Pirymidyna

Pirymidyna
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
białe kryształy[2]
Wzór Hilla

C4H4N2

Masa molowa

80,09 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

289-95-2

PubChem

9260

Podobne związki
Podobne związki

pirydyna, pirazyna, triazyny

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Pirymidyna, 1,3-diazyna, C4H4N2 – organiczny związek chemiczny z grupy heterocyklicznych związków aromatycznych, strukturalnie zbliżony do pirydyny.

Trzy podstawowe części kwasów nukleinowych (DNA i RNA) – cytozyna, tymina i uracyl są pochodnymi pirymidyny[2].

Pochodne pirymidyny

Wybrane pochodne pirymidyny
WzórNazwaSzkieletC2C4C5C6
C4H5N3Ocytozyna=O−NH2−H−H
C4H4N2O2uracyl=O=O−H−H
C4H3FN2O2fluorouracyl=O=O−F−H
C5H6N2O2tymina=O=O−CH3−H
C4H4N2O3kwas barbiturowy=O=O−H=O
C5H4N2O4kwas orotowy=O−COOH−H=O

U niektórych organizmów (np. Prymnesium parvum) pirymidyna jest składnikiem pokarmowym niezbędnym do syntezy witaminy B1[5].

Pirymidyna ma charakter zasadowy i w reakcjach z kwasami tworzy sole (np. chlorowodorki)[2].

Wrodzone zaburzenia metabolizmu pirymidyn

Istnieją wrodzone zaburzenia metabolizmu pirydyn[6]:

Przypisy

  1. ↑ Henri A. Favre, Warren H. Powell, Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013, wyd. 1, Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2014, s. 141, DOI: 10.1039/9781849733069, ISBN 978-0-85404-182-4, OCLC 898242916 (ang.).
  2. 1 2 3 Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 295, ISBN 83-7183-240-0, OCLC 749698778.
  3. 1 2 3 4 5 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
    1. ↑ S. 3-476.
    2. ↑ S. 5-96.
    3. ↑ S. 6-193.
    4. ↑ S. 9-65.
  4. ↑ Pyrimidine [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 12 października 2020, numer katalogowy: 131695 [dostęp 2022-06-24].
  5. ↑ Stefan Gumiński: Fizjologia glonów i sinic. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1990, s. 61. ISBN 83-229-0372-3.
  6. ↑ Biochemia Harpera, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1995, s. 441, ISBN 83-200-1798-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.