Kuców

Kuców
wieś
Ilustracja
Potok w dawnej wsi
Państwo

 Polska

Województwo

 łódzkie

Powiat

bełchatowski

Gmina

Kleszczów

Liczba ludności 

0

SIMC

0541500

Położenie na mapie gminy Kleszczów
Mapa konturowa gminy Kleszczów, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kuców”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kuców”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Kuców”
Położenie na mapie powiatu bełchatowskiego
Mapa konturowa powiatu bełchatowskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Kuców”
Ziemia51°13′56″N 19°17′21″E/51,232222 19,289167[1]

Kuców – nieistniejąca już wieś w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Kleszczów. Obecnie na jej miejscu znajduje się kopalnia odkrywkowa węgla brunatnego.

Założona w 1818 roku przez grupę czeskich osadników wyznania ewangelicko-reformowanego, którzy zakupili majątek ziemski Kuców, położony ok. 30 km na południe od Zelowa – innego ważnego miejsca osadnictwa czeskich ewangelików.

W 1852 utworzono tu parafię ewangelicko-reformowaną, a w 1896 wzniesiono nowy kościół tego wyznania. W okresie międzywojennym Kuców liczył około 1000 mieszkańców, z tego 2/3 było potomkami osadników czeskich. Po II wojnie zaczęli oni emigrować do Czechosłowacji na skutek szykan ze strony władz PRL. Od 1975 do końca istnienia miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

W latach 70. postanowiono wyburzyć Kuców, aby oczyścić teren pod budowę kopalni odkrywkowej węgla brunatnego. Ludność wsi miała zostać stopniowo przesiedlona do Kleszczowa i do Bełchatowa. Te plany zrealizowano do połowy 1991 roku.

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 3 stycznia 2026, identyfikator PRNG: 64725.

Linki zewnętrzne

  • Kuców, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 839.