App. Presswire, 8 April 2014. [dostęp 2026-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-28)]. (ang.).
  23. ↑ Lee Davey: Ronnie O'Sullivan and Stephen Hendry to renew rivalry for first time in 15 years in new four-player tournament. 2026-02-13. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  24. ↑ RONNIE O’SULLIVAN claim the inaugural John Virgo Trophy. snooker900.tv, 2026-04-14. [dostęp 2026-07-08]. (ang.).
  25. ↑ Michael Day: Ronnie O'Sullivan whitewashes John Higgins in final to win John Virgo Trophy ahead of Crucible bid. TotallySnookered.com, 2026-04-12. [dostęp 2026-07-08]. (ang.).
  26. ↑ John Jones: John Virgo’s two failed marriages, house repossessed and past addiction struggle. Daily Express, 2025-05-04. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  27. ↑ Snooker legend John Virgo dies aged 79 as tributes pour in. Manchester Evening News. [dostęp 2026-06-09]. (ang.).
  28. ↑ Abbie Meehan: John Virgo's cause of death, BBC star's final hours, tragic Jim Davidson call. Wales Online, 2026-04-17. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  29. ↑ Elizabeth Botcherby, Michael Emons: Snooker legend Virgo dies aged 79. BBC, 2026-02-04. [dostęp 2026-06-10]. (ang.).
  30. ↑ Ranking History. snooker.org. [dostęp 2026-05-14]. (ang.).
  31. ↑ John Virgo obituary: snooker champion who found a TV audience. The Times. [dostęp 2026-05-12]. (ang.).
  32. ↑ Pontins events. 2012-02-28. [dostęp 2026-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-28)]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.