Karbamoilofosforan

Karbamoilofosforan
Ogólne informacje
Wzór Hilla

CH4NO5P

Inne wzory

NH2−CO−OPO32−

Masa molowa

141,02 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

590-55-6

PubChem

278

Karbamoilofosforan (karbamylofosforan), NH2−CO−OPO32− – organiczny związek chemiczny, mieszany bezwodnik kwasu karbaminowego i fosforowego. Powstaje endogennie w mitochondriach (gdzie wchodzi do cyklu ornitynowego biosyntezy mocznika) i w cytozolu (gdzie jest substratem do biosyntezy pirymidyn)[1][2].

Synteza karbamoilofosforanu

Karbamoilofosforan powstaje w mitochondriach w reakcji jonów HCO3− z NH4+, katalizowanej przez syntetazę karbamoilofosforanową I. W reakcji przebiegającej w cytozolu źródłem azotu jest glutamina, a katalizatorem jest syntetaza karbamoilofosforanowa II[2].

Biosynteza karbamoilofosforanu rozpoczyna się od fosforylacji HCO3− przez ATP, co prowadzi do powstania karboksyfosforanu (mieszanego bezwodnika fosforanowo-węglanowego). Ten reaguje następnie z jonem amonowym, tworząc kwas karbaminowy. W końcowym etapie druga cząsteczka ATP fosforyluje kwas karbaminowy, w wyniku czego powstaje karbamoilofosforan[2]. Reakcja ta jest w zasadzie nieodwracalna.

Schemat syntezy karbamoilofosforanu

Formalny zapis reakcji:

HCO3− + ATP → ADP + HO−COO−PO32−
HO−COO−PO32− + NH3 + OH− → HPO42− + H2N−COO− + H2O
H2N−COO− + ATP → ADP + H2N−COO−PO32−

Udział karbamoilofosforanu w syntezie cytruliny

Grupa karbamoilowa (−CONH2) karbamoilofosforanu, ze względu na obecność wiązania bezwodnikowego, łatwo reaguje z nukleofilami. W mitochondriach, w reakcji katalizowanej przez karbamoilotransferazę ornitynową, jest ona przenoszona na ornitynę, co prowadzi do powstania cytruliny. Jest to pierwszy etap biosyntezy mocznika w cyklu ornitynowym[2]. Ornityna i cytrulina są aminokwasami, lecz nie są wykorzystywane do budowy białek.

Udział karbamoilofosforanu w syntezie zasad pirymidynowych

W cytozolu, w obecności karbamoilotransferazy asparaginianowej, grupa karbamoilowa karbamoilofosforanu przenoszona jest na asparaginian, co jest pierwszym etapem biosyntezy zasad pirymidynowych. Atomy C2–N3 pierścienia pirymidynowego pochodzą z karbamoilofosforanu, pozostałe z asparaginianu[1].

Przypisy

  1. 1 2 Lubert Stryer: Biochemia. Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1986, s. 536–537. ISBN 83-01-00140-2.
  2. 1 2 3 4 Robert Kincaid Murray, Daryl K. Granner, Victor W. Rodwell: Biochemia Harpera ilustrowana. Wyd. VI uaktualnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 305–307. ISBN 978-83-200-4087-6.