Lotniskowce typu Independence

Lotniskowce typu Independence

USS Independence
Kraj budowy	Stany Zjednoczone
Użytkownicy	US Navy  Marine nationale  Armada Española
Wejście do służby	1943
Zbudowane okręty	9
Okręty w służbie	0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	10 883 t (standardowa) 14 985 t (pełna)
Długość	189,74 m (całkowita) 165,81 m (pokład lotniczy)
Szerokość	21,79 m (kadłuba) 22,25 m (pokład lotniczy)
Zanurzenie	7,39 m (maksymalna)
Napęd	4 śruby, 4 kotły Babcock & Wilcox, 4 turbiny General Electric, 100 000 KM
Prędkość	31 węzły
Zasięg	8350 Mm przy prędkości 15 węzłów
Załoga	1569
Uzbrojenie	2 × 127 mm 16 × 40 mm (8xII) 10 × 20 mm (10xI) 26/28 × 40 mm (1944) 20/22 × 20 mm (1944)
Wyposażenie lotnicze	30–36 samolotów

Lotniskowce typu Independence – podstawowe lekkie lotniskowce floty amerykańskiej podczas II wojny światowej. Ogółem wprowadzono do służby 9 jednostek tego typu. Bazowały na kadłubach lekkich krążowników typu Cleveland.

Lotniskowce typu Independence powstały z inicjatywy prezydenta USA Franklina Delano Roosevelta, który licząc się z możliwością wciągnięcia USA do II wojny światowej, w sierpniu 1941 roku polecił Radzie Głównej Marynarki rozpatrzenie możliwości ukończenia części budowanych krążowników typu Cleveland jako lotniskowców^[1]. Spowodowane to było obserwacją dotychczasowej wojny na morzach, w której lotniskowce brytyjskie odgrywały istotną rolę, w połączeniu z faktem, że nowe amerykańskie pełnowymiarowe lotniskowce typu Essex miały wchodzić do służby dopiero od 1944 roku^[1]. Sam pomysł skonstruowania lotniskowca lekkiego na bazie krążowników typu Cleveland był rozpatrywany już wcześniej, ale odrzucony, gdyż uważano, że lotniskowiec taki będzie miał zbyt słabe parametry, zwłaszcza liczbę samolotów^[1]. 13 października pomysł został ponownie odrzucony przez Radę, ale w kolejnych miesiącach był dalej forsowany przez prezydenta za pośrednictwem sekretarza marynarki Franka Knoxa^[1]. Dopiero po japońskim ataku na Pearl Harbor i przystąpieniu USA do wojny, 2 stycznia 1942 roku dowódca US Navy podjął decyzję o przebudowie jednego budowanego krążownika na prototypowy lotniskowiec^[1]. 27 marca 1942 roku zatwierdzono opracowane w szybkim tempie plany lotniskowca^[2].

16 stycznia 1942 roku stocznia New York Shipbuilding Corp. otrzymała zlecenie ukończenia krążownika „Amsterdam”, zbudowanego w ok. 40%, jako lotniskowca USS „Independence”^[2]. 10 lutego zdecydowano o konwersji dwóch dalszych, 27 marca trzech dalszych, a 4 czerwca ostatniej trójki – przy czym budowy trzech krążowników jeszcze nie rozpoczęto^[2]. Nazwy okrętów zostały zmienione z nazw miast, przewidzianych dla krążowników, na nazwy kojarzące się z bitwami z historii USA^[2]. Pierwszy okręt wszedł do służby 14 stycznia 1943 roku, w kolejnych miesiącach wchodziły dalsze, aż do listopada 1943 roku^[3].

• USS „Independence” (CVL-22) – w służbie od stycznia 1943, zniszczony jako okręt cel podczas próby jądrowej w atolu Bikini w lipcu, 1946.
• USS „Princeton” (CVL-23) – w służbie od lutego 1943, zatopiony 24 października 1944 przez japońskie samoloty.
• USS „Belleau Wood” (CVL-24) – w służbie od marca 1943, wycofany do rezerwy w 1947, w 1951 przekazany Francji, gdzie służył jako „Bois Belleau”, złomowany w 1960.
• USS „Cowpens” (CVL-25) – w służbie od maja 1943, wycofany do rezerwy w 1947.
• USS „Monterey” (CVL-26) – w służbie od czerwca 1943, wycofany do rezerwy w 1947, ponownie wprowadzony do służby w 1950 jako lotniskowiec szkoleniowy, wycofany do rezerwy w 1956.
• USS „Langley” (CVL-27) – w służbie od sierpnia 1943, wycofany do rezerwy w 1947, w 1951 przekazany Francji, gdzie służył jako „La Fayette”, złomowany w 1964.
• USS „Cabot” (CVL-28) – w służbie od lipca, 1943, wycofany do rezerwy w 1947, zmodernizowany na lotniskowiec do walki przeciwko okrętom podwodnym w 1948, wycofany do rezerwy w 1955, w 1965–1967 zmodernizowany i przekazany Hiszpanii, gdzie służył do 1989 pod nazwą "Dédalo". Próby przekształcenia okrętu w muzeum nie powiodły się, został złomowany w 2002.
• USS „Bataan” (CVL-29) – w służbie od listopada 1943, wycofany do rezerwy w 1947, zmodernizowany na lotniskowiec do walki przeciwko okrętom podwodnym w 1950, ostatecznie wycofany do rezerwy w 1954.
• USS „San Jacinto” (CVL-30) – w służbie od grudnia 1943, wycofany do rezerwy w 1947.

Typ Independence podczas II wojny światowej:

• Wyporność: 11 000 t
• Długość: 190 m
• Szerokość kadłuba: 22 m
• Szerokość maksymalna: 33 m
• Zanurzenie: 8 m
• Prędkość: 31 węzłów
• Załoga: 1569

Uzbrojenie:

• działka przeciwlotnicze 40 mm i 20 mm
• Liczba samolotów: 34-45, przykładowo:
  • 25 myśliwców F6F Hellcat
  • 9 samolotów torpedowych TBF Avenger

• Wojciech Holicki. Dziewiątka lekkich. Lotniskowce typu Independence. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 7-8/2014. XIX (147), lipiec – sierpień 2014. Magnum-X. ISSN 1426-529X.