Litargit

Litharg

Okaz z Niemiec
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbO[1]
Twardość w skali Mohsa	2[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	łuskowaty, tabliczkowy, płytkowy[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	tetragonalny[1]
Gęstość	9,14 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	czerwona[1]
Połysk	tłusty, matowy[1]
Współczynnik załamania	2,535–2,665 (jednoosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,130[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.AC.20[1]

Litargit (z gr. λιθάργυρος, lithárgyros, od λίθος líthos „kamień” i ἄργυρος árgyros „srebro”) – jedna z naturalnych postaci mineralnych tlenku ołowiu(II), PbO^[1].

Krystalizuje w układzie tetragonalnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju łuskowatym, płytkowym i tabliczkowym^[1][2][3]. Występuje w formie skorup^[2], ziemistych powłok i inkrustracji^[3]. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego^[1][2][3]. Posiada tłusty bądź matowy połysk^[1][2]. Rozpuszczalny w kwasach chlorowodorowym i azotowym^[3].

Jest produktem przeobrażenia innych minerałów bogatych w ołów^[2][3]. Spotykany także w żużlach^[3]. Towarzyszą mu głównie cerusyt, hydrocerusyt, ołów rodzimy, massicot, miedź rodzima, plattneryt, kalcyt, magnezoferryt, galena oraz kwarc^[1][2]. Występuje w Australii, Austrii, Belgii, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), Iranie, we Włoszech, Meksyku, Polsce (okolice Dąbrowy Górniczej), Rosji, Szwecji (Värmland), Anglii i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia)^[1][2].