Marek Bojarski

Marek Bojarski

Marek Bojarski (2011)
Data i miejsce urodzenia	13 marca 1946 Przemyśl
Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo karne, prawo karne skarbowe, prawo o wykroczeniach
Alma Mater	Uniwersytet Wrocławski
Doktorat	1976
Habilitacja	1985
Profesura	20 października 1992
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia

Marek Jan Bojarski (ur. 13 marca 1946 w Przemyślu^[1]) – polski prawnik specjalizujący się w prawie karnym, prawie karnym skarbowym i prawie o wykroczeniach, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Wrocławskiego i rektor tej uczelni w kadencjach 2008–2012 oraz 2012–2016.

Jego ojciec był adwokatem w Przemyślu, babka i matka pracowały jako nauczycielki^[2]. W 1963 zdał maturę w II Liceum Ogólnokształcącym w Przemyślu. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Wrocławskim (1969). Na macierzystej uczelni w 1976 uzyskał stopień doktora nauk prawnych (na podstawie pracy Ryzyko gospodarcze w polskim prawie karnym napisanej pod kierunkiem Tomasza Kaczmarka^[3]), a w 1985 stopień doktora habilitowanego w zakresie prawa karnego materialnego. 20 października 1992 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych^[4].

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Instytucie Kryminologicznym UWr. Na Uniwersytecie Wrocławskim przeszedł kolejne szczeble kariery naukowej, dochodząc do stanowiska profesora zwyczajnego. Pełnił różne funkcje w strukturze uczelni: zastępcy dyrektora (1984–1991), a następnie dyrektora (1991–1993) Instytutu Prawa Karnego i Kryminologii, prodziekana (1990–1993) i dziekana (2002–2008) Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii. Dwukrotnie zajmował stanowisko prorektora ds. ogólnych UWr (1993–1995, 1999–2002). Od 1989 kierował Katedrą Prawa o Wykroczeniach i Karnego Skarbowego. 6 maja 2008 został wybrany na rektora Uniwersytetu Wrocławskiego^[5]. 14 marca 2012 uzyskał reelekcję na kolejną czteroletnią kadencję^[6]. Powoływany na przewodniczącego Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia, Opola, Częstochowy i Zielonej Góry^[7], a także na przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich.

Był profesorem wizytującym Uniwersytetu Bostońskiego, Drake University w Des Moines, Wayne State University, Katolickiego Uniwersytetu Ameryki w Waszyngtonie, Uniwersytetu Salfordzkiego, Uniwersytetu w Lejdzie, Katolickiego Uniwersytetu w Lowanium oraz Brandenburgische Technische Universität Cottbus-Senftenberg. W ramach programu Tempus przebywał na University of Warwick^[1].  

Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego^[7], Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Towarzystwa Prawa Sportowego, Towarzystwa Prawa Ochrony Środowiska. Zasiadł w Radzie Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów oraz radzie kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich^[1].  

Autor około 250 prac naukowych^[2] z zakresu prawa. Do jego publikacji należą m.in.:

• Dozwolone ryzyko gospodarcze w polskim prawie karnym, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1977,
• Prawo o wykroczeniach, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1980,
• Przestępstwo niegospodarności jako problem polityki kryminalnej, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1985,
• Poza-kodeksowe prawo karne z komentarzem, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1988,
• Oceny prawne obszarów stycznych wykroczeń i przestępstw, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1989,
• Tendencje zmian prawa karnego i prawa o wykroczeniach w Polsce i Czecho-Słowacji, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1992,.
• Współczesne problemy nauk penalnych: zagadnienia wybrane, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1994,
• Zarys polskiego prawa o wykroczeniach, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1995,
• Kompendium dla policjanta. Naruszenia porządku, zagrożenia w ruchu drogowym, niszczenie mienia, zagrożenia środowiska. Interpretacja przepisów, reakcja na przestępstwa i wykroczenia, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1996,
• Kompendium dla samorządu terytorialnego. Ochrona prawna drzew i krzewów: stosowanie środków administracyjnych, inicjowanie ścigania karnego, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1997,
• Kompendium dla straży gminnych (miejskich): wykroczenia: interpretacja przepisów, postępowanie mandatowe, czynności sprawdzające, wnioski o ukaranie, oskarżanie przed kolegium, Wydawnictwo UWr, Wrocław 1997,
• Kodeks wykroczeń. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1998.

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2019)^[8]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1999)^[1]
• Medal 100-lecia Uczelni Technicznych we Wrocławiu (2010)^[9]
• Złota Odznaka Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego (2015)^[1]
• Odznaka „Za Zasługi w Rozwoju Województwa Zielonogórskiego” (1987)
• Odznaka „Za Zasługi dla Województwa Jeleniogórskiego” (1987)^[1]
• Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki III stopnia (1977)^[1]
• Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia (1986), I stopnia (2009, 2014), II stopnia (2010)^[1]
• Nagroda Prezydenta Wrocławia (2012)^[2]
• tytuł doktora honoris causa Tomskiego Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego (2010)^[10], Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki (2011)^[11][12], Uniwersytetu Michała Romerisa w Wilnie (2013)^[13], Litewskiego Uniwersytetu Nauk Edukacyjnych w Wilnie (2015), Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (2016)^[1]
• tytuł honorowego profesora uniwersytetów w Limie (2005) i Arequipie (2013)^[1]
• Medal Wschodnio-Kazachstańskiego Uniwersytetu (2009)^[14]
• tytuł honorowego obywatela Przemyśla (2012)^[15]
• tytuł honorowego obywatela Arequipy i Mollendo (2013)^[1]

• Władze Uniwersytetu Wrocławskiego na kadencję 2008–2012. Rektor, „Przegląd Uniwersytecki”, Nr 9a (150), Wrocław: Uniwersytet Wrocławski, wrzesień 2008, s. 5, ISSN 1425-798X [dostęp 2026-01-26] .
• Rektor Marek Bojarski honorowym profesorem uczelni w Tomsku, „Przegląd Uniwersytecki”, Nr 9 (170), Wrocław: Uniwersytet Wrocławski, wrzesień 2010, s. 5, ISSN 1425-798X [dostęp 2026-01-26] .