Leonard Glabisz

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej Władysława i Marii. Po ukończeniu poznańskiego gimnazjum zaczął studiować ekonomię polityczną w Lozannie, Krakowie i Monachium. W 1905 po napisaniu pracy Die Agrarverhältnisse in Polen des XVI. Jahrhunderts uzyskał stopień doktora ekonomii politycznej^[2]. W bankach w Nowym Jorku i Berlinie odbył praktykę zawodową, a następnie był w Paryżu, Wiedniu i we Włoszech, gdzie uzupełniał swoje wykształcenie. Od 1914 do 1915 w Lozannie był pracownikiem w Centralnej Agencji Polskiej, a dwa lata później pracował w lozańskim oddziale Polskiego Komitetu Narodowego mającego swoją siedzibę w Paryżu. Równocześnie był wykładowcą ekonomii politycznej w Szkole Nauk Politycznych Uniwersytetu w Lozannie i przy tej uczelni pełnił obowiązki prezesa Towarzystwa Nauk Ekonomicznych^[2].

Po powstaniu państwa polskiego powrócił z emigracji i pracował w przemyśle oraz w bankach. Był członkiem rady nadzorczej Polskiego Banku Krajowego w Warszawie oraz zarządu Polskiego Związku Przemysłowców Metalowych, Sekcji Maszyn Rolniczych tamże. Później pełnił funkcję prezesa Głównego Zarządu Uniwersytetów Ludowych w Poznaniu^[2]. W 1925 powołano go na dyrektora tworzonej Wyższej Szkoły Handlowej w Poznaniu, którą kierował od 1926 do 1930^[3][4]. Równocześnie prowadził na uczelni wykłady z ekonomii politycznej^[2].

W czasie II wojny światowej przebywał w Nowym Targu. Po zakończeniu okupacji powrócił do Poznania. Zmarł 10 września 1951 i pochowany został na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu^[5][2].