Julius Alexander Elwanger

Julius Alexander Elwanger
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

21 kwietnia 1807
Oderaue

Data i miejsce śmierci

20 listopada 1878
Berlin

Nadburmistrz Wrocławia
Okres

od 24 września 1851
do 10 września 1863

Następca

Arthur Johnson Hobrecht

Odznaczenia
IV Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy)[1]

Julius Alexander Elwanger (ur. 21 kwietnia 1807[2] w Oderaue, zm. 20 listopada 1878 w Berlinie) – pruski i niemiecki urzędnik, nadburmistrz Wrocławia od 1851 do 1863[3][4].

Ukończył gimnazjum we Wrocławiu, a następnie studia prawnicze, które odbywał na uczelniach w Berlinie i Heidelbergu w latach 1826–1829. W latach 1847–1850 zajmował różne stanowiska urzędnicze we Wrocławiu[2]. Urząd nadburmistrza sprawował od 24 września 1851 do 10 września 1863 r. Wspierał rozwój handlu i przemysłu we Wrocławiu. Za jego kadencji wprowadzona została nowa ordynacja miejska dla 6 prowincji pruskich (1853 r.), zwiększająca w mieście uprawnienia władz wykonawczych[4]. Doszło też do otwarcia linii kolejowej Wrocław – Poznań (1856 r.) i zbudowania dworca kolejowego Wrocław Główny. Przed rokiem 1855 przeprowadzono pierwszą nowoczesną triangulację miasta[4], a następnie doszło do wytyczenia i zabudowy obecnej ulicy Piłsudskiego jako jednej z głównych ulic miasta[5]. Zreformował magistrat wrocławski, pod koniec jego kadencji zaczęto budowę nowej siedziby władz miejskich. Po ustąpieniu z funkcji nadburmistrza w wyniku przegranych wyborów wyjechał do Kilonii, gdzie pracował m.in. jako wiceprezydent Rejencji[6][4], a od 1872 r. był tajnym nadradcą ministerstwa finansów w Berlinie[6][4]. Po wojnie francusko-pruskiej został przewodniczącym Zarządu Fundacji Inwalidów Rzeszy (Reichsinvalidenfondsverwaltung). W pruskim Landtagu był członkiem Izby Panów[4].

Przypisy

  1. ↑ Na podstawie portretu w infoboxie
  2. 1 2 Holtz 2003 ↓, s. 565.
  3. ↑ Okólska 2007 ↓, s. 17.
  4. 1 2 3 4 5 6 Encyklopedia 2000 ↓.
  5. ↑ Okólska 2007 ↓, s. 18-19.
  6. 1 2 Okólska 2007 ↓, s. 19.

Bibliografia