Marek Budzisz

W 1981 jeden z współtwórców (przewodniczący) Niezależnego Zrzeszenia Uczniów Szkół Średnich, opozycyjnej organizacji młodzieżowej utworzonej z inicjatywy uczniów łódzkich szkół średnich^[4] (uczęszczał do XII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego w Łodzi^[5]). W okresie stanu wojennego organizator Komitetu Samoobrony Młodych, co w rezultacie doprowadziło w 1983 do jego aresztowania na okres trzech miesięcy, następnie został zwolniony na mocy amnestii. W czasie studiów na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego związał się z Ruchem Młodej Polski. Był współzałożycielem Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego, Łódzkiego Towarzystwa Gospodarczego (wiceprzewodniczący) i Łódzkiej Izby Przemysłowo-Handlowej (wiceprezes). Po 1989 związał się z Unią Demokratyczną, z listy której bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski w wyborach parlamentarnych w 1991^[6]. Opuścił UD wraz z secesją Aleksandra Halla. Następnie był członkiem zarządu Partii Konserwatywnej, a następnie Koalicji Konserwatywnej oraz jednym z założycieli Klubu Konserwatywnego w Łodzi^[1]. W latach 1997–2001 pełnił funkcję doradcy szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz ministra finansów w rządzie Jerzego Buzka^[2][7]. Później przystąpił do Prawicy Rzeczypospolitej^[1]. Według antyklerykalnego tygodnika „Fakty i Mity” był w 2003 działaczem Opus Dei^[8].

Autor licznych artykułów prasowych, m.in. w „Rzeczypospolitej”, „Życiu Gospodarczym”, „Młodej Polsce”, „Ładzie”, „Życiu Warszawy”, „Życiu”, „Wprost” „Nowej Konfederacji”, „Dzienniku Gazecie Prawnej”, „Rzeczach Wspólnych”, „wGospodarce”, „Gazecie Bankowej”, „Nowym Państwie”^[1][9]. Zawodowo prowadził własną działalność gospodarczą, zasiadał w kilku radach nadzorczych, w TVP był szefem zespołu programowego Pulsu dnia, w „Życiu” szefem zespołu gospodarczego, a w Radiu Plus był dyrektorem programowym^[1]. Były członek kolegium redakcyjnego „Polityki Polskiej” oraz „Kwartalnika Konserwatywnego” (1997–2000)^[9]. Został dyrektorem finansowym w prywatnym funduszu inwestycyjnym oraz zajął się doradztwem gospodarczym, będąc prezesem kilku firm doradzających na rynku finansowym i gospodarczym. Jest również doradcą zarządu Top Farm^[1]. Analityk w Strategy&Future^[10].

Autor kilku książek dotyczących międzynarodowych stosunków politycznych i gospodarczych.

W 2022 zaproponował utworzenie w perspektywie dziesięcioletniej federacji polsko-ukraińskiej, argumentując, że federacja polsko-ukraińska powinna być celem polskiej polityki zagranicznej. Twierdził, że Polska i Ukraina budują sojusz w wielu dziedzinach, od współpracy wojskowej przez produkcję sprzętu wojskowego po współpracę gospodarczą, i że najważniejszym pytaniem dla obecnego pokolenia jest, jak daleko ta współpraca może i powinna się posunąć^[11].

Propozycja wywołała ostrą krytykę. Tygodnik Do Rzeczy opisał Budzisza jako publicystę w ogniu krytyki, a wśród reakcji pojawiały się określenia takie jak niebezpieczny pomysł i szaleństwo^[12]. Michał Steć na łamach Rzeczypospolitej określił koncepcję federacji jako szkodliwy pomysł, wskazując, że Polska nie ma moralnego prawa wskazywać Ukrainie drogi budowania państwowości, a dotychczasowe braterstwo opiera się na prostym rachunku, iż Ukraińcy odsuwają rosyjskie zagrożenie od polskich granic^[13]. Łukasz Warzecha, również w Rzeczypospolitej, pisał o groźnych wizjach federacji^[14]. Krytyka Polityczna stwierdziła, że fantazje o unii polsko-ukraińskiej można włożyć między bajki^[15]. Kwartalnik Więź opisał propozycję jako prawicowe śnienie lewicowych snów^[16].

W książce Samotność strategiczna Polski (2022) argumentował, że nie wszystkie interesy Polski pokrywają się z interesami jej sojuszników i że Polska musi prowadzić własne kalkulacje strategiczne niezależnie od NATO i Unii Europejskiej^[17].

W Pauzie strategicznej (2023) przedstawił tezę, że Rosja w najbliższych latach odbuduje swoje siły zbrojne, co oznacza, iż Polska może stanąć wobec zagrożenia pełnoskalowym konfliktem. Według Budzisza obecna pauza strategiczna wkrótce się zakończy^[18].

• Koniec rosyjskiej Ameryki. Rozważania o przyczynach sprzedaży Alaski, Ośrodek Myśli Politycznej, 2017, ISBN 978-83-64753-92-3
• Iluzja wolnej Białorusi. Jak walcząc o demokrację można utracić ojczyznę, Nowa Konfederacja, 2020, ISBN 978-83-959826-5-1
• Wszystko jest wojną. Rosyjska kultura strategiczna, Zona Zero, 2021, ISBN 978-83-66814-06-6
• Samotność strategiczna Polski, Zona Zero, 2022, ISBN 978-83-66814-38-7
• Pauza strategiczna. Polska wobec ryzyka wojny z Rosją, Zona Zero, 2023, ISBN 978-83-66814-83-7
• Obywatelska armia Rzeczypospolitej. Ani branka ani służba, Zona Zero, 2024

• Wielka gra o Ukrainę (z Bartłomiejem Radziejewskim i Bogdanem Góralczykiem), Teologia Polityczna, 2023^[19]