Konstanty Sulkiewicz
| Data i miejsce urodzenia |
10 września 1888 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1940 |
| Zawód, zajęcie |
prawnik |
| Odznaczenia | |
 | |
Konstanty Sulkiewicz[a] (ur. 10 września 1888 w Suwałkach, zm. 1940 w ZSRR) – polski prawnik, podporucznik rezerwy kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 10 września 1888 w Suwałkach w rodzinie tatarskiej[1][2][3], zamieszkującej na ziemi oszmiańskiej w guberni wileńskiej. Jego pradziadkiem był płk Mustafa Achmatowicz, oficer 4 Pułku Litewskiej Przedniej Straży, którego imieniem nazwano Pułk Jazdy Tatarskiej kawalerii II RP[4.1]. Jego rodzicami byli Maciej Achmatowicz (1820–1901, poeta i major 5 pułku ułańskiego) i Helena z rodu Tuhan-Mirza Baranowskich[4.2]. Jego rodzeństwem byli Aleksander, Stefan, Bohdan, Leon (1897–1960), Maria, Ewa i Elżbieta[4.2].
Ukończył studia prawnicze. Po zakończeniu I wojny światowej w 1918 pełnił funkcję wicedyrektora kancelarii ministerstwa spraw zagranicznych w Azerbejdżannie[5]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. W 1923, 1924, jako oficer rezerwowy był przydzielony do 23 pułku ułanów w garnizonie Wilno[8][9]. W 1934 jako podporucznik rezerwy kawalerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr III jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto[10].
W okresie II Rzeczypospolitej był prawnikiem w Warszawie[3] i wiceprokuratorem Sądu Okręgowego w Wilnie[11].
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w ramach zbrodni katyńskiej dokonanej na terenach ukraińskich[12][b]. Konstanty Sulkiewicz został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni[3].
Odznaczenie
- Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1932)[11]
Zobacz też
Uwagi
- ↑ W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako: „Konstanty Sulkiewicz-Hoźma mirza” (Rocznik Oficerski 1923, 1924), lub „Konstanty Sulkiewicz-Mirza-Hoźman” (Rocznik Oficerski Rezerw 1934).
- ↑ W opublikowanej w 1994 Ukraińskiej Liście Katyńskiej nie widnieje osoba pod nazwiskiem Konstanty Sulkiewicz: Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 91. [dostęp 2015-11-15].
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 122, 881.
- ↑ Konstanty Hoźman-Mirza-Sulkiewicz. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2020-12-25].
- 1 2 3 Ryszard Czarnecki: Czwarty Katyń. naszeblogi.pl, 2015-10-12. [dostęp 2015-11-18].
- Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. Nr 3, 2011.
- ↑ Selim Chazbijewicz: Tatarzy polscy w ruchu prometejskim. nowyprometeusz.pl/. [dostęp 2015-11-18].
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 707.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 629.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 646.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 578.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 881.
- 1 2 M.P. z 1932 r. Nr 259, poz. 297 (ISAP) „za zasługi na polu administracji sądownictwa i wymiaru sprawiedliwości”.
- ↑ Konstanty Sulkiewicz. Katedra polowa Wojska Polskiego. [dostęp 2015-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-19)].
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. Nr 3, s. 15-16, 2011.