Kacper Kobyliński
| Kanonik honorowy kapituły kolegiackiej św. Józefa w Kaliszu | |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Proboszcz parafii pw. św. Wawrzyńca w Słupcy i dziekan słupecki | |
| Okres sprawowania |
1902–1913 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Prezbiterat |
6 czerwca 1881 |
 | |
Kacper Kobyliński (ur. 3 stycznia 1858 w Zagórowie, zm. 12 marca 1913 w Poznaniu) – polski ksiądz katolicki i społecznik, kanonik honorowy kaliskiej kapituły kolegiackiej, proboszcz parafii św. Wawrzyńca w Słupcy, dziekan słupecki.
Życiorys
Kacper Kobyliński urodził się 3 stycznia 1858 w Zagórowie w Kaliskiem. Miał jedenaścioro rodzeństwa, czterech braci i osiem sióstr. Jego ojciec, Karol Kobyliński, był piekarzem. Matką Kacpra była Marianna z domu Cudkowska. Zamożna mieszczańska rodzina Kobylińskich pochodziła pierwotnie ze Środy Wielkopolskiej, a w Zagórowie osiedliła się na początku XIX w[1].
W latach 1873–1876 uczył się, z wyróżnieniem, w prywatnej 6-klasowej Szkole Realnej Edwarda Pawłowicza w Kaliszu, słynącej z wysokiego poziomu nauczania i polskiego charakteru[2]. W 1876 wstąpił do Seminarium Diecezjalnego we Włocławku, które ukończył w 1881[3]. Jeszcze jako diakon sprawował obowiązki wikariusza włocławskiej katedry Wniebowzięcia NMP. Święcenia kapłańskie otrzymał 6 czerwca 1881 we Włocławku z rąk biskupa Wincentego Popiela, ordynariusza diecezji kujawsko kaliskiej.
Po święceniach został skierowany do pracy jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela w Służewie (1881–1884), św. Zygmunta w Częstochowie (1884–1885) i św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim (1885–1888). W tej ostatniej parafii w latach 1886–1888 sprawował dodatkowo obowiązki notariusza przy delegowanym sądzie konsystorza piotrkowskiego, z uposażeniem w wysokości 150 rubli[4].
Od 1885 był członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie[5]. W 1890 w loterii Towarzystwa wygrał obraz „Targ na kwiaty przed kościołem La Madeleine w Paryżu" Józefa Pankiewicza, który następnie sprzedał Juliuszowi Teodorowi Heinzlowi[6].
W latach 1888–1896 był administratorem parafii Wniebowzięcia NMP w Marzeninie w powiecie łaskim, gdzie m.in. doprowadził do ogrodzenia cmentarza parafialnego[7]. W 1896, żegnany z wielkim żalem przez parafian z Marzenina[8], został przeniesiony do Brzeźnia w powiecie sieradzkim, gdzie mianowano go administratorem tamtejszej parafii św. Idziego. Podczas posługi w Brzeźniu, korzystając z własnych środków, rozbudował niewielki kościół parafialny o dwie nawy boczne, otoczył balustradą prezbiterium, dach pokrył blachą cynową, wstawił żelazne okna i wykonał terakotową posadzkę, a także uporządkował cmentarz parafialny[9]. Zakupił również do świątyni 14 obrazów przedstawiających Drogę Krzyżową i wprowadził nabożeństwa pasyjne[10].
W 1902 roku został mianowanym kanonikiem honorowym kaliskim, dziekanem słupeckim oraz proboszczem parafii pw. św. Wawrzyńca w Słupcy, w którym to kościele umieścił nowe neogotyckie witraże i zgromadził parę tysięcy rubli przeznaczonych na budowę domu parafialnego. W Słupcy działał także społecznie. Był współzałożycielem Słupeckiego Towarzystwa Oszczędnościowo-Pożyczkowego (obecnie Bank Spółdzielczy w Słupcy) oraz pierwszym przewodniczącym jego rady nadzorczej[11], kilkukrotnie wyborcą gubernialnym do Dumy Państwowej[12], członkiem zarządu słupeckiego komitetu powiatowego do spraw pomocy powodzianom[13], wiceprezesem rady nadzorczej szkoły powszechnej w Słupcy, założył także ochronę, której był prezesem[14]. Był ceniony przez parafian za dobre serce i otwarty charakter, gościnność i usłużność[3].
W 1913 r. zachorował głosząc kazanie w kościele parafialnym św. Jana Chrzciciela w Ciążeniu. Po operacji w poznańskim szpitalu Sióstr św. Elżbiety zmarł po czterotygodniowej rekonwalescencji. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w rodzinnym Zagórowie.
Rodzina
Jego bratankiem i chrześniakiem, synem Jana Kobylińskiego, wójta Zagórowa z małżeństwa z Franciszką z domu Ulatowską, był Michał Kobyliński, kierownik szkoły powszechnej w Golinie, porucznik rezerwy piechoty, a siostrzeńcem, synem Walentego Anasiewicza i Klary z domu Kobylińskiej, kapitan artylerii Jan Anasiewicz, obaj więźniowie obozu w Kozielsku, zamordowani w Katyniu w kwietniu 1940. Dalszym krewnym był działacz niepodległościowy i społeczny ks. Piotr Kobyliński.[15]
Przypisy
- ↑ Akta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej Zagórów, Księga urodzeń, małżeństw i zgonów, r. 1858, 3 stycznia 1858.
- ↑ Andrzej Szwarc, EDWARD PAWŁOWICZ [online].
- 1 2 Kronika Diecezji Włocławskiej, 1913.
- ↑ Władysław Wlaźlak, Organizacja i dzialalnosc Konsystorza Foralnego Piotrkowskiego w latach 1819-1918, s. 119-120.
- ↑ Biblioteka Warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłowi., t. Tom czwarty, Warszawa 1885, s. 459.
- ↑ Dariusz Kacprzak, Kolekcje Ziemi Obiecanej. Zbiory artystyczne łódzkiej burżuazji wielkoprzemysłowej w latach 1880-1939.
- ↑ Gazeta Kaliska, „Gazeta Kaliska”, 59, 1893.
- ↑ Tydzień Piotrkowski, wyd. 5, 1896.
- ↑ Gazeta kaliska, rok viii, 28 października 1900 r., Pismo codzienne, polityczne, społeczne i ekonomiczne, nr 245, 28 października 1900.
- ↑ Gazeta kaliska, 28 października 1900.
- ↑ Gazeta kaliska, 21 września 1902.
- ↑ Słowo. Dziennik powszechny, 25 marca 1913.
- ↑ Gazeta kaliska, 11 listopada 1903.
- ↑ Gazeta kaliska, 25 stycznia 1907.
- ↑ Kamil Kęsik, Praca duszpasterska i narodowowyzwoleńcza w posłudze kapłańskiej ks. Piotra Kobylińskiego (1814-1896), „Polonia Maior Orientalis”, 2024 (XI), 2024, s. 433–454, DOI: 10.4467/27204006pmo.24.020.20314 [dostęp 2025-10-24].
Bibliografia
- Kronika Diecezji Włocławskiej z 1913 r.
- ks. Władysław Wlaźlak, Organizacja i działalność Konsystorza Foralnego Piotrkowskiego w latach 1819-1918.