Kōmeitō

Kōmeitō
公明党
ilustracja
Państwo

 Japonia

Skrót

KP

Lider

Natsuo Yamaguchi

Data założenia

17 listopada 1964

Adres siedziby

17 Minamimoto-machi
Shinjuku, Tokio
Japonia

Ideologia polityczna

konserwatyzm[1],
pacyfizm

Poglądy gospodarcze

trzecia droga[2]

Liczba członków

462,085 (2016)[3]

Barwy

     różowy

Obecni posłowie
29/465
Obecni senatorowie
28/245
Strona internetowa

Kōmeitō (jap. 公明党 Kōmei-tō; oficjalna nazwa po ang.: Komeito[4][5], dawniej New Komeito) – japońska konserwatywna partia polityczna. Silnie związana ze świeckim, buddyjskim ruchem religijnym Sōka Gakkai (Stowarzyszenie Tworzenia Wartości), działającym w oparciu o nauki XIII-wiecznego mnicha buddyjskiego, Nichirena[6].

Od 1999 roku (z wyjątkiem lat 2009–2012, kiedy u władzy była Partia Demokratyczna, Minshu-tō; ang. Democratic Party of Japan) jest w koalicji z Partią Liberalno-Demokratyczną (Jiyū-minshu-tō, w skrócie Jimin-tō; ang. Liberal Democratic Party, LDP).

W październiku 2025 partia wycofała się z koalicji z LDP i postanowiła przejść do Opozycji. W styczniu 2026 roku zdecydowała połączyć się z Konstytucyjną Partią Demokratyczną i stworzyć Sojusz Centro-Reformistyczny (中道改革連合 Chūdō Kaikaku Rengō)[7]. W przedterminowych wyborach, w 2026 roku, sojusz ten uzyskał 49 mandatów.

Historia

Początki partii sięgają 1961 roku wraz z powołaniem Kōmei Seiji Renmei (公明政治連盟, Ligi Polityki Czystych Rządów lub inaczej Politycznej Federacji na rzecz Czystych Rządów). Rok później utworzono organ prasowy Kōmei Shimbun. W 1964 roku powstała partia polityczna o nazwie Kōmeitō (Partia Czystych Rządów, ang. Clean Government Party)[8]. Od lat 70. XX wieku utrzymuje poparcie na poziomie około 10%[9].

W latach 90. XX wieku w japońskim krajobrazie politycznym zaszły poważne przemiany. Kōmeitō została oficjalnie rozwiązana w 1994 roku, aby stać się partnerem rządu koalicyjnego. Współpraca zakończyła się niepowodzeniem i byli parlamentarzyści Kōmeitō połączyli siły, aby w 1998 roku utworzyć Shin-Kōmeitō (Nową Komeito).

Obecna bardziej umiarkowana i centrowa partia, w październiku 1999 roku dołączyła do koalicji z rządzącą LDP, która potrzebowała Kōmeitō do utrzymania większości w Zgromadzeniu Narodowym.

W 2003 roku partia zgodziła się na wprowadzenie tymczasowej ustawy legalizującej rozmieszczenie sił japońskich w Iraku. Została ona wniesiona pod obrady przez rząd premiera Jun’ichirō Koizumiego i przyjęta jako: Humanitarian Relief and Iraqi Reconstruction Special Measures Law („Ustawa o pomocy humanitarnej i specjalnych środkach w zakresie odbudowy Iraku”), co pozwoliło na ominięcie „pokojowej konstytucji” i poparcie sił amerykańskich w czasie wojny z Irakiem[10][a].

W wyborach do parlamentu w latach 2003 i 2004 poradziła sobie dzięki niezwykle zaangażowanej i dobrze zorganizowanej bazie wyborczej Sōka Gakkai.

W wyborach powszechnych w 2012 roku koalicja LDP/Komeito powróciła do władzy. Akihiro Ōta, były lider partii, został ministrem ziemi, infrastruktury, transportu i turystyki[11].

We wrześniu 2014 roku partia zmieniła nazwę w języku angielskim z Nowej Komeito na Komeito (Komeito Party)[12].

W lipcu 2015 roku Komeito poparła dążenie premiera Shinzō Abe do zmiany konstytucji, aby dać Japońskim Siłom Samoobrony (Jieitai) ograniczone uprawnienia do walki w konfliktach zagranicznych po raz pierwszy od czasów II wojny światowej, co pozwoliłoby „Siłom Samoobrony na ściślejszą współpracę ze Stanami Zjednoczonymi poprzez zapewnienie wsparcia logistycznego, a w pewnych okolicznościach zbrojnego wsparcia w konfliktach międzynarodowych” oraz „uzupełnienie wytycznych w dwustronnej umowie dotyczącej współpracy sił japońskich i amerykańskich, które zostały podpisane przez oba narody” wcześniej w 2015[13].

Pomimo ewolucji politycznej, jaką przeszła partia na przestrzeni lat, jej podstawowe ideały i zasady pozostają takie same: dać głos polityczny najsłabszym i niedostatecznie reprezentowanym członkom społeczeństwa w kwestiach pokoju, zabezpieczenia społecznego, edukacji, środowiska i praw człowieka.

Relacje z Sōka Gakkai

Kōmeitō nazywana jest „politycznym ramieniem” Sōka Gakkai mimo formalnego odseparowania się partii od religijnej grupy w 1970. Relacje pomiędzy Nową Komeito i Komeito a Sōka Gakkai były przedmiotem debat, a także narzędziem politycznego nacisku i krytyki rywali. Stanowisko partii w tej sprawie było jednak wielokrotnie potwierdzane: Sōka Gakkai to główny elektorat, który zarówno na szczeblu lokalnym, jak i krajowym, popiera partię ze względu na zasady i cele polityczne. Kolejne rządy konsekwentnie podtrzymywały konstytucyjność relacji pomiędzy partią a stowarzyszeniem, utrzymując od dziesięcioleci, że nie narusza ona zasady rozdziału religii i państwa[14][15][16].

Liderzy

Obecnym liderem Komeito jest urodzony w 1952 w Hitachinaka prawnik Natsuo Yamaguchi, a sekretarzem generalnym Tetsuo Saitō.

Natsuo Yamaguchi, szef partii
Tetsuo Saitō, sekretarz generalny
  • Kōji Harashima (1964)
  • Takehisa Tsuji (1964-1967)
  • Yoshikatsu Takeiri (1967-1986)
  • Jun’ya Yano (1986-1989)
  • Kōshirō Ishida (1989-1994)
  • Tomio Fujii (1994-1998)
  • Toshiko Hamayotsu (1998)
  • Takenori Kanzaki (1998-2006)
  • Akihiro Ōta (2006-2009)
  • Natsuo Yamaguchi (2009-obecnie)


Wyniki wyborów

Aktywiści partii przed zamkiem Himeji
Kampania wyborcza szefa partii do Izby Radców, 2013

Izba Reprezentantów

Rok Głosy % głosów Mandaty ± (%)
1967 2,472,371 5,4
25/486
 nowa partia
1969 5,124,666 10,9
47/486
 5,4
1972 4,436,755 8,5
29/491
 2,5
1976 6,177,300 10,9
55/511
 2,4
1979 5,282,682 9,8
57/511
 1,8
1980 5,329,942 9,0
33/511
 0,8
1983 5,745,751 10,1
58/511
 1,1
1986 5,701,277 9,4
56/512
 0,7
1990 5,242,675 8,0
45/512
 1,4
1993 5,114,351 8,1
51/511
 0,1
2000 7,762,032 13,0
31/480
 4,9
2003 8,733,444 14,8
34/480
 1,8
2005 8,987,620 13,3
31/480
 1,5
2009 8,054,007 11,5
21/480
 1,8
2012 7,116,474 11,9
31/480
 0,4
2014 7,314,236 13,7
35/475
 1,8
2017 6,977,712 12,5
29/465
 1,2

Izba Radców

Rok Głosy % głosów Mandaty ± (%)
1962 4,124,269 11,5
15/254
 nowa partia
1965 5,097,682 13,7
20/254
 2,2
1968 6,656, 771 15,5
24/251
 1,8
1971 5,626,293 14,1
22/251
 1,4
1974 6,360,419 12,1
24/260
 2
1977 7,174,459 14,2
25/252
 2,1
1980 6,669,387 11,9
26/252
 2,3
1983 7,314,465 15,7
27/252
 3,8
1986 7,438,501 13,0
24/252
 2,7
1989 6,097,971 10,9
21/252
 2,1
1992 6,415,503 14,3
24/252
 3,4
1998 7,748,301 13,8
22/252
 0,5
2001 8,187,804 15,0
23/247
 1,2
2004 8,621,265 15,4
24/242
 0,4
2007 7,765,329 13,2
20/242
 1,8
2010 7,639,432 13,0
19/242
 0,2
2013 7,568,082 14,2
20/242
 1,2
2016 7,572,960 13,5
25/242
 1,3
2019 7,572,973 13,0
28/245
 0,5

Organ prasowy

Partia wydaje swoją oficjalną gazetę Kōmei Shimbun. Nakład 800 tys. egzemplarzy.

Uwagi

  1. ↑ Do obowiązków oddziałów japońskich należały takie zadania, jak: oczyszczanie wody, odbudowa i przywracanie obiektów publicznych dla ludności irackiej.

Przypisy

  1. ↑ Filus, Dorothea M. (2010), "Interreligious Education and Dialogue in Japan", International Handbook of Inter-religious Education
  2. ↑ Tun-jen Cheng, Deborah A. Brown (2015), Religious Organizations and Democratization: Case Studies from Contemporary Asia: Case Studies from Contemporary Asia.
  3. ↑ 平成28年分政治資金収支報告書の要旨.
  4. ↑ Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 912. ISBN 4-7674-2015-6.
  5. ↑ Basic Information. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-05]. (ang.).
  6. ↑ Soka Gakkai keeps religious, political machine humming. The Japan Times, 2 grudnia 2008. [dostęp 2008-12-02]. (ang.).
  7. ↑ New centrist opposition party pushes for cut in consumption tax | The Asahi Shimbun: Breaking News, Japan News and Analysis, „The Asahi Shimbun” [dostęp 2026-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2026-01-19] (ang.).
  8. ↑ Political parties of Asia and the Pacific, strona 459-460.
  9. ↑ History. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).
  10. ↑ Japan's Security Strategy in the Post-9/11 World: Embracing a New Realpolitik, strona 183.
  11. ↑ Akihiro OHTA.
  12. ↑ New Komeito Party drops 'New' from its name.
  13. ↑ Japan Moves to Allow Military Combat for First Time in 70 Years.
  14. ↑ Daniel Alfred Metraux: The Soka Gakkai Revolution, str 42.
  15. ↑ Christopher Queen, Sallie B King: Engaged Buddhism: Buddhist Liberation Movements in Asia, str. 396.
  16. ↑ On Politics and Religion – About Us.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.