Hydrocerusyt

Hydrocerusyt

Okaz z Grecji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb3(CO3)2(OH)2[1]
Twardość w skali Mohsa	3,5[1]
Przełam	nierówny/nieregularny[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	piramidalny, łuskowaty, spłaszczony, heksagonalny, tabliczkowy, masywny, soczewkowaty, płytkowy[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	trygonalny, heksagonalny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	6,8 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	biała, szara[1]
Rysa	biała[1]
Połysk	diamentowy, perłowy, matowy[1]
Współczynnik załamania	1,94–2,09 (jednoosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,150[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	5.BE.10[1]

Hydrocerusyt – minerał z rodziny węglanów^[1].

Krystalizuje w układzie trygonalnym lub heksagonalnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju piramidalnym, łuskowatym, spłaszczonym, heksagonalnym, tabliczkowym, płytkowym, masywnym i soczewkowatym^[1][2][3]. Jest minerałem kruchym oraz przezroczystym do przeświecającego^[1][2]. Posiada białą rysę i diamentowy, perłowy bądź matowy połysk^[1][2]. Rozpuszczalny w kwasie azotowym i kwasie chlorowodorowym^[3].

Jest minerałem wtórnym występującym w strefach utleniania złóż ołowiu^[2][3]. Występuje także w zmetamorfizowanych złożach manganu i żelaza^[1]. Towarzyszą mu najczęściej ołów rodzimy, dundasyt, cerusyt, leadhillit, matlockit, paralaurionit, fluoryt, galena, kalcyt, pirochroit, diaboleit, thorikosyt, litharg oraz allaktyt^[1][2]. Spotykany w Australii, Belgii, Kanadzie, Chinach, Czechach, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech, Namibii (Tsumeb), Norwegii, Polsce (okolice Olkusza i Trzebionki), Rosji, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii, Anglii, Szkocji, Walii i Stanach Zjednoczonych (Arizona)^[1][2][3].

• 
  W towarzystwie dundasytu z Namibii
• 
  W towarzystwie cerusytu z Namibii
• 
  W towarzystwie galeny z Namibii