Kamyszyn
 | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Burmistrz |
Stanisław Znicienko | ||||
| Powierzchnia |
81 km² | ||||
| Wysokość |
50 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2020) |
| ||||
| • liczba ludności |
109 910[1] | ||||
| • gęstość |
1356,91 os./km² | ||||
| Nr kierunkowy |
+7 84457 | ||||
| Kod pocztowy |
403870—403895 | ||||
| Tablice rejestracyjne |
34 | ||||
Położenie na mapie obwodu wołgogradzkiego  | |||||
Położenie na mapie Rosji  | |||||
 50°05′N 45°24′E/50,083333 45,400000 | |||||
| Strona internetowa | |||||
Kamyszyn (ros. Камышин) – miasto w Rosji, w obwodzie wołgogradzkim, nad Zbiornikiem Wołgogradzkim. Około 109,9 tys. mieszkańców (2020).
Kamyszyn otrzymał prawa miejskie i obecną nazwę w 1780 r.
Gospodarka
W mieście rozwinął się przemysł włókienniczy, maszynowy, metalowy, szklarski, spożywczy, materiałów budowlanych oraz meblarski[2]. W miejscowości jest stacja kolejowa Kamyszyn.
Sport
- Awangard Kamyszyn – klub piłkarski
- Tiekstilszczik Kamyszyn – klub piłkarski
Ludzie związani z Kamyszynem
W 1865 roku został zesłany do Kamyszyna ormiański demokrata rewolucyjny, wybitny bojownik przeciw samodzierżawiu Mikael Nalbandian[3]. W Kamyszynie urodził się Witold Bublewski, polski harcmistrz, żeglarz i żołnierz Armii Krajowej.
Przypisy
- ↑ Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2020 года [online] [dostęp 2021-04-13].
- ↑ Kamyszyn, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-09-26].
- ↑ Момджян 1957 ↓, s. 417.
Bibliografia
X. Н. Момджян: Armenia. W: История философии. Pod redakcją M.A. Dynnika, M.T. Jowczuka, B.M. Kiedrowa, M.B. Mitina, T.I. Ojzermana i A.F. Okułowa. T. II. Cz. 5: Развитие передовой философской и социологической мысли народов СССР в период разложения феодального строя и перехода к капитализму (первая половина и середина XIX в.). Moskwa: Wydawnictwo Akademii Nauk ZSRR, 1957, s. 415–419. (ros.).
Linki zewnętrzne
- Kamyszyn, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 802.