María Corina Machado

María Corina Machado

María Corina Machado (2025)
Data i miejsce urodzenia	7 października 1967 Caracas
Alma Mater	Universidad Católica Andrés Bello
Stanowisko	deputowana do Zgromadzenia Narodowego (2011–2014)
Partia	Koalicja na rzecz Jedności Demokratycznej, Plataforma Unitaria Democrática, Nadejdź Wenezuelo

María Corina Machado (ur. 7 października 1967 w Caracas^[1][2]) – wenezuelska polityczka, jedna z liderek opozycji wobec rządów Hugo Cháveza i Nicolása Maduro. W latach 2011–2014 deputowana do Zgromadzenia Narodowego. Laureatka Pokojowej Nagrody Nobla w 2025.

Jest córką Henrique Machado Zuloagi, przedsiębiorcy zajmującego się sprzedażą stali oraz Coriny Parisca, psycholożki^[1]. Ukończyła inżynierię przemysłową na Universidad Católica Andrés Bello, uzyskała także tytuł magistra finansów w Instituto de Estudios Superiores de Administración^[3].

Działalność publiczna

W 1992 założyła fundację Atenea^[1]. W 2001 była współzałożycielką Súmate, organizacji zajmującej się kontrolą wyborów^[1]. W 2011 została członkinią Zgromadzenia Narodowego uzyskując najlepszy wynik w kraju^[3]. W tym samym ubiegała się o nominację partii opozycyjnych do kandydowania na prezydenta w ramach wyborów mających się odbyć w 2012^[4]. Ustąpiła ostatecznie miejsca Henrique’owi Capriles Radonskiemu^[4]. W 2014, po publicznym potępieniu łamania praw człowieka w Wenezueli na forum Stałej Rady Organizacji Państw Amerykańskich, została wyrzucona z parlamentu^[3]. W lipcu 2015 odebrano jej bierne prawo wyborcze^[3].

Stała się wówczas liderką protestów przeciw Nicolásowi Maduro, które trwały od 2014 roku, obok Leopoldo Lópeza i Juana Guaidó^[5].

W 2023 była jedną z kandydatek w ramach prawyborów prezydenckich w partii Plataforma Unitaria Democrática^[6]. W czerwcu tego samego roku Wenezuelski Komisarz Wyborczy odebrał jej prawa wyborcze na 15 lat w związku z powiązaniem jej z rzekomymi przestępstwami Juana Guaidó^[7]. Przeciwko tym restrykcjom zaprotestowali m.in. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Państw Amerykańskich i Unia Europejska^[8]. W październiku tego samego roku wygrała prawybory^[9]. W styczniu 2024 Sąd Najwyższy potwierdził odebranie praw wyborczych Machado, w związku z czym poparła ona Edmunda Gonzáleza Urrutię^[10].

Sprzeciwia się wenezuelskiemu autorytaryzmowi, będąc w opozycji do rządów Hugo Cháveza, a później do Nicolása Maduro^[11][12]. Zabiega o transparentną demokrację i działa na rzecz powstawania programów pomocowych dla najuboższych^[13].

Jest libertarianką^[11]. Zwolenniczka liberalnych reform ekonomicznych, kapitalizmu oraz indywidualnej wolności każdego człowieka^[11]. Popiera prywatyzację przedsiębiorstw państwowych, w tym przedsiębiorstwa naftowego PDVSA^[13].

Popiera rządy Binjamina Netanjahu, sprzeciwia się uznawaniu sytuacji w Strefie Gazy za ludobójstwo, a jej partia podpisała porozumienie z prawicową izraelską partią Likud^[14]. Dąży do nawiązania stosunków dyplomatycznych z Izraelem i zacieśnienia z nim współpracy^[12]. Popiera także akcje wojskowe Stanów Zjednoczonych na Karaibach^[14], które walczyły z przemytem narkotyków^[15], a prezydentura Donalda Trumpa stanowi jej zdaniem szansę do walki z wenezuelskim reżimem^[14] – dziękowała mu w swojej przemowie noblowskiej^[15].

W 2018 znalazła się na liście 100 Women, czyli liście 100 najbardziej wpływowych i inspirujących kobiet wg BBC^[16].

W grudniu 2024 przyznano jej Nagrodę Sacharowa (wspólnie z Edmundem Gonzálezem Urrutią)^[17].

W kwietniu 2025 została przez „Time” umieszczona na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie^[18][16].

W październiku 2025 ogłoszono, że została laureatką pokojowej nagrody Nobla^[19][16]. 15 stycznia 2026 przekazała swój medal i dyplom Nagrody Nobla Donaldowi Trumpowi w uznaniu „jego wyjątkowego oddania na rzecz wenezuelskiej wolności’’^[20][21] (patrz: operacja „Absolute Resolve”).

Przyznanie jej nagrody Nobla potępiła m.in. irańska ambasada w Caracas, która określiła je jako kpinę z koncepcji pokoju^[14]; a amerykańska organizacja Council on American–Islamic Relations wezwała laureatkę do przeprosin za wspieranie europejskiej islamofobii oraz poparcie dla otwarcie rasistowskiej partii Likud^[22].