Klasztor Pielenhofen

Klasztor Pielenhofen
Kloster Pielenhofen
	; Widok na kompleks z lotu ptaka
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Pielenhofen
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	Cysterki (XIII–XVI wiek, 1655–1803); Karmelitanki (1806–1838); Salezjanki (1838–2013)
	Obiekty sakralne
Kościół	Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Styl	barok
Data budowy	XIII wiek
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Pielenhofen
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Pielenhofen
	49°04′25″N 11°57′26″E/49,073611 11,957222

Klasztor Pielenhofen (niem. Kloster Pielenhofen) – dawny klasztor, należący pierwotnie do sióstr cysterek, znajdujący się w bawarskiej gminie Pielenhofen.

Historia

Pierwsza wzmianka o klasztorze pochodzi z listu papieża Grzegorza IX z 27 stycznia 1237. Jak wynika z aktu darowizny z tego samego roku, pierwotną siedzibą klasztoru miała być miejscowość Pollenried, nie jest znana przyczyna przeniesienia placówki do Pielenhofen. W 1239 roku kapituła generalna zakonu cystersów oddała placówkę pod opiekę opata z Kaisheimu, który zapewniał zakonnicom opiekę duszpasterską. Po wprowadzeniu reformacji w Górnym Palatynacie w 1542 roku cysterkom pozostawiono do końca życia pozostać w klasztorze, dzięki czemu klasztor funkcjonował prawdopodobnie do początku XVII wieku. Od 1559 roku nadzór nad nim sprawował świecki prepozyt. Placówka pozostała w rękach świeckich również po rekatolicyzacji Górnego Palatynatu. Opactwo reaktywowano 8 września 1655, po zakupie kompleksu przez klasztor Kaisheim. Na początku XVIII wieku obiekt przebudowano w stylu barokowym, kościół klasztorny konsekrowano w 1721 roku. Projektantem świątyni jest Franz Beer, a dekorację malarską wykonał Jacob Carl Stauder^[1].

Klasztor zlikwidowano w okresie sekularyzacji w 1803 roku i podzielono między czternastu nabywców. W 1806 roku założono tu klasztor dla emerytowanych karmelitanek z nieistniejących już klasztorów w Monachium i Neuburgu, a do kompleksu przeniesiono z Monachium obraz płaczącego Chrystusa, czczony jako cudowny. Kościół klasztorny przeszedł z kolei w ręce miejscowej parafii. W 1838 roku obiekt przejęły siostry salezjanki, które w 1912 roku założyły tu szkołę średnią z internatem dla dziewcząt. Od 1941 roku kompleks służył jako obóz ewakuacyjny dla dzieci oraz szpital wojskowy^[1]. Uczelnię reaktywowano jako Chantalgymnasium w 1946 roku i zlikwidowano w roku 1980^[2]. W 1981 roku kompleks ustanowiono siedzibą szkoły podstawowej z internatem prowadzonej przez chór katedralny w Ratyzbonie (Regensburger Domspatzen)^[1]. W 2013 siedzibę uczelni przeniesiono do Ratyzbony, a obiekt został sprzedany przez salezjanki. Powstała tu prywatna szkoła średnia^[2].