Leadhillit

Leadhillit

okaz ze Szkocji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb4(CO3)2(SO4)(OH)2[1][2][3]
Twardość w skali Mohsa	2,5–3[2][3]
Przełam	nierówny/nieregularny, schodkowy[3][1], muszlowy[2]
Łupliwość	doskonała[1][2][3]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[2][3]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1][2][3]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[3]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2][3]
Gęstość	6,45–6,55 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	bezbarwny; biała, brunatna, szara, żółtawa, jasnozielona, niebieska[1][2][3]
Rysa	biała[1][2][3]
Połysk	diamentowy, żywiczny, perłowy, tłusty[1][2][3]
Współczynnik załamania	1,870–2,010 (dwuosiowy)[3]
Inne	dwójłomność: 0,140[3] dyspersja (optyka): stosunkowo silna[3]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	5.BF.40[3]

Leadhillit – rzadki minerał z gromady węglanów^[3].

Krystalizuje w układzie jednokośnym^[1][2]. Wykształca kryształy pseudoheksagonalne, tabliczkowe, także pseudoromboedryczne^[1][2][3]. Występuje w skupieniach skorupowych, ziarnistych, miseczkowatych oraz jako zbite powłoki i naskorupienia^[2][1]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego^[2][3]. Posiada doskonałą łupliwość i białą rysę^[1].

Występuje w strefie utleniania kruszców ołowiu^[2][3], w starych szlakach hutniczych^[1]. Towarzyszą mu zwykle caledonit, cerusyt, anglezyt, linaryt, diaboleit, boleit, galena, piromorfit, fosgenit, aragonit oraz kalcyt^[1][2][3].

Typowym miejscem występowania jest Szkocja^[2]. Na terenie Wielkiej Brytanii występuje także w Walii i Anglii. Spotykany również w Australii, Austrii, Belgii, Chile, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech, Rosji, Szwajcarii i USA (Arizona, Kalifornia, Nevada, Utah)^[2].