Ryszard Czarnecki

W 1981 ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Ludowego Lotnictwa Polskiego w Warszawie, a w 1986 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego^[1], gdzie pod wpływem swojego wykładowcy Adolfa Juzwenki (a także podziemnego wydawcy Władysława Brulińskiego) zainteresował się dorobkiem Feliksa Konecznego^[2]. W 1988 studiował w Rzymie. Od 1988 do 1990 był stypendystą Fundacji Jagiellońskiej, a od 1990 do 1991 odbywał studia doktoranckie na Uniwersytecie Wrocławskim^[1].

Od 1986 do 1987 pracował w Archiwum Akt Nowych^[1]. W latach 1988–1990 był dziennikarzem wydawanego w Londynie „Dziennika Polskiego”, od 1990 do 1991 sekretarzem redakcji miesięcznika „Głos” Antoniego Macierewicza, a w 1991 zastępcą redaktora naczelnego „Wiadomości Dnia”. W tym samym roku przez kilka miesięcy zajmował stanowiska redaktora naczelnego „Dziennika Dolnośląskiego” oraz członka zarządu wydawcy tego pisma, spółki Norpol-Press we Wrocławiu. Pełnił też nominalnie funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Prosto z (...)”, który spółka ta zamierzała wydawać po zamknięciu „Dziennika Dolnośląskiego”, ale który ostatecznie się nie ukazał. W latach 1993–1997 kierował redakcją katolicką telewizji Polsat. Od 1999 do 2001 przewodniczył radzie programowej Radia Polonia.

W 1990 założył fundację „Pro Patria”. Był wiceprezesem (1997–1999 i 2001–2003) i prezesem (1999–2001) klubu żużlowego WTS Atlas Wrocław, a także członkiem rady nadzorczej WKS Śląsk Wrocław (2002–2003). Od 1998 do 2002 przewodniczącył radzie Fundacji Cooperation Fund, a od 1999 do 2002 wchodził w skład rady Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie”^[1]. Od września 2001 do grudnia 2002 zajmował stanowisko prezesa Instytutu Prawa i Studiów Europejskich w Warszawie. W 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Zagranicznego Polskiego Związku Piłki Nożnej.

W 2017 planował ubiegać się o stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego, jednak przed samym głosowaniem wycofał swoją kandydaturę^[3]. W latach 2018–2021 był wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Siatkowej do spraw międzynarodowych^[4]. W 2018 wszedł w skład zarządu PKOl^[5].

Publikował m.in. w „Arcanach”, „Gazecie Polskiej”, „Nowym Państwie”, „Naszym Dzienniku”, „Gazecie Finansowej”, „Warszawskiej Gazecie”, „W Sieci Historii” i „Gazecie Polskiej Codziennie”. W 2011 objął funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej spółki Forum wydającej dziennik „Gazeta Polska Codziennie”^[6][7].

Od 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W listopadzie i grudniu tego roku uczestniczył na Uniwersytecie Wrocławskim w strajku solidarnościowym ze strajkiem w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu. W latach 80. był kolporterem i autorem podziemnej prasy opozycyjnej. Od 1982 do 1984 współpracował z Polską Niezależną Organizacją Młodzieżową. Od 1982 do 1984 był członkiem zarządu, a od 1984 do 1987 przewodniczącym podziemnego zarządu NZS na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1984 do 1987 był członkiem prezydium krajowego podziemnych struktur tej organizacji. W 1987 został członkiem, a następnie rzecznikiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS^[8][9]. Współpracował także z Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej, przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W 1989 był przedstawicielem na Zachodzie Grupy Politycznej „Samostanowienie”, wchodzącej w skład Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych^[10]. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe^[11]. Od 1991 do 1993 był rzecznikiem i członkiem zarządu głównego tej partii^[12][1].

W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów został wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”. W listopadzie 1993 został wiceprezesem ZChN^[13]. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go na czele partii^[14], a w marcu 1995 został formalnie wybrany na prezesa ZChN^[15]. Funkcję tę pełnił do lutego 1996^[16]. Od listopada 1994 zabiegał o powołanie „wielkiej prawicowej konfederacji”, złożonej z Porozumienia 11 Listopada i Przymierza dla Polski, na potrzeby kampanii do wyborów prezydenckich z 1995^[17]. W marcu 1996 wziął udział w konferencji zwołanej pod hasłem zjednoczenia centroprawicowej opozycji wobec rządów Sojuszu Lewicy Demokratycznej przez prokapitalistycznych lobbystów z Grupy Windsor oraz prawe skrzydło Unii Wolności z Bronisławem Komorowskim, Janem Rokitą i Donaldem Tuskiem^[18]. Po ustąpieniu z funkcji prezesa ZChN został członkiem rady naczelnej partii, a od 1998 do 2000 przewodniczył temu gremium^[1].

W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 001 głosów^[19], zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej^[20] (w randze ministra). Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Po odejściu z rządu przewodniczył sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą oraz był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej Prawa Europejskiego^[1].

W kwietniu 2001 został prezesem regionu dolnośląskiego ZChN^[21]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku ubiegał się ponownie o mandat posła z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy, która nie przekroczyła progu wyborczego (uzyskał 5261 głosów)^[22]. W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował na prezydenta Wrocławia z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Nasz Wrocław, zdobywając 8797 głosów (5,37%)^[23]. Był zaliczany w tym okresie do grona sympatyków Opus Dei^[24].

Pozostając członkiem ZChN (w którym w 2002 ponownie został wiceprezesem^[1]), wiosną 2002 objął funkcję doradcy Andrzeja Leppera i Samoobrony RP ds. Unii Europejskiej^[25]. W 2003 przez kilka miesięcy był doradcą prezydenta Włocławka Władysława Skrzypka ds. integracji z UE. W lutym 2004 został członkiem Samoobrony RP^[26], po czym w wyborach w czerwcu tego samego roku uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z listy tego ugrupowania, otrzymując 31 717 głosów w okręgu dolnośląsko-opolskim. W Europarlamencie zajął się m.in. unijnymi przedsięwzięciami monitorującymi wybory w krajach Trzeciego Świata. Od 2004 do 2007 wchodził w skład rady politycznej Samoobrony RP^[12]. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005^[27], po czym przekonał Leppera do poparcia Lecha Kaczyńskiego w drugiej turze wyborów^[28]. Przyczynił się do mianowania Leppera wicemarszałkiem Sejmu w tym samym roku i pośrednio do zawiązania się koalicji PiS-Samoobrona-LPR w 2006^[28]. Przed wyborami samorządowymi w 2006 był kandydatem na prezydenta Wrocławia, jednak wycofał swoją kandydaturę i poparł Rafała Dutkiewicza^[29]. 16 lipca 2007 został wykluczony z Samoobrony RP, co uzasadniono jego sprzeciwem wobec decyzji partii o opuszczeniu koalicji rządowej po dymisji Andrzeja Leppera ze stanowiska wicepremiera na tle afery gruntowej^[30][11].

We wrześniu 2008 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości^[31]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009, kandydując z listy tej partii w okręgu kujawsko-pomorskim, otrzymał 27 106 głosów i zdobył ponownie mandat europosła^[32]. W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS^[33]. W wyborach w 2014 z listy PiS po raz trzeci został wybrany do Europarlamentu, startując tym razem w okręgu wielkopolskim^[34]. 1 lipca 2014 został wybrany na jednego z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego^[35], odwołany z tej funkcji 7 lutego 2018^[36].

Podczas kolacji zorganizowanej w swoim domu przedstawił prezesowi PiS Jarosławowi Kaczyńskiemu prezesa Banku Zachodniego WBK i późniejszego premiera z ramienia PiS Mateusza Morawieckiego, którego kandydaturę do zarządu Banku Zachodniego przeforsował wraz z Władysławem Frasyniukiem po przejęciu tej instytucji przez Allied Irish Banks w 1999^[28][37][38].

Od 2008 podróżował służbowo do Indii. W 2015 spotkał się w Parlamencie Europejskim z indyjską delegacją, w tym z prezeską antypakistańskiej sieci dezinformacyjnej Srivastava Group^[39] Pramilą Srivastavą i z brytyjską przedstawicielką w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym^[40] Madi Sharmą^[41]. W 2016 wystąpił publicznie w Nowym Delhi u boku premiera Narendry Modiego z Indyjskiej Partii Ludowej (BJP)^[41]. Wspierał kampanie dezinformacyjne Srivastava Group we własnej działalności publicystycznej^[41][42]. Pomiędzy 2013 a 2018 brał także udział w konferencjach grupy Baluchistan House założonej na rzecz wspierania separatystycznych dążeń w pakistańskiej prowincji Beludżystan przez Tareka Fataha przy współudziale Srivastava Group^[41]. W kwietniu 2018 odwiedził z dwoma innymi europosłami Azerbejdżan podczas zbojkotowanych przez opozycję wyborów prezydenckich w tym kraju i publicznie przedstawił pozytywną opinię na temat ich przebiegu, za co Parlament Europejski ukarał go zakazem udziału w oficjalnych misjach obserwacyjnych. Mimo to we wrześniu 2018 wyjechał z grupą europosłów (m.in. Henrim Malossem) na Malediwy przedstawiając się tam jako obserwator trwających wyborów prezydenckich, które przyniosły zwycięstwo popieranemu przez Narendrę Modiego kandydatowi opozycji Ibrahimowi Mohamedowi Solihowi^[41]. W październiku 2019 udał się z 26 innymi prawicowymi europosłami (m.in. Thierrym Marianim i Fulviem Martusciellem) do Indii, gdzie spotkał się z premierem Modim i odwiedził Kaszmir mimo wprowadzonego tam po zniesieniu autonomii regionalnej stanu wyjątkowego, wyrażając poparcie dla działań indyjskiego rządu^[41][43].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 kandydował z listy PiS w okręgu warszawskim, uzyskując po raz kolejny mandat poselski^[44]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 kandydował z listy tego samego komitetu w okręgu wielkopolskim i nie uzyskał mandatu^[45]. We wrześniu tego samego roku został zawieszony w prawach członka PiS.

Działał w Polskim Komitecie Olimpijskim i został jego oficjalnym delegatem na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 2020^[46]. Od 2026 prowadzi program publicystyczny RH+ na antenie telewizji wPolsce24^[47][48].

W lutym 2026 poprowadził na zaproszenie delegacji Indyjskiej Partii Ludowej (BJP), obejmującej sekretarza generalnego tego ugrupowania Dushyanta Kumara Gautama oraz członków prorosyjskiej organizacji indyjskiej Pathway Global Alliance, jej spotkanie z Grzegorzem Braunem, Włodzimierzem Skalikiem i innymi przedstawicielami Konfederacji Korony Polskiej w Brukseli, na którym Grzegorz Braun zaprosił polityka BJP i patrona PGA Radżesza Baghę do monitorowania wyborów parlamentarnych w Polsce w 2027^[49][28].